Legislator Case Law & Legislation
I UZ 9/14 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as value under 10,000 PLN excluding statutory interest.

Case Number I UZ 9/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the insured's cassation appeal regarding a social security disability pension. The insured argued that the appeal's value exceeded the admissibility threshold when including statutory interest, which the lower court had excluded. The court ruled that the value for admissibility is determined by the main monetary claim alone, excluding interest, costs, and profits.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 20 k.p.c.: The value of a cassation appeal in property cases is determined by the main monetary claim and excludes statutory interest, costs, and profits; if this value is below 10,000 PLN, the appeal is inadmissible.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility value of subject matter statutory interest exclusion social security pension Supreme Court procedure

Cited Legislation

AI generated
art. 3982 § 1 k.p.c.
W rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia została oznaczona przez stronę na kwotę 9.600 zł, niższą od progu określonego w art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.W zażaleniu ubezpieczony, wnosząc o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zarzucił naruszenie art.
art. 20 k.p.c.
art. 3941 § 3 k.p.c.
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
art. 22 k.p.c
1440 ze zm.) określa się na podstawie art. 22 k.p.c.
art. 3982 § 1 k.p.c
W rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia została oznaczona przez stronę na kwotę 9.600 zł, niższą od progu określonego w art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.W zażaleniu ubezpieczony, wnosząc o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zarzucił naruszenie art.
art. 20 k.p.c
art. 3941 § 3 k.p.c
39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2001 r., I PZ 95/01
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2001 r., I PZ 95/01, OSNP 2003 nr 23, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1998 r., I PZ 69/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1998 r., I PZ 69/97, OSNAPiUS 1999 nr 4, poz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UZ 9/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 września 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maciej Pacuda (przewodniczący)‎SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)‎SSN Zbigniew Hajn w sprawie z odwołania W. G.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych ‎o rentę z tytułu niezdolności do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 września 2014 r.,‎zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 10 marca 2014 r., oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 8 października 2013 r. zmieniono wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 6 lipca 2012 r. oraz poprzedzającą go decyzję organu rentowego i przyznano W. G. rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 1 sierpnia 2008 r. do 31 grudnia 2014 r. W pozostałym zakresie apelację oddalono.Postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną ubezpieczonego. Wskazał, że wartość ujętego w skardze żądania o przyznanie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy zamiast przyznanej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy oraz stwierdzenia odpowiedzialności organu rentowego na podstawie art. 118 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) określa się na podstawie art. 22 k.p.c. Wartością jest różnica w kwotach renty z tytułu całkowitej i częściowej niezdolności do pracy za jeden rok, uzupełniona o wartość odsetek wnikającą ze stwierdzenia odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. W rozpoznawanej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia została oznaczona przez stronę na kwotę 9.600 zł, niższą od progu określonego w art. 3982 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.W zażaleniu ubezpieczony, wnosząc o uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, zarzucił naruszenie art. 22 w związku z art. 3982 § 1 k.p.c., polegające na wadliwej wykładni i przyjęciu, że wartość przedmiotu zaskarżenia, wskazana przez zastępcę procesowego, stanowi rzeczywistą wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie, podczas gdy odsetki ustawowe, liczone od kwoty należności głównej sprawiają, że przedmiotowa wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 30.000 zł, a to czyni skargę dopuszczalną.

Skarżący podniósł, że omyłkowo nie uwzględnił - w ramach podanej kwoty 9.600 zł - odsetek ustawowych od należności głównej (świadczenia rentowego), mimo że zaskarżył wyrok sądu odwoławczego w całości. W ocenie skarżącego, wpływ na dopuszczalność skargi kasacyjnej ma rzeczywista wartość przedmiotu zaskarżenia, a nie wartość podana przez stronę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe (art. 3982 § 1 zd. drugie k.p.c.) uzależniona jest od wartości przedmiotu zaskarżenia, niezależnie od tego, czy sporne roszczenie dotyczyło ustalenia, ukształtowania, czy świadczenia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2001 r., I PZ 95/01, OSNP 2003 nr 23, poz. 572). W każdym wypadku skarga ta nie przysługuje, jeżeli wartość zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł. O wartości tej decyduje wysokość oddalonego roszczenia pieniężnego ustalona na podstawie reguł ustalonych w art. 19-26 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1998 r., I PZ 69/97, OSNAPiUS 1999 nr 4, poz. 131).

Zgodnie z art. 20 k.p.c. nie obejmuje ona odsetek, pożytków i kosztów żądanych obok roszczenia głównego.W tym stanie rzeczy, mając także na względzie, że wartość przedmiotu zaskarżenia określona w zażaleniu z naruszeniem wskazanych przepisów nie jest wiążąca dla oceny dopuszczalności skargi kasacyjnej, orzeczono jak w sentencji (art. 3982 § 1 i art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).