Supreme Court dismisses judge's request to challenge judges' impartiality due to lack of factual basis. The request was rejected because it did not specify circumstances or explain potential impact on the case outcome. The court ruled that the request failed to meet statutory requirements for admissibility. The court also noted that no appeal is available against this ruling. The decision emphasizes strict adherence to procedural rules for impartiality challenges. The court clarified that the request lacked necessary factual elements. The court determined the request was procedurally defective and therefore rejected it. The court explained that the request did not meet statutory requirements. The court stated that the request was dismissed due to lack of facts. The court held that the request was inadmissible for these reasons. The court concluded that the request was rejected without further proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed a judge's request to challenge the impartiality of two Supreme Court judges. The request failed to specify the circumstances justifying the challenge or explain how potential violations could affect the case outcome. Consequently, the court rejected the request as non-compliant with statutory requirements for such motions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 29 § 5 u.SN; Art. 29 § 9, 10 u.SN; Art. 119 § 1 k.p.k.: A request to challenge the impartiality of Supreme Court judges must specify the circumstances and demonstrate their impact on the case outcome; failure to do so results in dismissal without a hearing.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I ZB 24/22 ZARZĄDZENIE Dnia 27 października 2022 r. Pierwsza Prezes Sądu Najwyższego Małgorzata Manowska w związku z wnioskiem sędziego W. C., obwinionego w sprawie II ZOW 37/22, o zbadanie spełnienia przez SSN Wiesława Kozielewicza i SSN Marka Motuka wymogów niezawisłości i bezstronności, który wpłynął do Sądu Najwyższego w dniu 24 października 2022 r., zgodnie z treścią art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p. i art. 29 § 6-11 i 24 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym - dalej powoływana jako u.SN, po stwierdzeniu, że: - wniosek pochodzi od strony postępowania przed Sądem Najwyższym - obwinionego sędziego W.
C. (art. 29 § 7 u.SN), - został sporządzony, podpisany i wniesiony przez obwinionego sędziego W. C.- z zachowaniem terminu tygodniowego (art. 29 § 8 zdanie pierwsze u.SN) - czyni zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego (art. 119 § 1 k.p.k. w zw. z art. 29 § 9 i 24 u.SN), - zawiera żądanie stwierdzenia, że w sprawie zachodzą wobec SSN Wiesława Kozielewicza i SSN Marka Motuka przesłanki wskazane w art. 29 § 5 u.SN, oraz zważywszy, że wniosek ten - nie zawiera wskazania okoliczności uzasadniających żądanie w zakresie okoliczności związanych z powołaniem na pełniony urząd sędziego Sądu Najwyższego, - nie przytacza również okoliczności związanych z zachowaniem SSN Wiesława Kozielewicza i SSN Marka Motuka po ich powołaniu na stanowiska sędziów oraz nie wskazuje, jak w okolicznościach tej sprawy ewentualne naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności mogłoby wpływać na jej wynik, 1) wniosek odrzucić;
2) odpis wniosku i zarządzenia załączyć do akt sprawy II ZOW 37/22;
3) odpis zarządzenia doręczyć sędziemu W. C.;
4) odpis wniosku i wydanego zarządzenia przesłać SSN Wiesławowi Kozielewiczowi i SSN Markowi Motukowi;
5) zakreślić sprawę w repertorium I ZB jako zakończoną w inny sposób.
UZASADNIENIE
Przepisy k.p.k. nie nakładają obowiązku sporządzenia uzasadnienia tego zarządzenia, gdyż zarządzenie to jest niezaskarżalne (por. art. 99 § 2 k.p.k.), jednakże uznano za celowe odniesienie się do dwóch kwestii.Po pierwsze, niespełnienie wymogów, wskazanych w części wstępnej zarządzenia, będących elementami konstrukcyjnymi i zarazem konstytutywnymi wniosku powoduje konieczność jego odrzucenia, bez wzywania strony do usunięcia braków (art. 29 § 9 pkt 1i 2 u.SN w zw. z art. 29 § 10 zdanie pierwsze u.SN).Po drugie, na niniejsze zarządzenie nie przysługuje zażalenie.
Wprawdzie odmowa przyjęcia środka odwoławczego jest w postępowaniu karnym zaskarżalna (art. 429 § 2 k.p.k.), a skoro do rozpoznania wniosku stosuje się przepisy o zażaleniu z procedury, w której wniosek taki został złożony, czyli w niniejszym wypadku procedury karnej, to można wywodzić, że na zarządzenie o odrzuceniu wniosku przysługuje środek zaskarżenia (stosowany odpowiednio art. 429 § 2 k.p.k. w zw. z art. 29 § 24 u.SN). Takiej koncepcji nie można jednak podzielić, gdyż ustawa wyłącza co do zasady możliwość wniesienia zażalenia na postanowienia i zarządzenia wydane przez Sąd Najwyższy (art. 426 § 1 k.p.k. także w związku z treścią art. 466 § 1 k.p.k. i art. 29 § 24 u.SN), chyba że przepis szczególny wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia od zarządzenia czy postanowienia wydanego w najwyższej instancji sądowej.
Ani przepis art. 429 § 2 k.p.k., ani przepisy u.SN, nie dają prawa stronie do złożenia zażalenia na wydane w Sądzie Najwyższym, w oparciu o art. 29 § 10 u.SN, zarządzenie o odrzuceniu wniosku, o którym mowa art. 29 §5 u.SN[as]