Legislator Case Law & Legislation
I UK 382/16 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on social insurance status, citing settled precedent excluding economic factors from contract classification.

Case Number I UK 382/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by a company against a social insurance decision regarding its employees. The appellant argued that the court erred in classifying employment contracts as service contracts rather than work contracts, claiming economic factors should influence this legal determination. The court rejected this, noting that the relevant legal issue was already definitively resolved by prior Supreme Court rulings which explicitly exclude economic profitability from contract classification.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if the legal issue raised has already been settled by Supreme Court precedent, as the question of whether economic factors determine the nature of a contract is a matter of established jurisprudence.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility social insurance coverage contract classification service contract vs work contract economic factors exclusion legal precedent binding Supreme Court jurisdiction

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.O kosztach postępowania wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.O kosztach postępowania wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 98 § 1 oraz § 3 k.p.c., art.
Art. 99 k.p.c.
98 § 1 oraz § 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., § 11 ust.
§ 11 ust. 2 w zw. z § 5 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r.
99 k.p.c., § 11 ust. 2 w zw. z § 5 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:
art. 3531 k.c
art. 3531 k.c. poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że zasada swobody zawierania umów miała w niniejszej sprawie ograniczone zastosowanie;
art. 734 § 1 k.c
art. 627 k.c
umowy miały charakter umów zlecenia, a nie umów o dzieło, a tym samym niezastosowanie art. 627 k.c.; 3) „art.
art. 2 Konstytucji
627 k.c.; 3) „art. 2 Konstytucji stanowiącego zasadę demokratycznego państwa prawnego poprzez naruszenie zasady obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa”;
art. 31 ust. 3 Konstytucji
art. 31 ust. 3 Konstytucji ustanawiającego zasadę proporcjonalności ograniczeń praw majątkowych jednostki;

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01
postanowienie Sądu Najwyższego z 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z 27 października 2015 r., II PK 61/15
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; postanowienie Sądu Najwyższego z 17 marca 2015 r., I PK 4/15, LEX nr 1661934).
postanowienie Sądu Najwyższego z 17 marca 2015 r., I PK 4/15
postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; postanowienie Sądu Najwyższego z 17 marca 2015 r., I PK 4/15, LEX nr 1661934).
wyrok Sądu Najwyższego z 25 października 2016 r., I UK 446/15
postanowienie Sądu Najwyższego z 24 stycznia 2017 r., I UK 77/16
II PK 61/15
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issue and factual basis regarding travel allowances.
II UK 363/09
Supreme Court dismisses appeal on football contract social security contributions classification under Civil Code.
I PK 4/15
Supreme Court dismisses cassation appeal on work relationship establishment, ruling it does not require full employment contract elements.
I UK 446/15
Court dismissed appeal on social insurance coverage for security guards under contract for work results.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 382/16 POSTANOWIENIE Dnia 30 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z odwołania K. Spółki z o.o. z siedzibą w Ł.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (…) Oddziałowi w Ł. ‎z udziałem zainteresowanych: P. L. i L. L.‎o ustalenie podlegania ubezpieczeniom,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 30 maja 2017 r.,‎skargi kasacyjnej K. Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od K. Spółki z o.o. z siedzibą w Ł. na rzecz organu rentowego 270 zł (dwieście siedemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Ł. wyrokiem z 9 września 2014 r. oddalił odwołania K. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (…) Oddział w Ł. z 20 listopada 2013 r. stwierdzających, że jako zleceniobiorcy u płatnika składek K. Sp. z o.o. podlegają ubezpieczeniom społecznym, tj. emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu: B. L. w okresie od 1 grudnia 2009 r. do 31 grudnia 2009 r., P. L. w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2010 r. oraz L. L. w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 31 stycznia 2010 r. i określających z tego tytułu podstawy wymiaru składek.Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z 8 lipca 2015 r., na skutek rozpoznania apelacji odwołującej się od wyroku Sądu Okręgowego uchylił zaskarżony wyrok w części z odwołania od decyzji dotyczącej B..

L. i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania organowi rentowemu (pkt 1); w pozostałej części oddalił apelację (pkt 2); orzekając o kosztach postępowania (pkt 3).Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego, w dniu 13 października 2015 r., złożyła odwołująca się spółka, zaskarżając wyrok w części, to jest w zakresie pkt. 2 i 3. Zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

1) art. 3531 k.c. poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie, że zasada swobody zawierania umów miała w niniejszej sprawie ograniczone zastosowanie;

2) art. 734 § 1 k.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w konsekwencji błędne uznanie, iż zawierane przez K. Sp. z o.o. umowy miały charakter umów zlecenia, a nie umów o dzieło, a tym samym niezastosowanie art. 627 k.c.; 3) „art. 2 Konstytucji stanowiącego zasadę demokratycznego państwa prawnego poprzez naruszenie zasady obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa”;

4) art. 31 ust. 3 Konstytucji ustanawiającego zasadę proporcjonalności ograniczeń praw majątkowych jednostki;

5) art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 12 ust. 1 w zw. z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jego bezzasadne zastosowanie w tej sprawie.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżąca wskazała na konieczność rozważenia przez Sąd istotnej kwestii, budzącej wątpliwości oraz rozbieżności zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie, a mianowicie, czy oraz w jakim stopniu, sąd I oraz II instancji są uprawnione do pomijania w trakcie oceny okoliczności sprawy oraz zebranego materiału dowodowego, otoczenia zewnętrznego oraz warunków zawierania umów, w szczególności narzucania przez jednostki budżetowe, z przyczyn ekonomicznych, kształtu umowy.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wyjaśniła, że prowadzi działalność ochroniarską i działalność usługową związaną z utrzymywaniem porządku w budynkach i zagospodarowaniem terenów zielonych oraz, że zawierała z kontrahentami, będącymi podmiotami Skarbu Państwa oraz jednostkami budżetowymi, umowy dotyczące ochrony obiektów. Umowy te zakwestionował organ rentowy, wskazując, że umowy te powinny być kwalifikowane jako umowy zlecenia, a nie umowy o dzieło, tak jak uzgodniły to między sobą strony tych umów. Skarżąca argumentowała, że faktem powszechnie znanym są warunki przetargów, w których zamawiającym jest jednostka budżetowa oraz stawki w nich narzucane – przy czym jedynym kryterium wyboru oferty jest cena.

Zdaniem skarżącej, żaden uczestnik przetargu publicznego zatrudniający na umowę o pracę nie będzie w stanie zaproponować takich stawek, aby wygrać z konkurencją zatrudniającą na podstawie umów o dzieło. Ponadto z dokumentacji z przeprowadzonych przetargów na świadczenie ochrony osób i mienia, zabezpieczenia technicznego związanego z bezpieczeństwem obiektu, konserwację oraz inne prace porządkowe w obiektach użyteczności publicznej wynika, że zaoferowana przez zamawiającego kwota, jaką przeznaczył na sfinansowanie zamówienia, nie pozwala na zatrudnienie pracownika w ramach umowy o pracę czy oskładkowanie umowy zlecenia przy zachowaniu wynagrodzenia minimalnego, nie mówiąc o pozostałych kosztach związanych z zatrudnieniem i wyposażeniem.

Skarżąca wskazała, że w przetargu przeprowadzonym 2013 r. rażąco niskie stawki narzucał także Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który zamówił tego samego rodzaju usługi. Zdaniem skarżącej mamy tu do czynienia z sytuacją, w której obowiązki nakładane na płatnika przez ustawodawcę są z założenia niemożliwe do zrealizowania w panujących warunkach społeczno-gospodarczych. Wszystkie te okoliczności, mające decydujący wpływ na charakter umów zawieranych przez skarżącą, są konsekwentnie pomijane przez sądy.Organ rentowy, w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniósł o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, a także o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego w postepowaniu kasacyjnym według norm przepisanych prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżąca wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej opiera na przesłance przedsądu określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., nie precyzując przepisu prawnego, z którego wykładnią lub zastosowaniem wiąże sformułowane przez nią zagadnienie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego, tymczasem, wielokrotnie podkreślano, że sformułowanie zagadnienia prawnego uzasadniającego wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane i wskazanie argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen; dopiero wówczas Sąd Najwyższy ma podstawę do oceny czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem prawnym oraz czy jest ono istotne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 sierpnia 2002 r., I PKN 649/01, OSNP 2004 nr 9, poz. 158; postanowienie Sądu Najwyższego z 27 października 2015 r., II PK 61/15, LEX nr 1968444 oraz powołane tam orzeczenia).Niezależnie od powyższego, koniecznym jest podkreślenie, że twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; postanowienie Sądu Najwyższego z 17 marca 2015 r., I PK 4/15, LEX nr 1661934).

Odnosząc ten wymóg do okoliczności tej sprawy, należy zauważyć, że kwestia mająca uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania została rozstrzygnięta w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W wyroku z 25 października 2016 r., I UK 446/15, LEX nr 2163323, wydanym w analogicznych okolicznościach faktycznych do okoliczności tej sprawy, Sąd Najwyższy stwierdził jednoznacznie, że o rodzaju zawartej umowy (umowa o dzieło a umowa zlecenia) nie decyduje poziom opłacalności przedsięwzięcia przedsiębiorcy. Ponadto, że wśród przesłanek pozwalających na odróżnienie umowy o dzieło od umowy zlecenia (umów o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy dotyczące umów zlecenia) nie pojawia się aspekt ekonomiczny, gdyż nie jest to jurydyczny mechanizm weryfikujący rodzaj zobowiązania zawartego między wnioskodawcą a wykonującymi usługę osobami fizycznymi.

Sąd Najwyższy stwierdził również, że przy kwalifikacji charakteru prawnego zatrudnienia, poza płaszczyzną zainteresowania pozostaje kwestia relacji między wnioskodawcą (podmiotem zatrudniającym) a podmiotem zamawiającym usługę, gdyż jej postanowienia, czy też wynik finansowy nie mogą wykluczyć z obowiązku ubezpieczenia społecznego osoby wykonujące usługi ochrony. Jednocześnie warto odnotować stanowisko Sądu Najwyższego przyjęte w postanowieniu z 24 stycznia 2017 r., I UK 77/16, niepubl., wydanym w analogicznych okolicznościach faktycznych do okoliczności tej sprawy, a mianowicie, że powiązanie warunków ekonomicznych z prawem ubezpieczeń społecznych pomija, że prawo to nie ma na celu opisywania zjawisk życia gospodarczego, lecz regulowanie zasad podlegania ubezpieczeniu.Mając na względzie powyższe wypowiedzi orzecznictwa, a jednocześnie brak wskazania argumentów prawnych uzasadniających zmianę przedstawionego wyżej stanowiska, kwestia przedstawiona we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie stanowi istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Z tych powodów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.O kosztach postępowania wywołanych wniesieniem skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 98 § 1 oraz § 3 k.p.c., art. 99 k.p.c., § 11 ust. 2 w zw. z § 5 w zw. z § 12 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (jednolity tekst:

Dz.U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).