Supreme Court voids dismissal of cassation appeal due to missing lawyer declaration after law change. The court ruled the declaration is now merely informational. The court held that the declaration is no longer legally binding for Polish lawyers. The court found the lower court erred in applying the old law. The court emphasized the new law allows lawyers to represent clients regardless of employment status. The court determined the procedural defect was not fatal to the appeal. The court reversed the dismissal based on the updated legal framework. The court clarified the scope of the lawyer's representation authority. The court noted the declaration serves only an informational purpose now. The court concluded the appeal should have been accepted despite the missing document.

Postanowienie z dnia 24 kwietnia 2007 r.

I UZ 9/07

Po uchyleniu art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze zm.), oświadczenie

pełnomocnika będącego radcą prawnym, o którym jest mowa w art. 84 § 3

k.p.c., ma tylko znaczenie informacyjne. Wezwanie radcy prawnego do uzupełnienia skargi kasacyjnej przez złożenie tego oświadczenia nie może być opatrzone rygorem odrzucenia skargi.

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie

SN: Józef Iwulski, Roman Kuczyński.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 kwietnia

2007 r. sprawy z odwołania Marty C. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w N.S. o wcześniejszą emeryturę, na skutek zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 stycznia 2007 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 lipca 2006 r. [...] Sąd Apelacyjny- Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Krakowie oddalił apelację Marty C. wniesioną od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 12 września 2005 r. w sprawie o prawo do wcześniejszej

emerytury pracowników opiekujących się dziećmi wymagającymi stałej opieki.

Od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego pełnomocnik wnioskodawczyni,

będący radcą prawnym, wniósł skargę kasacyjną.

Sąd Apelacyjny-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie postanowieniem z dnia 8 stycznia 2007 r. [...] odrzucił skargę kasacyjną. Sąd Apelacyjny

stwierdził, że pełnomocnik wnioskodawczyni wniósł skargę kasacyjną, dołączając do

niej pełnomocnictwo procesowe, w którym nie zamieścił oświadczenia przewidzianego w art. 89 § 3 k.p.c., a mianowicie, że nie pozostaje w stosunku pracy. W tym sta-

nie rzeczy został wezwany o uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez załączenie pełnomocnictwa procesowego z oświadczeniem, o którym mowa w

art. 89 § 3 k.p.c., w terminie tygodniowym od daty doręczenia wezwania pod rygorem

odrzucenia skargi kasacyjnej.

Pełnomocnik wnioskodawczyni nie dokonał czynności zgodnie z powyższym

wezwaniem, a jedynie przesłał do sądu pismo procesowe zawierające informację, że

w jego ocenie obowiązek składania oświadczenia o niepozostawaniu w stosunku

pracy stał się bezprzedmiotowy. Swoje stanowisko opierał na nowelizacji ustawy z

dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych dokonanej ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r.

o zmianie ustawy Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw, którą uchylony

został art. 8 ust. 2 ustawy o radcach prawnych.

Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną z powodu nieuzupełnienia braków

formalnych w zakreślonym terminie.

Powyższe postanowienie Sądu Apelacyjnego zostało w całości zaskarżone

przez wnioskodawczynię. W zażaleniu podniesiono zarzut naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 3986 k.p.c. w związku z art.89 § 3 k.p.c., polegającego na odrzuceniu skargi kasacyjnej wskutek uznania, iż skarga kasacyjna nie spełnia wymogów

formalnych z uwagi na brak w pełnomocnictwie procesowym oświadczenia pełnomocnika, że nie pozostaje on w stosunku pracy. W zażaleniu zarzucono ponadto naruszenie przepisu art. 65 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 8 ustawy o radcach

prawnych polegające na bezpodstawnym pozbawieniu pełnomocnika odwołującej się

pozostającego w stosunku pracy prawa wykonywania zawodu radcy prawnego, poprzez świadczenie pomocy prawnej na rzecz osoby fizycznej niebędącej przedsiębiorcą. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia

i zasądzenie od pozwanego na rzecz odwołującej się kosztów postępowania według

norm przepisanych.

Sad Najwyższy, zważył co następuje:

Zażalenie jest uzasadnione. Z art. 96 § 1 k.p.c. wynika, że pełnomocnik obowiązany jest przedłożyć pełnomocnictwo przy pierwszej czynności procesowej. Niedołączenie pełnomocnictwa stanowi zatem niezachowanie warunków formalnych

pisma w rozumieniu art. 130 § 1 k.p.c. Za taki brak należy uznać również niekompletność pełnomocnictwa, to znaczy brak w jego treści koniecznych, istotnych ele-

mentów. Brak taki podlega usunięciu na wezwanie przewodniczącego (art. 130 § 1

k.p.c.).

W myśl art. 3984 § 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, z czego wynika, że pełnomocnik wnoszący skargę, jeżeli nie był dotychczas umocowany w tym zakresie, winien dołączyć

do niej dokument zawierający wszystkie niezbędne składniki pełnomocnictwa. W razie stwierdzenia niedołączenia pełnomocnictwa lub niekompletnej treści dołączonego

dokumentu przewodniczący wzywa o uzupełnienie tego braku pod rygorem odrzucenia skargi (art. 3986 § 1 k.p.c.). Pełnomocnik wnioskodawczyni został wezwany w tym

trybie do złożenia oświadczenia z art. 89 § 3 k.p.c. Przepis ten stanowi ( w zdaniu

pierwszym, drugie zdanie nie ma zastosowania w sprawie), że pełnomocnictwo

udzielone przez osobę fizyczną, składane przez radcę prawnego powinno zawierać

oświadczenie pełnomocnika, że nie pozostaje on w stosunku pracy. Ponieważ pełnomocnictwo dołączone przez radcę prawnego do skargi kasacyjnej wniesionej w

imieniu wnioskodawczyni (osoby fizycznej) nie zawierało tego oświadczenia został

on wezwany do uzupełnienia braku lecz mimo wezwania nie złożył żądanego

oświadczenia, co Sąd Apelacyjny uznał za podstawę odrzucenia skargi.

W ocenie Sądu Najwyższego niezamieszczenie w treści pełnomocnictwa

oświadczenia z art. 89 § 3 k.p.c. nie może powodować odrzucenia skargi kasacyjnej.

Nie ma bowiem podstaw do uznania, że brak oświadczenia sprawia, iż nie można

nadać skardze prawidłowego biegu (art. 130 § 1 k.p.c. w związku z art. 398 4 § 2

k.p.c.). Po uchyleniu z dniem 10 września 2005 r. art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca

1982 r. o radcach prawnych (jednolity tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 123, poz. 1059 ze

zm.) przez ustawę z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo o adwokaturze i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 163, poz. 1361) znaczenie art. 89 § 3 k.p.c.

zostało zmarginalizowane. Ma on zastosowanie tylko do prawników zagranicznych (z

Unii Europejskiej - patrz: J. Gudowski (w: T. Ereciński, J. Gudowski, M. Jędrzejewska: Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Warszawa 2006, t. I, s. 269).

Skreślenie art. 8 ust. 2 ustawy o radcach prawnych spowodowało brak przeszkód

prawnych do umocowania radcy prawnego pozostającego w stosunku pracy do zastępowania osoby fizycznej między innymi w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych, takiej jak ta, w której zapadło zaskarżone postanowienie. Mimo nieuchylenia art. 89 § 3 k.p.c. w aktualnym stanie prawnym nie można uznać, że brak oświadczenia powoduje niemożliwość nadania biegu skardze kasacyjnej, skoro bez

względu na to, czy radca prawny pozostaje czy nie pozostaje w stosunku pracy,

może on reprezentować osobę fizyczną w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych. Oświadczenie z art. 89 § 3 k.p.c. nie ma w takiej sprawie znaczenia prawnego,

może mieć tylko znaczenie informacyjne. Wynika stąd, że wezwanie do uzupełnienia

pełnomocnictwa o to oświadczenie nie mogło być opatrzone rygorem odrzucenia

skargi. Nie było zatem podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej z powodu nieusunięcia jej braku formalnego.

Z tych przyczyn zaskarżone postanowienie jako tamujące nadanie biegu skardze kasacyjnej podlegało uchyleniu (art. 39816 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).