Supreme Court dismisses appeal for non-payment of basic court fee under new civil procedure cost law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the insured's appeal against the appellate court's rejection of his cassation complaint. The appellant argued that transitional rules should apply because the preparatory proceedings began before the new law, but the Court held that the new cost provisions apply because the cassation complaint was filed after the law's effective date. Consequently, the failure to pay the mandatory basic fee resulted in the automatic rejection of the appeal without further notice.
Legislator headnote
AI generatedArt. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r.; Art. 130 § 2 pkt 3 k.p.c.: The new cost provisions apply to proceedings initiated after the law's entry into force, and failure to pay the basic fee results in the automatic rejection of appeal documents.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UZ 14/06
POSTANOWIENIE
Dnia 27 września 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Myszka (przewodniczący)
SSN Zbigniew Hajn (sprawozdawca)
SSN Jerzy Kwaśniewski
w sprawie z odwołania J. B.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych
i Spraw Publicznych w dniu 27 września 2006 r.,
zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego w K.
z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt III AUa …/05,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. w sprawie z
odwołania Jana Bugaja przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi
w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wniesioną przez
ubezpieczonego skargą kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w K. z 15 listopada 2005 r. postanowieniem z 16 marca
odrzucił skargę kasacyjną. Sąd Apelacyjny podniósł w uzasadnieniu, że ustawą z
dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005 r.,
Nr 167, poz. 1398), która uchyliła ustawę z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 88 z późn. zm.),
została zmieniona ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania
cywilnego. Zmiany te weszły w życie w dniu 2 marca 2006 r. Pełnomocnik
ubezpieczonego wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego, za pośrednictwem
Sądu Apelacyjnego w K. - jako inicjującą postępowanie w danej instancji - 6 marca
2006 r., Jak wynika a contrario z art. 149 ust. 1 przepisów przejściowych i końcowych
ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych z dnia 28 lipca 2005 r., nowe
przepisy stosuje się w sprawach, w których postępowanie w danej instancji zostało
wszczęte po dniu wejścia w życie tejże ustawy. Oznacza to, że kasacja została
złożona po rządami nowych przepisów, jednak pełnomocnik ubezpieczonego nie
dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach
sądowych w sprawach cywilnych, tzn. nie uiścił od skargi kasacyjnej opłaty
podstawowej w kwocie 30 zł. Zgodnie natomiast z art. 130 2 § 3 k.p.c., „sąd odrzuca
bez wezwania o uiszczenie opłaty pismo wniesione przez adwokata, radcę prawnego
lub rzecznika patentowego środki odwoławcze lub środki zaskarżenia (apelację,
zażalenie, skargę kasacyjną, skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego orzeczenia, sprzeciw od wyroku zaocznego, zarzuty od nakazu
zapłaty, skargę na orzeczenie referendarza sądowego) podlegające opłacie w
wysokości stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości
przedmiotu zaskarżenia". Z kolei art. 11 ustawy o kosztach w sprawach cywilnych
wprowadził podział
opłat na:
stałe,
stosunkowe
albo podstawowe.
Opłatę
podstawową pobiera się w sprawach, w których przepisy nie przewidują opłaty stałej,
stosunkowej lub tymczasowej. Opłata podstawowa wynosi 30 złotych i stanowi
minimalną opłatę, którą strona jest obowiązana uiścić od pisma podlegającego
opłacie, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 14 ust. l i ust. 3 ustawy o kosztach w
sprawach cywilnych). Jest więc de facto „opłatą w stałej wysokości". Zatem w opinii
Sądu Apelacyjnego użyte w art. 130 2 § 3 k.p.c. sformułowanie „opłata w stałej
wysokości", należy rozumieć w ten sposób, że swoją hipotezą obejmuje ono zarówno
pojęcie opłaty stałej jak i podstawowej. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej
sprawy, należy stwierdzić, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu na mocy art.
1302 § 3 k.p.c.
Pełnomocnik J. B. zaskarżył postanowienie Sądu Apelacyjnego w całości,
zarzucając mu naruszenie prawa materialnego - art. 149 ust. 1 ustawy z 28 lipca
2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, przez błędną jego wykładnię i
niewłaściwe zastosowanie mające bezpośredni wpływ na treść zaskarżonego
postanowienia; a w konsekwencji powyższego mające istotny wpływ na wynik
sprawy naruszenie prawa procesowego - art. 3986 § 2 k.p.c. Podnosząc zarzuty
skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
Zdaniem wnoszącego zażalenie, mając na uwadze literalne brzmienie art. 149
ust. 1, a nadto fakt, że termin wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął swój bieg i nie
zakończył się przed dniem wejścia w życie wymienionej ustawy oraz fakt, że
obowiązujące przed 2 marca 2006 r. przepisy nie przewidywały obowiązku
wniesienia stałej opłaty od skargi kasacyjnej w sprawach z zakresu ubezpieczeń
społecznych, do niniejszego postępowania winien znaleźć zastosowanie wskazany
art. 149 ust. 1. Autor zażalenia argumentuje, że w postępowanie wstępne zwane
również przygotowawczym związane z faktem wniesienia przez stronę w ustawowym
terminie skargi kasacyjnej toczy się w tej samej instancji, w której wydany został
zaskarżony wyrok. Wobec tego stwierdza, że do niniejszej sprawy, jako tej, która
nadal toczy się w tej samej instancji, w której sprawa toczyła się przed dniem wejścia
w życie omawianych przepisów, nie znajduje zastosowania art. 36 ustawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w
sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167, poz. 1398 ze zm.), w sprawach wszczętych przed
dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w
danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych. Wynika stąd, jak
trafnie wskazał Sąd Apelacyjny, że przepisy te stosuje się w sprawach, w których
postępowanie w danej instancji zostało wszczęte po dniu wejścia w życie tejże
ustawy. Skarga kasacyjna wszczyna postępowanie kasacyjne i postępowanie
wstępne (przygotowawcze) przed sądem drugiej instancji, jest już funkcjonalnie
elementem postępowania kasacyjnego. Z tego względu, jeżeli skarga kasacyjna
została wniesiona po 2 marca 2006 r. stosuje się, zgodnie z wymienionym art. 149
ust. 1 ustawy o kosztach przepisy nowe (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego
z: 28 czerwca 2006 r., III CZ 36/06, z 27 lipca 2006 r. III CZ 46/06 i uchwałę SN z 25
października 2006 r. III CZP 74/06; zob. także: K. Gonera, Komentarz do ustawy o
kosztach sadowych w sprawach cywilnych, Warszawa 2006, s. 466.).
Trafnie również Sąd Apelacyjny uznał, że zawarte w art. 130 2 § 3 k.p.c.
sformułowanie „opłata w stałej wysokości" obejmuje zarówno pojęcie opłaty stałej jak
i podstawowej. Teza ta, niekwestionowana zresztą w zażaleniu, jest zgodna z
uchwałą z 26 września 2006 r., II UZP 11/06, w której Sąd Najwyższy stwierdził, że
„przepis art. 1302 § 3 k.p.c. stosuje się do środków odwoławczych i środków
zaskarżenia podlegających opłacie podstawowej, o której mowa w art. 35 i 36 ustawy
z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167,
poz. 1398 ze zm.).
Wobec powyższego zażalenie należało oddalić (art. 39814 w związku z art. 3941 §
3 k.p.c.).