Legislator Case Law & Legislation
II CSK 1/16 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as no obvious legal error exists in the lower court's traffic accident judgment.

Case Number II CSK 1/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a third-party intervenor against a judgment awarding damages for a traffic accident. The appellant argued for obvious legal error, but the court found no such error since the lower courts correctly established that the plaintiff was hit by the defendant's vehicle. Consequently, the appeal was rejected because it failed to meet the statutory requirement of an obvious violation of law.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; The cassation appeal based on obvious legal error is admissible only when the final judgment is patently unlawful, requiring no detailed analysis to identify the defect.

Keywords

AI generated
cassation appeal obvious legal error third party intervenor traffic accident damages Supreme Court review

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.
Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 39813 § 1 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą - zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. - Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art.
art. 3989 § 2 k.p.c.
- Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 39813 § 1 k.p.c
Mając na uwadze powyższe, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą - zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
- Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 1/16 POSTANOWIENIE Dnia 16 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z powództwa M. B.‎przeciwko W. Spółce Akcyjnej w W.‎z udziałem interwenienta ubocznego po stronie pozwanej – T. L.‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 czerwca 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej interwenienta ubocznego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu‎z dnia 23 kwietnia 2015 r., sygn. akt I ACa 1363/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna, wobec tego, że przysługuje od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zakres a jej podstawowym celem jest zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa. Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie. Publicznoprawny charakter skargi powoduje, że Sąd Najwyższy dokonując, w ramach przesądu, oceny skargi, bada jedynie czy wystąpiły ustawowe przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania, to jest czy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, czy istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy zachodzi nieważność postępowania lub czy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 1- 4 k.p.c.).

Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. to jest oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Ta przesłanka stanowi jedynie pozorne odstępstwo od modelu publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej. Ma ona ma swoją normatywną treść, nie chodzi bowiem o sprawy, w których rozstrzygnięcie zostało oparte na błędnej subsumcji czy wadliwej wykładni prawa, ale o sprawy, w których zapadłe orzeczenie może być kwalifikowane jako bezprawne. Ocena ta ma być przy tym dokonana bez wnikliwej analizy, taka wadliwość orzeczenia musi być bowiem widoczna od razu, dla każdego przeciętnego prawnika.

Potrzeba wyeliminowania z obrotu orzeczeń naruszających elementarne reguły porządku prawnego jest niewątpliwa. W skardze nie zostały jednak przytoczone wystarczające argumenty świadczące o takim kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Apelacyjny i Sąd Najwyższy nie dostrzega, aby w sprawie przesłanka oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, w rozumieniu wyżej podanym, była spełniona zważywszy, że z niespornych ustaleń sądów wynikało, iż obrażenia powoda, za skutki których domagał się on zadośćuczynienia, odszkodowania i renty, powstały na skutek najechania go przez samochód prowadzony przez skarżącego.

Mając na uwadze powyższe, przy uwzględnieniu, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, którą - zgodnie z art. 39813 § 1 k.p.c. - Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu, należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw