Legislator Case Law & Legislation
I ZI 69/23 AI generated

Supreme Court dismisses private prosecution consent request against judges and prosecutors due to lack of standing. The applicant failed to prove she is a qualified private prosecutor. The court ruled that without a filed indictment, she lacks standing to seek immunity removal. The decision emphasizes strict procedural requirements for initiating criminal liability against officials. This case clarifies the necessity of formal standing in Polish criminal proceedings. The ruling upholds the principle of official immunity unless specific conditions are met.

Case Number I ZI 69/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the applicant's request for consent to criminally prosecute specific judges and prosecutors. The applicant failed to demonstrate she held the status of a private or subsidiary prosecutor required to challenge the formal immunity of these officials. The court determined that no valid indictment meeting statutory formal requirements had been filed against the named individuals, thereby negating her standing to proceed. Consequently, the request was rejected as procedurally inadmissible due to the absence of necessary legal standing.

Legislator headnote

AI generated

Art. 80 § 2b u.s.p.; Art. 135 § 4 p.p.: A party seeking consent to criminally prosecute a judge or prosecutor must possess the status of a private or subsidiary prosecutor; without a filed indictment satisfying statutory formal requirements, such standing is absent, rendering the request inadmissible.

Keywords

AI generated
private prosecution standing judicial immunity removal prosecutorial immunity formal indictment requirements procedural admissibility Supreme Court ruling criminal liability consent

Cited Legislation

AI generated
art. 80 § 2b u.s.p.
na podstawie art. 80 § 2b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
art. 135 § 4 p.p.
na podstawie art. 135 § 4 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r.
art. 13 k.p.k.
Wykładnia językowa art. 13 k.p.k. nie pozostawia wątpliwości, że podmiot, który dąży do uzyskania zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej osoby, co do której ustawa wymaga takiego zezwolenia, musi posiadać status oskarżyciela.
art. 45 § 1 k.p.k.
prokuratorowi przysługuje z mocy ustawy, co wynika z art. 45 § 1 k.p.k., zaś w zakresie innych podmiotów, warunkiem jego uzyskania jest dokonanie czynności procesowej, jaką jest wniesienie aktu oskarżenia.
art. 487 k.p.k.
Przepisy dotyczące aktu oskarżenia, przewidziane zarówno dla skargi prywatnej (art. 487 k.p.k.), jak i subsydiarnej (art.
art. 55 § 1 k.p.k.
487 k.p.k.), jak i subsydiarnej (art. 55 § 1 k.p.k. w zw.
art. 332 k.p.k.
art. 333 § 1 k.p.k.
332 i art. 333 § 1 k.p.k.), przewidują określone wymogi formalne, których spełnienie przez oskarżyciela pozwala dopiero na stwierdzenie, jakie zachowanie objęte jest skargą zasadniczą i jaka jest jego podstawa dowodowa.
art. 13 k.p.k
Wykładnia językowa art. 13 k.p.k.
art. 45 § 1 k.p.k
prokuratorowi przysługuje z mocy ustawy, co wynika z art. 45 § 1 k.p.k., zaś w zakresie innych podmiotów, warunkiem jego uzyskania jest dokonanie czynności procesowej, jaką jest wniesienie aktu oskarżenia.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I ZI 69/23 ZARZĄDZENIE Dnia 22 listopada 2023 r.

1) na podstawie art. 80 § 2b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych – dalej powoływanej jako u.s.p., odmówić przyjęcia wniosku w zakresie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziów Sądu Rejonowego w X.: SSR R. C., SSR W. U., SSR A. K., SSR A. T., SSR M. P., SSR M. T. oraz sędziów Sądu Okręgowego w Y.: SSO J. T. i SSO A. B., a także sędziów Sądu Apelacyjnego w […]: SSA K. A. – Prezesa Sądu Apelacyjnego w […] oraz SSA S. W. – Wiceprezesa Sądu Apelacyjnego w […], złożonego przez B. S. z uwagi na fakt, iż ww. nie wykazała, że jest uprawnioną do tego stroną postępowania karnego;

2) na podstawie art. 135 § 4 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze – dalej powoływanej jako: p.p., odmówić przyjęcia wniosku w zakresie zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej prokuratorów: D. Ł. – prokuratora Prokuratury Okręgowej w X1, M. C. - prokuratora Prokuratury Rejonowej w Y1. oraz M. N. – prokuratora Prokuratury Rejonowej w Y1, złożonego przez B. S. z uwagi na fakt, iż ww. nie wykazała, że jest uprawnioną do tego stroną postępowania karnego;

3) odpis zarządzenia doręczyć B. S. wraz z pouczeniem, że na zarządzenie przysługuje zażalenie do Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. UZASADNIENIEZarządzeniem z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt I ZI 69/23, wezwano wnioskodawczynię B. S. do uzupełnienia braków formalnych wniosku z dnia 20 września 2023 r., poprzez sporządzenie i podpisanie wniosku przez adwokata bądź radcę prawnego będącego pełnomocnikiem, stosownie do art. 80 § 2a u.s.p. oraz art. 135 § 3 p.p., a także o wskazanie sygnatury sprawy karnej, której dotyczy wniosek oraz załączenie odpisu aktu oskarżenia skierowanego do sądu.

Jednocześnie pouczono ww., iż wskazane braki formalne powinny być uzupełnione w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego zarządzenia, pod rygorem odmowy przyjęcia wniosku.W odpowiedzi na powyższe wezwanie, w dniu 14 listopada 2023 r. B. S. skierowała do Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego pismo z dnia 10 listopada 2023 r., w którym wniosła o ustanowienie pełnomocnika ‎z urzędu. Dodatkowo w piśmie tym przedstawiła argumentację na poparcie swojego wniosku o wyrażenie zgody na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej wskazanych sędziów oraz prokuratorów.

B. S. nie podała natomiast sygnatury sprawy karnej i nie nadesłała odpisu aktu oskarżenia przeciwko ww. sędziom i prokuratorom, który został złożony do właściwego sądu powszechnego. W przedstawionych realiach należy zatem stwierdzić, że B. S. nie wykazała, iż posiada statusu strony, to jest oskarżyciela prywatnego lub oskarżyciela posiłkowego subsydiarnego, w sprawach przeciwko osobom posiadającym immunitet formalny, które zostały wskazane w pkt 1 i pkt 2 niniejszego zarządzenia, a tylko taki status uprawniałby B. S. do złożenia wniosku o zezwolenie na pociągnięcie sędziego lub prokuratora do odpowiedzialności karnej (tzw. uchylenie immunitetu formalnego sędziego czy prokuratora) i jego popierania.

Wykładnia językowa art. 13 k.p.k. nie pozostawia wątpliwości, że podmiot, który dąży do uzyskania zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej osoby, co do której ustawa wymaga takiego zezwolenia, musi posiadać status oskarżyciela. Status taki np. prokuratorowi przysługuje z mocy ustawy, co wynika z art. 45 § 1 k.p.k., zaś w zakresie innych podmiotów, warunkiem jego uzyskania jest dokonanie czynności procesowej, jaką jest wniesienie aktu oskarżenia. Skutkiem wniesienia aktu oskarżenia jest zawisłość sprawy karnej przed określonym sądem powszechnym, z powodu oskarżenia przez określony podmiot – oskarżyciela prywatnego lub subsydiarnego.

Przepisy dotyczące aktu oskarżenia, przewidziane zarówno dla skargi prywatnej (art. 487 k.p.k.), jak i subsydiarnej (art. 55 § 1 k.p.k. w zw. z art. 332 i art. 333 § 1 k.p.k.), przewidują określone wymogi formalne, których spełnienie przez oskarżyciela pozwala dopiero na stwierdzenie, jakie zachowanie objęte jest skargą zasadniczą i jaka jest jego podstawa dowodowa. Jak wynika z danych znajdujących się w aktach, żaden akt oskarżenia spełniający wymogi przewidziane we wskazanych przepisach, nie został skierowany przeciwko wymienionym we wniosku sędziom oraz prokuratorom.Mając na uwadze powyższe, zarządzono jak na wstępie. [M.

T.][ms]