Supreme Court dismisses appeal against its own judgment as inadmissible under Civil Procedure Code. The court ruled that a legal challenge cannot be filed against a Supreme Court decision. The appeal was rejected because the Civil Procedure Code explicitly prohibits such challenges against Supreme Court rulings. The court emphasized that the appeal mechanism is designed only for second-instance court judgments. Consequently, the appeal was declared inadmissible and dismissed without further examination. The decision clarifies the hierarchy of judicial review in Polish civil procedure. This ruling reinforces the finality of Supreme Court decisions in civil matters.

Sygn. akt II BP 3/10

POSTANOWIENIE

Dnia 1 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa K. R.

przeciwko Przedszkolu […]

z udziałem uczestnika […] Związku Zawodowego w W.

o wynagrodzenie i odsetki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 1 czerwca 2010 r.,

skargi uczestnika postępowania […] Związku Zawodowego w W. o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13

września 2006 r., sygn. akt II PK 352/05,

odrzuca skargę.

UZASADNIENIE

W imieniu uczestnika postępowania – […] Związku Zawodowego w W.

została wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt II PK 352/05,

mocą którego uchylono wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w W. i przekazano temu Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

Skargę

oparto

na

podstawie

naruszenia

przepisów

postępowania,

które

spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, a mianowicie art. 398 6 § 3 w

związku z § 2 k.p.c. w związku z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych, polegające na nieodrzuceniu skargi

kasacyjnej strony pozwanej - Przedszkola […] od wyroku Sądu drugiej instancji

mimo jej nienależytego opłacenia. W uzasadnieniu wskazano, że wyrok Sądu

Apelacyjnego zapadł w sprawie, w której wartość przedmiotu sporu w pierwszej

instancji przewyższała kwotę 50.000 złotych. W takiej sytuacji, zgodnie z 35 ust. 1

w związku z art. 13 i art. 18 ust. 2 powołanej ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych, należy pobrać od skargi kasacyjnej opłatę stosunkową

obliczoną od wartości przedmiotu zaskarżenia. Tymczasem strona skarżąca uiściła

jedynie opłatę podstawową w wysokości 30 złotych, co powinno skutkować

odrzuceniem skargi kasacyjnej w myśl art. 3986 § 3 w związku z § 2 k.p.c.

Przyjmując skargę kasacyjną do rozpoznania a następnie uchylając zaskarżony

wyrok i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania w drugiej instancji, Sąd

Najwyższy otworzył drogę dalszego postępowania, w tym drogę dochodzenia przez

pozwaną zwrotu spełnionego na rzecz powódki K. R. świadczenia w kwocie

33.014,66 złotych wraz z odsetkami oraz wygenerował po stronie pracownika

dalsze koszty procesu w wysokości 3.000 złotych. Wyrok Sądu Najwyższego jest

prawomocny i nie podlegał wzruszeniu w drodze innych środków prawnych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Skarga o stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,

wprowadzona do Kodeksu postępowania cywilnego ustawą z dnia 22 grudnia 2004

r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz ustawy – Prawo o

ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 13, poz. 98) w związku z art. 77 ust. 1

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz uregulowaniami zawartymi w art. 417 417² i art. 421 k.c., jest samodzielnym, autonomicznym instrumentem badania

legalności działalności jurysdykcyjnej sądów powszechnych, służącym osobie

zamierzającej dochodzić od Skarbu Państwa wynagrodzenia szkody wyrządzonej

działaniami władzy publicznej ( art. 77 ust. 1 Konstytucji).

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Z

przytoczonego uregulowania jednoznacznie wynika, że skarga przysługuje od

orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a więc

zasadniczo - w postępowaniu procesowym - od wyroku Sądu Okręgowego

(działającego jako sąd drugiej instancji) albo od wyroku sądu apelacyjnego, jeżeli

wyroki te kończą postępowanie w sprawie. Nie przysługuje zatem - a contrario - od

wyroku Sądu Najwyższego. Wniosek taki wynika nie tylko z wykładni art. 424 1 § 1

k.p.c., ale jednoznacznie i bez jakichkolwiek wątpliwości z treści art. 424 1 § 3 k.p.c.,

zgodnie z którym od orzeczeń sądu drugiej instancji, od których wniesiono skargę

kasacyjną, oraz od orzeczeń Sądu Najwyższego skarga nie przysługuje; w takich

wypadkach orzeczenie Sądu Najwyższego traktuje się jak orzeczenie wydane w

postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi.

W rozpoznawanej sprawie skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia zaskarżono wyrok Sądu Najwyższego wydany w

następstwie uwzględnienia skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu

Apelacyjnego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w […].

Nie jest możliwe ani dopuszczalne kwestionowanie zgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Najwyższego na drodze postępowania ze skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga ta służy

kontroli zgodności z prawem tych orzeczeń sądów drugiej instancji (wyjątkowo orzeczeń sądów pierwszej instancji - art. 4241 § 2 k.p.c.), których nie można było

poddać kontroli przez wniesienie innych środków prawnych, w tym zwłaszcza

skargi kasacyjnej (poprzednio kasacji). Skarga ta - podobnie jak skarga kasacyjna nie przysługuje natomiast od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy.

Skarga

wniesiona

w

imieniu

uczestnika

postępowania

jest

zatem

niedopuszczalna, co wynika wprost z treści art. 4241 § 3 k.p.c., i jako taka podlega

odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.