Social insurance appeal dismissed due to failure to declare claim value below statutory threshold.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Social Insurance Office's decision regarding voluntary social insurance coverage. The appellant argued that social insurance cases do not require a declared claim value under the Civil Procedure Code, but the Court held that such cases generally require a value declaration unless they involve pensions or mandatory insurance obligations. Since the specific issue of establishing insurance liability did not fall under these exceptions and the value was below the statutory limit, the appeal was inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3921 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; While cassation is generally inadmissible in civil matters below a monetary threshold, it is admissible without value declaration in social insurance cases concerning pensions or mandatory insurance obligations, but not for establishing voluntary insurance liability.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UZ 45/04
POSTANOWIENIE
Dnia 22 lutego 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Andrzej Kijowski
SSN Roman Kuczyński
w sprawie z odwołania M. S.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.
o ustalenie podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu społecznemu,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 lutego 2005 r.,
zażalenia ubezpieczonej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w B.
z dnia 16 sierpnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/03,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
M. S. wniosła do Sądu Najwyższego kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego w B.
z
stycznia
2004
r.,
wydanego
w
sprawie
o
ustalenie
podlegania
wnioskodawczyni dobrowolnemu ubezpieczeniu społecznemu (sygn. akt III Aua
…/03). Postanowieniem z 20 lipca 2004 r. (sygn. akt I UK 88/04) Sąd Najwyższy
zwrócił akta Sądowi Apelacyjnemu w B. w celu wezwania pełnomocnika
wnioskodawczyni do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z tym
przewodniczący wydziału Sądu Apelacyjnego zarządzeniem z 28 lipca 2004 r., a
następnie ponownym zarządzeniem z 2 sierpnia 2004 r., wezwał pełnomocnika
wnioskodawczyni, radcę prawnego J. P., do podania wartości przedmiotu
zaskarżenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia kasacji. W oznaczonym
terminie pełnomocniczka nie wykonała powyższego obowiązku, w związku z czym
Sąd Apelacyjny w B. postanowieniem z 16 sierpnia 2004 r. odrzucił kasację.
Wnioskodawczyni zaskarżyła postanowienie Sądu Apelacyjnego wnosząc o jego
uchylenie i zasądzenie od strony pozwanej na jej rzecz kosztów postępowania
zażaleniowego. W uzasadnieniu pełnomocniczka podniosła, że w przedmiotowej
sprawie nie było konieczności wskazywania wartości przedmiotu zaskarżenia,
ponieważ sprawa dotyczy podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu
i zgodnie z art. 3921 § 1 k.p.c. a w tego rodzaju sprawach kasacja przysługuje
niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Art. 3921 § 1 k.p.c. stanowi, że kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa
majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć
tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż dwadzieścia tysięcy
złotych. Jednakże w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych kasacja
przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach o
przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem
ubezpieczenia społecznego.
Oznacza to, że regułą jest niedopuszczalność kasacji w sprawach o prawa
majątkowe, także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, jeżeli wartość
przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych. Wyjątkiem są
sprawy o przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty i sprawy o objęcie
obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, w których kasacja jest dopuszczalna
niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia. Sprawa o ustalenie podlegania
ubezpieczeniu społecznemu nie należy jednak do tej kategorii spraw, co w
przypadku wartości przedmiotu zaskarżenia niższego niż dziesięć tysięcy złotych,
czyni ją niedopuszczalną. Pomimo dwukrotnego wezwania pełnomocniczka
wnioskodawczyni nie uzupełniła braku kasacji polegającego na nieokreśleniu
wartości przedmiotu zaskarżenia. W tej sytuacji słusznie Sąd Apelacyjny odrzucił
kasację, a podniesione w zażaleniu zarzuty okazały się nieuzasadnione.
Z tych przyczyn Sąd Najwyższy na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397
§ 2 i 39318 § 3 oddalił zażalenie.