Supreme Court dismissed cassation for failure to prove constitutional rights violation in legal argumentation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation against a final judgment ordering debt repayment. The company argued the lower court violated procedural rights, but the Supreme Court found the appeal lacked the required specific legal argumentation proving a breach of fundamental legal principles or human rights. The court ruled that merely citing a right without demonstrating how the specific judgment infringed upon it does not satisfy the statutory requirement for such extraordinary relief.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.; Art. 4248 § 1, 2 k.p.c.: A cassation alleging violation of fundamental legal principles or constitutional freedoms must contain distinct, legally sound argumentation specifying the exact breach and the nature of the infringement on protected norms.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Postanowienie z dnia 19 stycznia 2006 r., II CNP 2/06
Spełnienie wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 in fine k.p.c.
polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej, jurydycznej argumentacji,
przedstawiającej, jakie podstawowe zasady porządku prawnego lub
konstytucyjne wolności albo prawa człowieka narusza zaskarżone orzeczenie
i wskazaniu na czym polegała obraza przepisów mających znaczenie dla ich
ochrony.
Sędzia SN Jan Górowski
Sąd Najwyższy po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w
dniu 19 stycznia 2006 r. skargi strony pozwanej o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 3 marca 2005r.
wydanego w sprawie z powództwa Marioli M. przeciwko Powszechnemu Centrum
Oddłużeniowo-Kredytowemu, spółce z o.o. w K. o zapłatę
odrzucił skargę.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu zasądził od
pozwanego Powszechnego Centrum Odłużeniowo-Kredytowego, sp. z o.o. na rzecz
powódki kwotę 10 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 10 maja 2004 r. do dnia
zapłaty.
Spółka w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem tego prawomocnego
orzeczenia zarzuciła naruszenie art. 195 i 194 k.p.c. oraz wniosła o przyjęcie skargi
do rozpoznania i uchylenie zaskarżonego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego
postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona
szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie
środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4241 § 1 k.p.c.). Jest więc co do
zasady niedopuszczalna, jeżeli w sprawie strona miała możliwość zaskarżyć
orzeczenie apelacją, skargą kasacyjną, skargą o wznowienie postępowania lub
mogła skorzystać z innego środka np. o uchylenie lub zmianę stwierdzenia nabycia
spadku, czy z wniosku o przywrócenie terminu.
Od tego unormowania ustawodawca wprowadził wyjątek przewidziany w art.
4241 § 2 k.p.c. Na podstawie tej regulacji, skarga przysługuje także od orzeczenia
sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie w sprawie, naruszającego
podstawowe zasady porządku prawnego, konstytucyjne wolności lub prawa
człowieka, chociaż strony nie skorzystały z przysługujących im środków, pod
warunkiem, że jego uchylenie lub zmiana w innym postępowaniu nie jest już
dopuszczalna.
Niezgodność z prawem wynikająca z naruszenia podstawowych zasad
porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka to
przesłanka ogólna, a więc wymaga doprecyzowania w praktyce orzeczniczej i
piśmiennictwie. Występuje wtedy, gdy został naruszony przepis mający
podstawowe znaczenie dla funkcjonowania demokratycznego państwa, bądź
normujący ujęte w rozdziale drugim Konstytucji wolności oraz prawa człowieka i
obywatela. Ze względu jednak na wyjątkowość omawianego unormowania,
przedstawienie tej przesłanki jest także elementem konstrukcyjnym skargi.
Ustawodawca, w przeciwieństwie do innych wymagań tego nadzwyczajnego i
wysoce sformalizowanego środka, zawartych w pozostałych punktach art. 424 5
k.p.c., w art. 4245 pkt 5 in fine k.p.c. nałożył na skarżącego obowiązek nie tylko
przedstawienia, ale i wykazania, że występuje ten wyjątkowy wypadek
uzasadniający jego wniesienie.
Spełnienie zatem wymagania, określonego w art. 4245 pkt 5 in fine k.p.c.
polega na zawarciu w skardze wyodrębnionej, poprawnej jurydycznie argumentacji
przedstawiającej, jakie podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne
wolności albo prawa człowieka zaskarżone prawomocne orzeczenie narusza i
wskazaniu na czym polegała obraza przepisów mających podstawowe znaczenie
dla ich ochrony.
Tego elementu konstrukcyjnego nie zawiera skarga, w której skarżący zarzucił
jedynie, że orzeczenie narusza podstawowe zasady porządku prawnego, tj.
przytoczył tylko fragment przepisu, a w uzasadnieniu podstawy skargi bez
motywacji wskazał, że orzeczenie narusza prawo strony do dwuinstancyjnego
postępowania oraz prawo do obrony. (...)
Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu (art. 4248 § 1 i 2 k.p.c.)