Legislator Case Law & Legislation
II CNP 2/06 AI generated

Supreme Court dismissed cassation for failure to prove constitutional rights violation in legal argumentation.

Case Number II CNP 2/06
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation against a final judgment ordering debt repayment. The company argued the lower court violated procedural rights, but the Supreme Court found the appeal lacked the required specific legal argumentation proving a breach of fundamental legal principles or human rights. The court ruled that merely citing a right without demonstrating how the specific judgment infringed upon it does not satisfy the statutory requirement for such extraordinary relief.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.; Art. 4248 § 1, 2 k.p.c.: A cassation alleging violation of fundamental legal principles or constitutional freedoms must contain distinct, legally sound argumentation specifying the exact breach and the nature of the infringement on protected norms.

Keywords

AI generated
cassation appeal fundamental legal principles constitutional freedoms human rights violation procedural argumentation extraordinary remedy legal reasoning standard

Cited Legislation

AI generated
Art. 4241 § 1 k.p.c.
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Art. 4241 § 2 k.p.c.
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
Art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.
Spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.)
Art. 4248 § 2 k.p.c.
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.)
art. 4241 § 1 k.p.c
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).
art. 4241 § 2 k.p.c
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06

Spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.

polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej, jurydycznej argumentacji,

przedstawiającej, jakie podstawowe zasady porządku prawnego lub

konstytucyjne wolności albo prawa człowieka narusza zaskarżone orzeczenie

i wskazaniu na czym polegała obraza przepisów mających znaczenie dla ich

ochrony.

Sędzia SN Jan Górowski

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w

dniu 19 stycznia 2006 r. skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 3 marca 2005r.

wydanego w sprawie z powództwa Marioli M. przeciwko Powszechnemu Centrum

Oddłużeniowo-Kredytowemu, spółce z o.o. w K. o zapłatę

odrzucił skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu zasądził od

pozwanego Powszechnego Centrum Odłużeniowo-Kredytowego, sp. z o.o. na rzecz

powódki kwotę 10 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 10 maja 2004 r. do dnia

zapłaty.

Spółka w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego

orzeczenia zarzuciła naruszenie art. 195 i 194 k.p.c. oraz wniosła o przyjęcie skargi

do rozpoznania i uchylenie zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego

postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona

szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie

środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do

zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć

orzeczenie apelacją, skargą kasacyjną, skargą o wznowienie postępowania lub

mogła skorzystać z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia

spadku, czy z wniosku o przywrócenie terminu.

Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art.

4241 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od orzeczenia

sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie, naruszającego

podstawowe zasady porządku prawnego, konstytucyjne wolności lub prawa

człowieka, chociaż strony nie skorzystały z przysługujących im środków, pod

warunkiem, że jego uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już

dopuszczalna.

Niezgodność z prawem wynikająca z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka to

przesłanka ogólna, a więc wymaga doprecyzowania w praktyce orzeczniczej i

piśmiennictwie. Występuje wtedy, gdy został naruszony przepis mający

podstawowe znaczenie dla funkcjonowania demokratycznego państwa, bądź

normujący ujęte w rozdziale drugim Konstytucji wolności oraz prawa człowieka i

obywatela. Ze względu jednak na wyjątkowość omawianego unormowania,

przedstawienie tej przesłanki jest także elementem konstrukcyjnym skargi.

Ustawodawca, w przeciwieństwie do innych wymagań tego nadzwyczajnego i

wysoce sformalizowanego środka, zawartych w pozostałych punktach art. 424 5

k.p.c., w art. 4245 pkt 5 in fine k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek nie tylko

przedstawienia, ale i wykazania, że występuje ten wyjątkowy wypadek

uzasadniający jego wniesienie.

Spełnienie zatem wymagania, określonego w art. 4245 pkt 5 in fine k.p.c.

polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej, poprawnej jurydycznie argumentacji

przedstawiającej, jakie podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne

wolności albo prawa człowieka zaskarżone prawomocne orzeczenie narusza i

wskazaniu na czym polegała obraza przepisów mających podstawowe znaczenie

dla ich ochrony.

Tego elementu konstrukcyjnego nie zawiera skarga, w której skarżący zarzucił

jedynie, że orzeczenie narusza podstawowe zasady porządku prawnego, tj.

przytoczył tylko fragment przepisu, a w uzasadnieniu podstawy skargi bez

motywacji wskazał, że orzeczenie narusza prawo strony do dwuinstancyjnego

postępowania oraz prawo do obrony. (...)

Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.)