Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of preliminary reference ground regarding employment relationship training.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the requested preliminary reference lacked a valid legal basis. The appellant argued that mandatory employer training constituted actual work performance, challenging the lower courts' finding of a sham employment contract. The Court determined that the question raised was merely a specific application of law to individual facts rather than a universal legal issue requiring precedent.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal requesting a preliminary reference is inadmissible if the formulated legal question does not constitute a universal legal issue of general significance but rather a specific application of law to individual facts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 414/15 POSTANOWIENIE Dnia 6 września 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z odwołania P. J.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Ł. z udziałem zainteresowanej H. o ustalenie podlegania ubezpieczeniu,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 6 września 2016 r.,skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 18 marca 2015 r. oddalił apelację skarżącego P. J. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z 12 marca 2014 r., którym oddalono jego odwołanie od decyzji pozwanego z 25 lipca 2012 r., stwierdzającej, iż nie podlegał ubezpieczeniom społecznym od 26 marca 2012 r. jako pracownik w firmie H. w Ł. ze względu na pozorność umowy o pracę, zawartej jedynie w celu uzyskania ubezpieczenia i skorzystania z wysokich świadczeń z ubezpieczenia społecznego w związku z niezdolnością do pracy. Sąd stwierdził, iż pozwany wykazał pozorność umowy o pracę.
Obu stronom przyświecał jedynie cel zapewnienia wnioskodawcy świadczeń z ubezpieczenia społecznego. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na podstawę przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. i „konieczność wypowiedzenia się przez Sąd Najwyższy: czy aktywność pracownicza, po podpisaniu umowy o pracę polegająca na uczestniczeniu w szkoleniach prowadzonych przez pracodawcę celem przygotowania go do wykonywania jego obowiązków w normalnych godzinach pracy w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę zgodnie z poleceniami pracodawcy stanowi faktyczne i rzeczywiste realizowanie stosunku pracy?”.
W uzasadnieniu wniosku podano co następuje: „Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania jest uzasadniony z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, które do chwili obecnej nie doczekało się jeszcze żadnej wykładni w orzecznictwie Sądu Najwyższego, ani poprzez przedstawicieli doktryny, tj. odpowiedzi na pytanie czy aktywność pracownicza, po podpisaniu umowy o pracę polegająca na uczestniczeniu w szkoleniach prowadzonych przez pracodawcę celem przygotowania go do wykonywania jego obowiązków w normalnych godzinach pracy, w miejscu wyznaczonym przez pracodawcę, zgodnie z poleceniami pracodawcy stanowi faktyczne i rzeczywiste realizowanie stosunku pracy?”Skarżący P.J. od 26 marca 2012 r. został zatrudniony w firmie zainteresowanej na stanowisku dyrektora ds. rozwoju marki.
Z kolei od 12 kwietnia 2012 r. do 30 września 2012 r. był niezdolny do pracy z powodu schorzenia psychiatrycznego i korzystał ze zwolnień lekarskich. Od początku zawarcia umowy o pracę, skarżący zgodnie z poleceniem zainteresowanej miał odbywać szkolenia w zakresie obsługi usługi K.. Z uwagi na specyfikę oferowanego przez stronę zainteresowaną produktu pod nazwą M., skarżący, mimo bardzo dużego doświadczenia z zakresu sprzedaży, zobligowany został przez pracodawcę do poznawania specyfiki wskazanego produktu. W tym celu zainteresowana zobligowała skarżącego do odbycia szkoleń pod jej nadzorem w czasie godzin pracy i miejscu wyznaczonym przez pracodawcę.
Sąd II instancji, podzielając stanowisko Sądu I instancji stwierdził, iż skarżący nie realizował faktycznie stosunku pracy z uwagi na brak materialnych dowodów, które świadczyłyby, że ubezpieczony wykonywał pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w granicach powierzonych obowiązków i stanowiska, a dodatkowo uznał, iż umowie o pracę przyświecał jeden cel – zapewnienia skarżącemu świadczeń z ubezpieczeń społecznych. Jednakże od chwili zatrudnienia, skarżący realizował rzeczywiście stosunek pracy – odbywał szkolenia pod nadzorem pracodawcy w miejscu i godzinach pracy przez niego wyznaczonych, na co wskazuje materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.
Początkowy okres zatrudnienia w w/w firmie poświęcony był na szkolenie związane z usługą K. oraz systemem obsługi tej usługi. Podkreślenia przy tym wymaga, że z uwagi na nowatorski charakter produktu oferowanego przez w/w firmę, szkolenie z „produktu” muszą odbyć także osoby, które co do zasady posiadają już doświadczenie w sprzedaży innych produktów. W szczególności nie jest więc tak, że nawet osoba, która ma już duże doświadczenie sprzedażowe, będące konsekwencją pracy dla innych podmiotów, jest w stanie z dnia na dzień zająć się sprzedażą produktu oferowanego przez „H.”.
Z uwagi jednak na nawrót choroby psychicznej, skarżący musiał przerwać świadczoną przez siebie pracę i przebywał do zakończenia umowy o pracę na zwolnieniu lekarskim. Sądy obu instancji, zaprezentowały stanowisko, iż udział w szkoleniach organizowanych przez pracodawcę i pod jego nadzorem nie stanowi podjęcia się obowiązków pracowniczych, tym bardziej, iż skarżący nie miał własnego miejsca pracy, a w konsekwencji nie można mówić o stosunku pracy”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony. Treść wniosku, czyli sformułowane zagadnienie (pytanie) ani jego uzasadnienie, nie składają się merytorycznie ani metodycznie na istotne zagadnienie prawne. Istotne zagadnienie prawne to problem prawny o znaczeniu uniwersalnym dla dziedziny lub systemu prawa, opracowany na podstawie analizy prawa, orzecznictwa, a nawet doktryny, po której to sam skarżący może stwierdzić, że istotne zagadnienie prawne rzeczywiście występuje i dlatego powinien rozpoznać je Sąd Najwyższy.
Sformułowane zagadnienie nie przedstawia regulacji prawnej, w której miałoby być osadzone i przede wszystkim na podstawie której można stwierdzić jego istotność. Można przypuszczać, że chodziłoby o art. 22 § 1 k.p. Jednak i takie założenie nie byłoby wystarczające, gdyż uzasadnienie wniosku (wyżej in extenso) jednoznacznie wskazuje, iż chodzi tylko o ocenę w indywidulanej sprawie skarżącego, a ściślej czy szkolenia potwierdzają jego stosunek pracy. Kwestia ta nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa w indywidualnej sprawie.
Badanie stosowania prawa odbywa się wówczas w ramach podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), a nie podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Badanie takie może odpowiadać też szczególnej podstawie przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jednak wniosek nie odwołuje się do tego przepisu ani nawet hasłowo nie twierdzi, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Z tych przyczyn, z braku zasadnej podstawy przedsądu, orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).