Supreme Court dismisses appeal on cassation rejection as independent from separate time-limit restoration requests.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the rejection of their cassation petition. The appellant had simultaneously filed requests to restore time limits for serving the judgment and filing the cassation, arguing they were unaware of the procedural deadlines. The court ruled that the appeal regarding the cassation rejection is procedurally independent from the requests to restore time limits, which must be handled separately by the court of first instance.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3935 k.p.c.; Art. 3932 § 1 k.p.c.: The appeal against a decision rejecting cassation is a distinct procedural act independent of any concurrent requests to restore time limits for the underlying procedural steps.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Postanowienie z dnia 13 stycznia 2006 r.
I UZ 44/05
Rozpoznanie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu kasacji jest niezależne od wyniku rozpoznania jednoczesnych wniosków o przywrócenie terminu
do złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku sądu drugiej instancji i
do wniesienia kasacji.
Przewodniczący SSN Zbigniew Myszka, Sędziowie: SN Małgorzata
Wrębiakowska-Marzec, SA Zbigniew Korzeniowski (sprawozdawca).
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia
2006 r. sprawy z odwołania Tadeusza D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w B.-B. o jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku w drodze do pracy, na skutek zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 lipca 2005 r. [...]
o d d a l i ł zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z 8 czerwca2004 r. oddalił apelację
Tadeusza D. od wyroku Sądu Okręgowego w Bielsku-Białej oddalającego jego odwołanie od decyzji organu rentowego odmawiającej mu jednorazowego odszkodowania wobec zakwestionowania ustalenia, iż miał miejsce wypadek w drodze do
pracy.
Odwołujący się 26 stycznia 2005 r. złożył wniosek o doręczenie uzasadnienia
wyroku Sądu Apelacyjnego, a 11 kwietnia 2005 r. wniósł sporządzoną osobiście
skargę kasacyjną.
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny odrzucił kasację jako wniesioną po terminie z braku wniosku o doręczenie wyroku z uzasadnieniem w terminie
tygodniowym od ogłoszenia wyroku (art. 3935 k.p.c. w związku z art. 3934 § 1 i art.
387 § 3 k.p.c.) oraz wobec sporządzenia jej osobiście przez odwołującego się (art.
3935 k.p.c. i art. 3932 § 1 k.p.c.).
W piśmie z 25 lipca 2005 r. pełnomocnik odwołującego się zawarł jednocześnie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu kasacji oraz wnioski o przywrócenie
na podstawie art. 168 § 1 k.p.c. terminów do: 1) złożenia wniosku o doręczenie wyroku Sądu Apelacyjnego z 8 czerwca 2004 r.; 2) złożenia kasacji od tego wyroku; 3)
podpisania kasacji przez profesjonalnego pełnomocnika; 4) rozpoznania kasacji. W
uzasadnieniu podniósł zasadniczo, że odwołujący się nie został pouczony o obowiązku złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku w terminie do wniesienia
kasacji oraz inne okoliczności dla przywrócenia terminów do czynności procesowych.
Wnioski o przywrócenie terminów do czynności procesowych zostały wyłączone do rozpoznania przez Sąd Apelacyjny, a zażalenie na postanowienie o odrzuceniu kasacji zostało przedstawione do rozpoznania Sądowi Najwyższemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przede wszystkim stwierdzić należy, że rozpoznaniu podlega jedynie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu kasacji. Porządkująco stwierdzić trzeba również
to, że ze względu na datę wyroku Sądu drugiej instancji zastosowanie mają przepisy
Kodeksu postępowania cywilnego sprzed zmiany wprowadzonej ustawą z 22 grudnia
2004 r. (Dz.U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98 - art. 3).
Nie trzeba szerzej argumentować, gdyż żalący sam to zauważa, że czynność
procesowa odbywa się w określonym czasie, stąd albo zachowuje wymagany termin
albo jest spóźniona. Zatem zażalenie na postanowienie o odrzuceniu kasacji wniesionej po terminie, jak i wnioski o przywrócenie terminów do dokonania czynności ją
warunkujących, wyłączają się wzajemnie.
Do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do czynności procesowej
właściwy jest sąd, w którym czynność ta miała być dokonana (art. 169 § 1, art. 387 §
3 i art. 3934 § 1 k.p.c.). Zatem po wniesieniu przez odwołującego się pisma zawierającego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu kasacji oraz wniosku o przywrócenie terminów do czynności procesowych, Sąd Apelacyjny właściwie wyłączył je do
odrębnego rozpoznania. Procesowo rozpoznanie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu kasacji jest niezależne od wyniku rozpoznania złożonych równocześnie
wniosków o przywrócenie terminu do czynności procesowych. Brak bowiem podstaw
do odwlekania rozpoznania takiego zażalenia do czasu rozpoznania złożonego równocześnie wniosku o przywrócenie terminu do czynności procesowej, zresztą nie taki
jest też przedmiot zażalenia. Nie wyklucza to późniejszej kontroli postanowienia rozstrzygającego o wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 380 k.p.c. w związku z
kontrolą przez Sąd Najwyższy postanowienia kończącego postępowanie w sprawie
(art. 39318 k.p.c.). Co do obecnego zażalenia, to niesporne jest to, że odwołujący się
nie złożył wniosku o doręczenie uzasadnienia wyroku w terminie tygodniowym od
jego ogłoszenia, jak i to, że kasację sporządził i wniósł osobiście. Kasacja była zatem
niedopuszczalna z obu tych przyczyn na podstawie przepisów prawidłowo powołanych przez Sąd Apelacyjny i zasadnie podlegała odrzuceniu. Kasacja podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia wniosku o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 387 § 3 zdanie
pierwsze k.p.c., termin ten wynosi tydzień od ogłoszenia sentencji wyroku (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 27 listopada 1998 r., I PKN 462/98 Prokurator i
Prawo 1999 nr 7-8, s. 47, z 11 grudnia 1996 r., I PKN 45/96, OSNAPiUS 1997 nr 14,
poz. 254, z 13 marca 1997 r., I PKN 44/97 i z 18 kwietnia 1997 r., I PZ 12/97,
OSNAPiUS 1997 nr 23, poz. 469). Natomiast wniesienie kasacji przez samą stronę,
jeśli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 3932 § 2 k.p.c., nie jest brakiem formalnym, usuwalnym w trybie art. 130 § 1 k.p.c. Kasacja taka podlega odrzuceniu na
podstawie art. 3935 k.p.c. (postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1997 r., I
CZ 23/97, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 77).
Z tych względów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na mocy art. 385
w związku z art. 39318 § 1 i § 3 oraz art. 397 § 1 k.p.c.