Legislator Case Law & Legislation
I UK 327/17 AI generated

Supreme Court dismisses social security appeal, ruling cassation checks law application, not factual accuracy of business activity classification.

Case Number I UK 327/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the social security agency's cassation appeal against a lower court ruling that the applicant was subject to mandatory social insurance. The agency argued that incidental, unprofitable actions did not constitute a business activity under the relevant statutes, while the applicant contended the lower court correctly applied the law. The court held that as a court of law, it cannot re-evaluate factual findings or the proper application of legal criteria by the second-instance court, limiting cassation to significant legal errors.

Legislator headnote

AI generated

Art. 2 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 6 ust. 1 i 13 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych: The Supreme Court, as a court of law, does not re-examine the factual accuracy of activity classification or the correct application of legal criteria by the second-instance court, limiting cassation review to significant legal errors.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal social security insurance business activity classification second instance court legal vs factual review

Cited Legislation

AI generated
art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej
art. 6 ust. 1 i 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 327/17 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania I. K.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O.‎o ustalenie podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 4 lipca 2018 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 26 kwietnia 2017 r., sygn. akt III AUa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza na rzecz I. K. od organu rentowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 26 kwietnia 2017 r., III AUa […] Sąd Apelacyjny w […] zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w O. z 29 marca 2016 r., IV U […], oddalający odwołanie I. K. (wnioskodawczyni) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. (organ rentowy) z 29 maja 2015 r., stwierdzającej, że wnioskodawczyni nie podlega obowiązkowym ubezpieczeniom: emerytalnemu, rentowemu i wypadkowemu oraz dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu od 3 listopada 2014 r., w ten sposób, że ustalił, iż wnioskodawczyni podlega wyżej wskazanym ubezpieczeniom od 3 listopada 2014 r., jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł organ rentowy, zaskarżając go w całości.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłance występowania w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: czy za prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (jednolity tekst:

Dz.U. z 2015 r., poz. 584 ze zm., dalej jako usdg) można uznać podejmowanie incydentalnych działań, nie mających uzasadnienia z punktu widzenia zasady racjonalnego gospodarowania, nieopłacalnych i pozostających w sprzeczności z regułami zyskowności i w konsekwencji skutkujących objęciem obowiązkowym ubezpieczeniem społecznym na podstawie art. 6 ust. 1 i 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1442 ze zmianami, dalej jako ustawa systemowa).W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu rentowego wnioskodawczyni wniosła o odmowę przyjęcia jej do rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.

Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.Jako sąd prawa Sąd Najwyższy nie może ponownie weryfikować prawidłowości zastosowania przez Sąd drugiej instancji poszczególnych przesłanek składających się na kwalifikację określonej aktywności ludzkiej jako działalności gospodarczej w rozumieniu art. 2 usdg, skoro Sąd ten prawidłowo zinterpretował pojęcie działalności gospodarczej, prawidłowo określił wiązkę okoliczności branych pod uwagę na etapie subsumpcji określonej aktywności jako takiej działalności, a następnie zastosował przepisy i wyjaśnił, dlaczego całościowa ocena tych okoliczności przemawia za wynikiem końcowym jakim jest podleganie ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej.

Sąd Najwyższy zaznacza, że wyraźnie wyartykułowana wolą ustawodawcy było, by podstawa wymiaru składek ubezpieczeniowych ustalona była w deklaracji, składanej przez podmiot prowadzący pozarolniczą działalność gospodarczą, która to deklarowana wysokość jest całkowicie uniezależniona o wysokości przychodu czy dochodu. Skoro więc sam ustawodawca wybrał takie rozwiązanie to nawet w sytuacji, gdy przedsiębiorca nieracjonalnie prowadzi działalność gospodarczą, generując straty, nie oznacza to, że tak prowadzona działalność traci cech działalności gospodarczej.

Mając na względzie powyższe, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.