Supreme Court dismissed social security disability pension appeal, ruling facts are not obvious for cassation review.

Sygn. akt I UK 321/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Hajn w sprawie z odwołania E. S. ‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Rybniku‎o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 czerwca 2016 r.,‎skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach‎z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt III AUa 105/15, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza 120 (sto dwadzieścia) zł od organu rentowego na rzecz odwołującego się tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 18 lutego 2015 r. Sąd Apelacyjny w Katowicach w sprawie z odwołania E. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Rybniku w przedmiocie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, oddalił apelację organu rentowego i orzekł o kosztach postępowania odwoławczego. Organ rentowy zaskarżył powyższy wyrok skargą kasacyjną w całości. Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście zasadna z uwagi na naruszenie następujących przepisów: (-) art. 57 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 ustaw z dnia z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:

Dz.U. 2016, poz. 887 ze zm.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyznaniu ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy mimo niespełnienia przez niego łącznie wszystkich przesłanek niezbędnych do uzyskania tego prawa, tj. mimo że ubezpieczony nie jest częściowo niezdolny do pracy w okresie 13 czerwca 2011 r. do 31 grudnia 2015 r., a także przez zastosowanie prawa materialnego do niedostatecznie jasno ustalonego stanu faktycznego; (-) art. 278 k.p.c. oraz art. 286 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. przez rozstrzygnięcie przez Sąd zagadnienia wymagającego wiadomości specjalnych, tj. kwestii czy ubezpieczony jest niezdolny do pracy i w jakim okresie, w sposób sprzeczny z opinią powołanych w sprawie biegłych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, że jako sąd kasacyjny nie jest sądem trzeciej instancji, a skarga kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia. Wniesiona w sprawie skarga nie wykazała znaczenia jej rozstrzygnięcia dla realizacji tej publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie potrzeby ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący powołał się na art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przekonanie Sądu Najwyższego oceniającego na etapie przedsądu o zasadności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w oparciu o przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga przytoczenia stosownych argumentów, uwzględniających specyfikę tej podstawy warunkującej pozytywne rozpoznanie wniosku podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną. Pojęcie „oczywistości” mieści się w sferze obiektywnej i łączy się z powinnością wykazania, że podniesione zarzuty naruszenia wskazanych przepisów są zasadne prima facie, bez dokonywania głębszej analizy tekstu tych przepisów i bez doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., I CSK 100/07, niepubl.; z dnia 30 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, Lex 560541).

Istotne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającej na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274).Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika oczywista zasadność w przedstawionym powyżej znaczeniu. Zauważyć należy, że skarżący w istocie kwestionuje dokonaną przez Sądy obu instancji ocenę dowodów. Wywody skarżącego stanowią zatem polemikę z oceną dowodów i wynikającymi z niej ustaleniami faktycznymi, co, zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., nie podlega kontroli kasacyjnej.

Zauważyć jednakże można, że Sąd odwoławczy w uzasadnieniu wyraźnie wskazał, że ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy od 13 czerwca 2011 r. do 31 grudnia 2015 r. oraz że ustalenie to poczyniono na podstawie opinii biegłych, w tym zwłaszcza na podstawie opinii biegłego sądowego z zakresu chorób płuc i medycyny pracy z 30 listopada 2013 r. i 11 czerwca 2014 r. Sąd wyjaśnił również obszernie, dlaczego opinie te nie budzą wątpliwości, stwierdzając, że biegły spójnie wyjaśnił, dlaczego przyjmuje dłuższy okres potrzebny na leczenie ubezpieczonego.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i § 13 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.).