Legislator Case Law & Legislation
I ZO 38/23 AI generated

Supreme Court dismisses lawyer's request to retry disciplinary proceedings due to inadmissibility of the appeal. The court ruled the request was procedurally barred by law. The lawyer argued for a retrial based on specific grounds, but the court found no legal basis. The decision emphasizes strict adherence to statutory requirements for retrial requests. The court rejected the claim as inadmissible under the Code of Criminal Procedure. The ruling clarifies the limits of extraordinary appeal mechanisms in disciplinary cases.

Case Number I ZO 38/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the lawyer's request to retry the disciplinary proceedings, ruling it inadmissible under the Code of Criminal Procedure. The lawyer argued that a prior order rejecting his request to examine a judge's impartiality contained defects warranting a retrial. The court determined that the prior order was not a final judgment subject to retrial and that the alleged defect did not constitute a statutory ground for reopening the case.

Legislator headnote

AI generated

Art. 540 k.p.k.; Art. 545 § 1 k.p.k.; Art. 530 § 2 k.p.k.; Art. 429 § 1 k.p.k. - A request for retrial of a disciplinary proceeding is inadmissible if the underlying order is not a final judgment subject to retrial and the alleged defect does not meet statutory requirements.

Keywords

AI generated
inadmissible retrial request disciplinary proceedings Code of Criminal Procedure extraordinary appeal judge impartiality final judgment requirement procedural bar

Cited Legislation

AI generated
art. 540 k.p.k.
na podstawie art. 540 k.p.k. a contrario w zw.
art. 545 § 1 k.p.k.
z art. 545 § 1 k.p.k. w zw.
art. 530 § 2 k.p.k.
z art. 530 § 2 k.p.k. i z art.
art. 429 § 1 k.p.k.
i z art. 429 § 1 k.p.k. odmówić przyjęcia wniosku radcy prawnego L.J.
art. 541 § 1 k.p.k.
Odnosząc się do drugiej wskazanej podstawy wznowieniowej wydaje się jedynie konieczne zauważenie, że zgodnie z art. 541 § 1 k.p.k., aby uznać iż w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, czyn taki musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym.
art. 439 k.p.k.
Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że w istocie rację ma skarżący, iż z treści doręczonego mu odpisu zarządzenia kwestia ta nie wynika, niemniej jednak uchybienie to nie stanowi obrazy przepisu art. 439 k.p.k. Elementy składowe zarządzenia określone zostały, poprzez zawarte w art.
art. 94 § 2 k.p.k.
Elementy składowe zarządzenia określone zostały, poprzez zawarte w art. 94 § 2 k.p.k. odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art.
art. 94 § 1 k.p.k.
odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 94 § 1 k.p.k. dotyczącego postanowienia.
art. 128 § 1 k.p.k.
Niemniej jednak, radca prawny winien zdawać sobie sprawę, że orzeczenia i zarządzenia, zgodnie z treścią art. 128 § 1 k.p.k.
art. 29 § 9 pkt 1 k.k.
art. 235 k.k.
z art. 235 k.k. Po analizie akt sprawy, należy stwierdzić, że wniosek L.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I ZO 38/23 ZARZĄDZENIE Dnia 18 stycznia 2024 r. SSN Barbary Skoczkowskiej z dnia 18 stycznia 2024 r. na podstawie art. 540 k.p.k. a contrario w zw. z art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i z art. 429 § 1 k.p.k. odmówić przyjęcia wniosku radcy prawnego L.J. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. I ZB 26/23 jako niedopuszczalnego z mocy ustawy. UZASADNIENIERadca prawny L. J. orzeczeniem Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych […] z dnia 23 sierpnia 2021 r., w sprawie o sygn. […], został uznany za winnego popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 64 ust. 1 ustawy o radcach prawnych w zw. z art. 6 i art. 50 ust. 1 Kodeksu Etyki Radców Prawnych i za ten czyn została mu wymierzona kara nagany oraz zakaz wykonywania patronatu na czas 5 lat (k. 83-84).

Odwołanie od powyższego orzeczenia złożył L. J. wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania względnie o uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez jego uniewinnienie (k. 134-137). Wyższy Sąd Dyscyplinarny Krajowej Izby Radców Prawnych w Warszawie orzeczeniem z dnia 28 marca 2022 r., sygn. akt […] utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie, zaś kosztami postępowania odwoławczego w kwocie 1800 zł obciążył obwinionego (k. 171).Pismem z dnia 30 marca 2022 r.

L. J. złożył wniosek o wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania dyscyplinarnego o sygn. […] oraz o jego umorzenie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wyższego Sądu Dyscyplinarnego obwiniony został wezwany do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku (k. 194). Z uwagi na to, że w wyznaczonym terminie nie nastąpiło uzupełnienie wniosku, Przewodniczący Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2022 r. odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowanie (k. 211-213). Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył pismem z dnia 9 sierpnia 2022 r.

L. J. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych celem dalszego jej prowadzenia (k. 227). Powyższe zażalenie zostało przekazane do rozpoznania Sądowi Najwyższemu, zarejestrowane pod sygn. akt II ZO 3/23 i przydzielone do referatu SSN Krzysztofowi Starykowi . Pismem z dnia 16 lutego 2023 r. L. J. wniósł o zbadanie spełnienia przez SSN Krzysztofa Staryka wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego w sprawie o sygn. akt II ZO 3/23. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn.

I ZB 26/23. Zarządzeniem z dnia 21 lutego 2023 r., sygn. akt I ZB 26/23, działający z upoważnienia Prezesa Izby Odpowiedzialności Zawodowej SSN Marek Motuk odrzucił wniosek L. J. o zbadanie spełnienia przez SSN Krzysztofa Staryka wymogów niezawisłości i bezstronności, albowiem nie zawierał on wymaganych ustawą elementów konstrukcyjnych i zarazem konstytutywnych, co spowodowało konieczność jego odrzucenia bez wzywania strony do usunięcia braków formalnych zgodnie z treścią art. 29 § 9 pkt 1 i 2 w zw. z art. 29 § 10 zdanie pierwsze ustawy o Sądzie Najwyższym z dnia z dnia 8 grudnia 2017 r. (Dz.U.2023.1093 ze zm.).

Odpis zarządzenia, wraz z pouczeniem, iż nie przysługuje na nie zażalenie, został doręczony L. J. w dniu 14 marca 2023 r. (k. 8 i 12).W dniu 27 marca 2023 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek L. J. o wznowienie postępowania zażaleniowego w sprawie o sygn. akt I ZB 26/23. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazał on, że zarządzenie z dnia 21 lutego 2023 r. jest bezwzględnie nieważne albowiem nie wiadomo przez jakiego sędziego zostało wydane oraz zostało wydane w warunkach popełnienia przestępstwa z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 235 k.k. Po analizie akt sprawy, należy stwierdzić, że wniosek L.

J. jest niedopuszczalny z mocy ustawy. Instytucja wznowienia postępowania należy do kręgu nadzwyczajnych środków zaskarżenia, których procesowe uruchomienie może nastąpić wyłącznie na podstawie przesłanek ściśle określonych w ustawie (art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k.).Zarządzenie z dnia 21 lutego 2023r. w sprawie I ZB 26/23 o odrzuceniu wniosku o zbadanie spełnienia przez SSN Krzysztofa Staryka wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego w sprawie o sygn. akt II ZO 3/23, nie jest prawomocnym orzeczeniem sądu kończącym postępowanie sądowe w rozumieniu przepisów Rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego, albowiem kończy ono wyłącznie postępowanie dotyczące kwestii ubocznej.

Wznowienie postępowania zakończonego takim orzeczeniem nie jest więc możliwe ani na wniosek, ani z urzędu, a więc przedmiotowe zarządzenie w ogóle nie podlega postępowaniu wznowieniowemu. Należało w takiej sytuacji odmówić przyjęcia wniosku radcy prawnego L. J. jako niedopuszczalnego z mocy ustawy.Na marginesie wskazać należy, że w niniejszej sprawie skarżący sformułował niejako dwie podstawy, które - w jego ocenie - uzasadniały wznowienie postępowania. Pierwszą z nich wiązał z faktem, iż zarządzenie Sądu Najwyższego dnia 21 lutego 2023 r. o odrzuceniu wniosku w sprawie I ZB 26/23 obarczone jest – jego zdaniem – wadą stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą, a to dlatego, że z treści doręczonego mu odpisu zarządzenia nie wynika, przez kogo zostało sporządzone.

Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że w istocie rację ma skarżący, iż z treści doręczonego mu odpisu zarządzenia kwestia ta nie wynika, niemniej jednak uchybienie to nie stanowi obrazy przepisu art. 439 k.p.k. Elementy składowe zarządzenia określone zostały, poprzez zawarte w art. 94 § 2 k.p.k. odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisu art. 94 § 1 k.p.k. dotyczącego postanowienia. Analiza treści oryginału zaskarżonego zarządzenia, które znajduje się w aktach o sygn. I ZB 26/23, k. 8 wskazuje, że spełnia ono wszystkie ustawowe wymagania, w tym zawiera nie tylko wskazanie, iż zostało ono wydane przez SSN Marka Motuka, ale także jego podpis oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i uzasadnienie, które z uwagi na to, że jest jasne i wyczerpujące, pozwala na merytoryczną ocenę zarządzenia i stwierdzenie, że jest ono wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Podkreślić należy, że odpis zarządzenia winien również zawierać informację, kto wydał zarządzenie. Niemniej jednak, radca prawny winien zdawać sobie sprawę, że orzeczenia i zarządzenia, zgodnie z treścią art. 128 § 1 k.p.k. doręcza się w uwierzytelnionych odpisach, jeżeli ustawa nakazuje ich doręczenie i taki błąd jaki wystąpił w tej sprawie nie powoduje automatycznie wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej, czy jak wskazuje wnioskodawca bezwzględnej nieważności. Odnosząc się do drugiej wskazanej podstawy wznowieniowej wydaje się jedynie konieczne zauważenie, że zgodnie z art. 541 § 1 k.p.k., aby uznać iż w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, czyn taki musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym.

W tej sytuacji zarządzono, jak na wstępie. [M. T.][ał]