Legislator Case Law & Legislation
I USK 23/22 AI generated

Social security appeal dismissed for excessive delay; court held statutory suspension did not apply to expired deadlines.

Case Number I USK 23/22
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the insured's cassation appeal against a regional court decision rejecting a social security appeal. The insured argued that the pandemic emergency law suspended procedural deadlines, but the court found the appeal was filed over five months after the decision was served. The court ruled that the statutory suspension only applied to deadlines running or starting after the law's entry into force, and the delay was excessive and not caused by independent factors.

Legislator headnote

AI generated

Art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19; Art. 4779 § 1, 3 k.p.c.; The suspension of procedural deadlines by emergency legislation applies only to deadlines running or starting after the law's entry into force, and excessive delays must be caused by independent factors to be excused.

Keywords

AI generated
social security appeal procedural deadline suspension pandemic emergency law excessive delay independent cause requirement cassation admissibility social security benefits

Cited Legislation

AI generated
Art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
4779 § 1 k.p.c.Jednocześnie Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, zgodnie z którym miesięczny termin do wniesienia odwołania - liczony od daty doręczenia decyzji - upłynął w dniu 26 marca 2020 r., czyli przed wejściem w życie art. 15zzs ust.
Art. 4779 § 1 k.p.c.
Należy jednak pamiętać, że treść normatywna art. 4779 § 3 k.p.c., jest jasna.
Art. 4779 § 3 k.p.c.
Należy jednak pamiętać, że treść normatywna art. 4779 § 3 k.p.c., jest jasna.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
art. 4779 § 1 k.p.c
Należy jednak pamiętać, że treść normatywna art. 4779 § 3 k.p.c., jest jasna.
art. 3989 § 1 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c
art. 4779 § 3 k.p.c
Należy jednak pamiętać, że treść normatywna art. 4779 § 3 k.p.c., jest jasna.
art. 3989 § 2 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I USK 23/22 POSTANOWIENIE Dnia 9 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z odwołania J. B.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Łodzi‎o zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne, zwrot świadczeń nienależnie pobranych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 9 listopada 2022 r.,‎skargi kasacyjnej ubezpieczonego od postanowienia Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi‎z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt VIII Uz 32/21, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od ubezpieczonego na rzecz organu rentowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Łodzi, wyrokiem z dnia 7 lipca 2021 r., oddalił zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 1 kwietnia 2021 r., odrzucającego odwołanie J. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, […] Oddział w Łodzi z dnia 21 lutego 2020 r. o zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne oraz zwrot świadczeń nienależnie pobranych.W ocenie Sądu Okręgowego, doręczenie ubezpieczonemu zaskarżonej decyzji nastąpiło w dniu 26 lutego 2020 r., zaś odwołanie (złożone przez fachowego pełnomocnika ustanowionego z urzędu) złożono dopiero w dniu 28 lipca 2020 r., to jest po upływie terminu określonego w art. 4779 § 1 k.p.c.Jednocześnie Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, zgodnie z którym miesięczny termin do wniesienia odwołania - liczony od daty doręczenia decyzji - upłynął w dniu 26 marca 2020 r., czyli przed wejściem w życie art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (jednolity tekst:

Dz.U. z 2021 r., poz. 2095), co nastąpiło w dniu 31 marca 2020 r. W tym zakresie Sąd Okręgowy podzielił pogląd Sądu Najwyższego wyrażony w wyroku z dnia 14 października 2020 r., I UZ 11/20 (LEX nr 3090020) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 7 października 2020 r., II OZ 725/20 (LEX nr 3096535).Wykładnia przeciwna, zgodnie z którą skutek wynikający z wprowadzonej art. 15zzs normy prawnej nastąpił z mocy prawa od dnia 14 marca 2020 r., czyli od daty wprowadzenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, jest natomiast sprzeczna z regułami określającymi kryteria obowiązywania aktów normatywnych oraz zawartych w nich przepisów prawnych, tzw. regułami walidacyjnymi.W dalszej części Sąd Okręgowy uznał, że wniesione odwołanie przez wnioskodawcę w dniu 28 lipca 2020 r., to jest po upływie pięciu miesięcy od dnia doręczenia decyzji organu rentowego, należy zakwalifikować jako wniesione z nadmiernym przekroczeniem terminu, a przekroczenie terminu do wniesienia odwołania przez wnioskodawcę nie nastąpiło zaś z przyczyn niezależnych od niego.

Miał on świadomość możliwości odwołania się od decyzji organu rentowego w terminie, ponieważ decyzja organu rentowego została doręczona wraz z prawidłowym pouczeniem o prawie i terminie odwołania do sądu. Wnioskodawca z decyzją zapoznał się, nawet kilkukrotnie, na co sam wskazywał. Nie była to też pierwsza decyzja organu rentowego, jaką otrzymał. Od wcześniejszej decyzji odwoływał się.Wnioskodawca nie wykazał, że stan zdrowia w 2020 r. faktycznie uniemożliwiał mu zadbanie o swoje interesy i odwołanie się do sądu w przepisanym prawem terminie.

W konsekwencji, w ocenie Sądu odwoławczego, uchybienie terminowi do wniesienia dowołania od decyzji organu rentowego, nie znalazło usprawiedliwienia.Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik wnioskodawcy, zaskarżając postanowienie Sądu Okręgowego w całości. We wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał na istnienie potrzeby wykładni przepisów postępowania, to jest art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o wydanie postanowienia odmawiającego jej przyjęcie do rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia w celu jej merytorycznego rozpoznania.Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c., to jest wówczas, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, czy też zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wykazania, że określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości interpretacyjnych, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych.Na gruncie sprawy słusznie Sąd Okręgowy uwzględnił postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 października 2020 r., I UZ 11/20 (LEX nr 3090020), zgodnie z którym hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie - skutek zawieszający bieg terminu oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć - skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu.

Przepis art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy nie dotyczy zatem terminów, które upłynęły przed jego wejściem w życie.Rację ma również Sąd Okręgowy, że nawet gdyby przyjąć hipotetycznie, że do wnioskodawcy miało zastosowanie zawieszenie terminów procesowych począwszy od dnia 14 marca 2020 r., to termin na wniesienie odwołania upływał dla wnioskodawcy w dniu 5 czerwca 2020 r., co oznaczało, że uchybienie wyniosło 53 dni. Należy jednak pamiętać, że treść normatywna art. 4779 § 3 k.p.c., jest jasna. Jednoznacznie wymaga on bowiem kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek, po pierwsze - przekroczenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu rentowego nie może być nadmierne, oraz po drugie - musi nastąpić z przyczyn niezależnych od odwołującej się strony.Sąd Okręgowy uznał, że uchybienie terminu do złożenia odwołania było nadmierne oraz nie ziściła się druga z kumulatywnie wymaganych przesłanek wyrażonych w art. 4779 § 3 k.p.c. - przekroczenie terminu nie nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się.

Ocena przyczyn przekroczenia terminu należy do uznania sądu orzekającego w sprawie. Podtrzymując rozstrzygnięcie o odrzuceniu odwołania na podstawie art. 4779 § 1 i 3 k.p.c., Sąd Okręgowy szczegółowo uzasadnił, dlaczego w jego ocenie nie wystąpiły przewidziane tam obydwie przesłanki potraktowania spóźnionego odwołania tak, jakby zostało wniesione w terminie.W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.[as]