Legislator Case Law & Legislation
I UK 312/17 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal where appellant won first instance but seeks further benefits in second instance.

Case Number I UK 312/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an insured person against a regional court ruling that upgraded her disability status from mild to moderate. The appellant argued the proceedings were invalid due to lack of legal aid and that the second instance court failed to address all her appeal requests regarding expert opinions. The court ruled that since the appellant successfully obtained the exact relief she sought in the first instance, she cannot claim a lack of defense rights or demand further benefits based on the same evidence in the second instance.

Legislator headnote

AI generated

Art. 379 pkt 5 k.p.c.; Art. 383 k.p.c.; When a party wins the first instance and seeks further relief in the second instance based on existing evidence, they cannot claim a lack of defense rights, and the second instance court is not required to address requests exceeding the first instance's scope.

Keywords

AI generated
disability assessment proceedings second instance scope lack of defense rights legal aid entitlement cassation admissibility

Cited Legislation

AI generated
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
Art. 383 k.p.c.
art. 379 pkt 5 k.p.c
art. 5 k.p.c
art. 383 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
wyrok z dnia 3 grudnia 1997 r., I CKN 336/97
5 k.p.c., w tym powołania się na brak pouczenia strony występującej samodzielnie w procesie o uprawnieniu do wnioskowania o pomoc prawną z urzędu (wyrok z dnia 3 grudnia 1997 r., I CKN 336/97, Legalis nr 324611).
wyrok z dnia 7 lipca 2005 r., II UK 271/04
wyrok z dnia 7 listopada 2007 r., II CSK 286/07
wyrok z dnia 9 sierpnia 2011 r., I UK 52/11
wyrok z dnia 13 maja 1997 r., II UKN 100/97
Pamiętać jednak należy, że o potrzebie udzielenia stronie przez sąd stosownego pouczenia zawsze decydują okoliczności konkretnego przypadku, a więc „potrzeba procesowa” (wyrok z dnia 13 maja 1997 r., II UKN 100/97, OSNAPiUS 1998 nr 4, poz.
II UK 271/04
Failure to inform a severely mentally ill party of the need for a lawyer does not void proceedings but may affect the outcome.
II CSK 286/07
Supreme Court dismissed cassation appeal regarding construction contract damages, finding no procedural error in first instance judgment.
I UK 52/11
Supreme Court dismisses disability pension appeal, upholding expert medical opinion on work capacity.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 312/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dawid Miąsik w sprawie z odwołania L. J.‎przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi Orzekania o Niepełnosprawności w W.‎o ustalenie stopnia niepełnosprawności,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 20 czerwca 2018 r.,‎skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P.‎z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt VI Ua […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adwokat A. B. od Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w P. kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych powiększoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 kwietnia 2017 r., VI Ua […] Sąd Okręgowy w P. oddalił apelację L. J. (wnioskodawczyni) od wyroku Sądu Rejonowego z 6 października 2016 r., IV U […], zmieniającego orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. (Zespół Wojewódzki), uznającego wnioskodawczynię za osobę o lekkim stopniu niepełnoprawności, w ten sposób, że uznał wnioskodawczynię za osobę o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności i oddalił odwołanie w zakresie żądania uznania jej za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Skargę kasacyjną na powyższy wyrok Sądu Okręgowego wniosła wnioskodawczyni, zaskarżając go w całości.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach nieważności postępowania oraz oczywistej zasadności skargi. Nieważności postępowania wnioskodawczyni upatruje w braku profesjonalnej pomocy w postępowaniu drugoinstancyjnym, w wyniku oddalenie zażalenia na oddalenie wniosku wnioskodawczyni o ustanowienie dla niej pełnomocnika z urzędu, przez co wnioskodawczyni została pozbawiona możliwości obrony swoich praw.

Z kolei oczywistą zasadność skargi, zdaniem wnioskodawczyni, uzasadnia naruszenie przez Sąd Okręgowy przepisów postępowania, przejawiające się w nierozpoznaniu sprawy w granicach apelacji, z uwagi na nierozpoznanie przez Sąd Okręgowy wszystkich wniosków apelacji, czyli wniosku o dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych lekarzy neurologa, psychiatry, ortopedy i reumatologa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania, ponieważ z argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu stosownego wniosku nie wynika, by była oczywiście zasadna.Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że wnosząc odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w W., wnioskodawczyni domagała się zmiany tego orzeczenia i zaliczenia jej do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Oceniając zasadność odwołania oraz opinie biegłych, Sąd pierwszej instancji uwzględnił odwołanie i stosownie do żądania wnioskodawczyni zmienił rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Zespołu na dokładnie takie, jakiego oczekiwała wnioskodawczyni.

W apelacji od wyroku Sądu pierwszej instancji wnioskodawczyni zaczęła się domagać dalej idącej zmiany, kwestionując wnioski końcowe biegłych.Zdaniem Sądu Najwyższego w sytuacji, gdy strona bierze aktywny udział w postępowaniu sądowym, wygrywa proces przed sądem pierwszej instancji, uzyskuje rozstrzygnięcie dokładnie o takiej treści jakiej domagała się w kontekście dochodzonego prawa z systemu zabezpieczenia społecznego, a następnie w apelacji domaga się – na podstawie dotychczas zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – dalej idącego świadczenia, nie może zostać uznana za pozbawioną możności obrony swych praw w rozumieniu art. 379 pkt 5 k.p.c. ani przed sądem ani przed sądem pierwszej instancji, ani przed sądem drugiej instancji.

W takich sytuacjach w orzecznictwie Sądu Najwyższego dopuszcza się możliwość zgłoszenia kasacyjnego zarzutu obrazy art. 5 k.p.c., w tym powołania się na brak pouczenia strony występującej samodzielnie w procesie o uprawnieniu do wnioskowania o pomoc prawną z urzędu (wyrok z dnia 3 grudnia 1997 r., I CKN 336/97, Legalis nr 324611). Takie uchybienie prowadzi co najwyżej do „zwykłego” uchybienia proceduralnego podlegającego ocenie co do istotnego wpływu na wynik sprawy (wyroki z dnia 7 lipca 2005 r., II UK 271/04, OSNP 2006 nr 5-6, poz. 95; z dnia 7 listopada 2007 r., II CSK 286/07, LEX nr 490414 oraz z dnia 9 sierpnia 2011 r., I UK 52/11, LEX nr 1084706).

Pamiętać jednak należy, że o potrzebie udzielenia stronie przez sąd stosownego pouczenia zawsze decydują okoliczności konkretnego przypadku, a więc „potrzeba procesowa” (wyrok z dnia 13 maja 1997 r., II UKN 100/97, OSNAPiUS 1998 nr 4, poz. 133). W takich okolicznościach jak w niniejszej sprawie, ze względów wskazanych wyżej, potrzeba taka nie zachodziła.Sąd Najwyższy uznał również, że skarga nie jest oczywiście zasadna z drugiej z podniesionych w niej przyczyn, dotyczących nierozpoznania wszystkich wniosków apelacyjnych.

Z uzasadnienia wyroku Sądu drugiej instancji wynika dla Sądu Najwyższego, że Sąd ten ocenił negatywnie – choć nieco zbyt powierzchownie – potrzebę przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegłych. Przede wszystkim jednak, skoro w odwołaniu wnioskodawczyni domagała się uznania jej za osobę o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności a Sąd pierwszej instancji to żądanie uwzględnił, w postępowaniu apelacyjnym nie można było orzekać o dalej idącym żądaniu (art. 383 k.p.c.)Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.