Supreme Court dismisses criminal prosecution request against prosecutor due to obvious lack of evidence and procedural flaws.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the request to criminally prosecute a retired prosecutor, citing the obvious lack of evidence and failure to meet statutory requirements. The applicant alleged judicial corruption but provided no concrete proof linking the prosecutor to specific crimes. The court ruled that the burden of proof lies with the applicant, and without sufficient evidence, the request is procedurally inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 135 § 4 u.p.p.; Art. 135 § 5 u.p.p.: A request for criminal prosecution against a prosecutor is dismissed if it is obviously unfounded due to a complete lack of evidence or a failure to establish a clear link between the accusation and the alleged crime.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
I ZI 96/23 ZARZĄDZENIE Dnia 28 stycznia 2026 r.
1. Na podstawie art. 135 § 4 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2024 poz. 390; dalej: „u.p.p.”), odmówić przyjęcia wniosku o wydanie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Regionalnej w W. X. Y. (obecnie w stanie spoczynku), z uwagi na oczywistą bezzasadność wniosku;
2. Odpis zarządzenia doręczyć W. M. wraz z pouczeniem, że na niniejsze zarządzenie przysługuje zażalenie do Sądu Najwyższego – Izby Odpowiedzialności Zawodowej w terminie zawitym 7 dni od dnia jego doręczenia;
3. Sprawę zakreślić w repertorium I ZI, jako załatwioną.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 10 kwietnia 2021 r. W. M. wniosła o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Regionalnej w [...] X. Y. (obecnie w stanie spoczynku) z uwagi na odmówienie jej prawa do wniesienia skargi nadzwyczajnej oraz wsparcia w dochodzeniu słusznych roszczeń i wnikliwego zbadania spraw prawdopodobnej korupcji sędziów prowadzących jej sprawy z J. R. w Sądzie Okręgowym […] w […], Sądzie Apelacyjnym w […] i Sądzie Rejonowym […] w W. (k. 1-8 - wniosek).Były Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2021 r. wezwał W.
M. do uzupełnienia braków formalnych ww. wniosku, poprzez nadesłanie wniosku sporządzonego i podpisanego przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, stosownie do przepisu art. 135 § 3 u.p.p. (k. 9 – zarządzenie).Pismem z dnia 1 maja 2021 r. W. M. wniosła o ustanowienie pełnomocnika z urzędu i zwolnienie z kosztów z uwagi na nieposiadanie środków finansowych (k. 14-32 – wniosek).Były Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej zarządzeniem z dnia 24 maja 2021 r. wyznaczył W. M. pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata J.
L. (k. 33– zarządzenie).Były Prezes Sądu Najwyższego kierujący pracą Izby Dyscyplinarnej zarządzeniem z dnia 23 maja 2022 r., z wynikającej z art. 84 § 3 k.p.k., funkcji weryfikacji sądu, której realizacja sprowadza się do skontrolowania czy stronie zapewniono rzeczywiste i skuteczne prawo do sądu oraz z potrzeby poszanowania prawa jednostki do sądu, zwrócił się do pełnomocnika z urzędu W. M. – adw. J. L. z żądaniem przedstawienia informacji, czy wywiązał się on ze swoich obowiązków procesowych wynikających z zarządzenia z dnia 24 maja 2021 r., tj. czynności procesowych, o których mowa w art. 84 § 3 k.p.k., a jeśli tak, to czy zrobił to rzetelnie, w terminie 7 dni, pod rygorem zawiadomienia właściwej okręgowej rady adwokackiej, w trybie art. 20 § 1 k.p.k., o rażącym naruszeniu obowiązków procesowych przez adwokata i żądania od dziekana właściwej rady nadesłania w wyznaczonym, nie krótszym niż 30 dni, terminie informacji o podjętych działaniach wynikających z zawiadomienia (k. 153 – zarządzenie).Adwokat J.
L. w dniu 23 czerwca 2022 r., nadesłał pismo wyjaśniające, iż w niniejszej sprawie nie było podstaw do sporządzenia wniosku o pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratora Prokuratury Regionalnej w W. X. Y. (k. 156 – pismo).Na podstawie zarządzenia Prezesa Izby Odpowiedzialności Zawodowej z dnia 13 listopada 2025 r. sprawa o sygn. akt I ZI 96/23 została przydzielona SSN Marii Szczepaniec (k. 208 - zarządzenie).Jak stanowi art. 135 § 4 u.p.p., jeżeli wniosek o zezwolenie na pociągnięcie prokuratora do odpowiedzialności karnej lub wniosek o zezwolenie na tymczasowe aresztowanie prokuratora nie odpowiada warunkom formalnym pisma procesowego określonym w ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r.
Kodeks postępowania karnego, przewodniczący sądu dyscyplinarnego odmawia, w drodze zarządzenia, jego przyjęcia.W kontekście analizowanego wniosku szczególnego zaznaczenia wymaga, iż w postępowaniu delibacyjnym sąd dyscyplinarny orzeka zasadniczo na podstawie wniosku i dowodów załączonych przez wnioskodawcę, bowiem to „rzeczą oskarżyciela, a nie sądu jest formułowanie oraz wykazywanie przesłanek uzasadniających zezwolenie na pociągnięcie sędziego do odpowiedzialności karnej, toteż oskarżyciela – a nie sąd dyscyplinarny – obciąża powinność gromadzenia i prowadzenia wszystkich niezbędnych w sprawie dowodów, uzasadniających w pełni podejrzenie popełnienia przez sędziego przestępstwa” (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2003 r., SNO 29/03; uchwałę Sądu Najwyższego z 24 października 2014 r., SNO 43/14).
Obowiązek przedłożenia materiału dowodowego przemawiającego za zasadnością wniosku należy tym samym do wnioskodawcy, a wyjątkiem od tej zasady jest jedynie sytuacja, w której nie posiada on realnych możliwości uzyskania materiału dowodowego, a zdolnością tą dysponuje wyłącznie sąd dyscyplinarny. Wniosek jest zatem bezzasadny w stopniu oczywistym wówczas, gdy nie dołączono do niego żadnych dowodów lub wówczas, gdy przedłożone dowody nie wykazują żadnego widocznego związku z treścią zarzutu formułowanego wobec objętego wnioskiem prokuratora, a który wnioskodawca chce zarzucić po uchyleniu mu immunitetu.
Oczywista bezzasadność wniosku zachodzić będzie również wówczas, gdy po jego lekturze, bez konieczności uzyskiwania i zapoznawania się z dowodami można stwierdzić, że immunitet nie powinien zostać uchylony. Analiza merytorycznej argumentacji wniosku, poczyniona przez pryzmat przesłanek określonych w art. 135 § 5 u.p.p., prowadzi do stwierdzenia braku jakichkolwiek podstaw do uchylenia immunitetu formalnego i uznania wniosku za bezzasadny w stopniu oczywistym. Przedłożona wraz z wnioskiem dokumentacja wskazuje nie tyle na brak dostatecznego uprawdopodobnienia popełnienia przez wskazaną prokurator czynu zabronionego wypełniającego znamiona jakiegokolwiek przestępstwa, co niewykazania takowej okoliczności w jakimkolwiek stopniu.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.[M. T.]