Legislator Case Law & Legislation
I UK 312/15 AI generated

Supreme Court dismisses pension claimant's cassation appeal regarding unequal treatment of tractor drivers in special working conditions. The court rejects the claim of arbitrary classification based on industry sector. The decision upholds the statutory categorization of jobs by industry sector. The court finds no evidence of unconstitutional inequality or interpretative gaps. The ruling emphasizes the necessity of direct links between jobs and industrial processes. The judgment clarifies that job classification must align with specific industry sectors. The court notes the systematic nature of the regulatory framework. The decision affirms the established legal interpretation of employment categories. The outcome confirms the denial of the pension entitlement. The ruling maintains the existing judicial precedent on job classification.

Case Number I UK 312/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by a pension claimant against the Social Insurance Institution's refusal to grant an early retirement pension. The claimant argued that the appellate court violated constitutional equality principles by treating tractor drivers differently based on whether they worked in agriculture or transport, despite performing similar tasks. The court rejected this argument, stating the claimant failed to prove actual inconsistencies in case law or serious interpretative doubts regarding the relevant regulations. Consequently, the court upheld the lower court's decision, affirming that job classification must strictly follow the statutory industry sectors defined in the regulation. The ruling emphasizes that the systematic division of jobs by industry is intentional and necessary for assessing exposure to harmful factors.

Legislator headnote

AI generated

Art. 398 § 2 k.p.c.; Art. 2, 32 ust. 1 Konstytucji; The Supreme Court held that a cassation appeal must demonstrate actual inconsistencies in case law or serious interpretative doubts regarding statutory provisions, and that the classification of jobs by industry sector in the regulation on retirement age is not arbitrary but based on the specific technological processes of each industry.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal pension entitlement denial special working conditions constitutional equality principle industry sector classification regulatory interpretation tractor driver employment

Cited Legislation

AI generated
Art. 184 in conjunction with Art. 32 ust. 1 of the Act on pensions and allowances from the Social Insurance Fund
Wyrok Sądu Apelacyjnego wnioskodawca zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie art. 184 w zw.
§ 4 of the Decree of the Council of Ministers of February 7, 1983 on the retirement age of employees working under special conditions or in a special character
Art. 2 and Art. 32 ust. 1 of the Constitution
Do naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji doszło poprzez odmienne potraktowanie jego osoby w porównaniu z wieloma znanymi przypadkami zaliczenia przez organy rentowe oraz sądy pracy w charakterze traktorzysty jako pracy w szczególnych warunkach.
Art. 398 § 2 of the Code of Civil Procedure
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Należy podkreślić, że ustalenia te wiążą na etapie przedsądu przy ocenie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 32 Konstytucji

Cited Case Law

AI generated
Postanowienie SN z 20 lutego 2014 r., III SK 63/13
postanowienie SN z 20 lutego 2014 r., III SK 63/13, LEX nr 1455742); skarżący powinien wykazać, że niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane we wniosku rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które powinien przytoczyć (por.
Postanowienie SN z 13 stycznia 2015 r., V CSK 353/14
postanowienie SN z 13 stycznia 2015 r., V CSK 353/14, LEX nr 1628961, oraz powołane tam orzeczenia).
Wyrok SN z 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10
Wyrok SN z 19 maja 2011 r., III UK 174/10
Wyrok SN z 14 marca 2013 r., I UK 547/12
Wyrok SN z 3 grudnia 2013 r., I UK 172/13
Wyrok SN z 13 sierpnia 2015 r., II UK 298/14
wyrok SN z 13 sierpnia 2015 r., II UK 298/14 oraz powołane tam orzeczenia).
I UK 172/13
Supreme Court dismisses pension claim for tractor driver work not classified as hazardous industry work.
II UK 458/13
Supreme Court dismissed pension appeal for failure to prove continuous full-time work in special conditions.
V CSK 353/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue or binding precedent conflict under Polish Civil Procedure Code.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 312/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z odwołania W. S.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Tomaszowie Mazowieckim o emeryturę,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 7 czerwca 2016 r.,‎skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi‎z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt III AUa 713/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z 3 marca 2015 r. oddalił apelację wnioskodawcy W. S. od wyroku Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z 10 kwietnia 2014 r. oddalającego odwołania od decyzji z 18 kwietnia 2013 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Tomaszowie Mazowieckim odmawiającej wnioskodawcy prawa do emerytury oraz decyzji z 6 marca 2014 r. ponownie odmawiającej przyznania wnioskodawcy prawa do emerytury i anulującej decyzję z 18 kwietnia 2013 r. Wyrok Sądu Apelacyjnego wnioskodawca zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie art. 184 w zw. z art. 32 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze oraz pkt. 3 działu VIII Wykazu A załącznika do tego rozporządzenia.Zdaniem pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd Apelacyjny w sposób lakoniczny odniósł się do zarzutów apelacji, przytaczając jedną tezę z orzecznictwa Sądu Najwyższego bez gruntownej analizy innych orzeczeń, w konsekwencji czego doszło do wydania wyroku, który narusza konstytucyjne zasady równości wobec prawa.

Do naruszenia art. 2 i 32 Konstytucji doszło poprzez odmienne potraktowanie jego osoby w porównaniu z wieloma znanymi przypadkami zaliczenia przez organy rentowe oraz sądy pracy w charakterze traktorzysty jako pracy w szczególnych warunkach. W ocenie skarżącego zróżnicowanie pracy traktorzysty wykonującego różne skomplikowane prace o charakterze transportowym i pomocniczym, w tym prace polowe wymagające oprócz kierowania traktorem, także obsługi urządzeń ciągnionych przez traktor, z kierowcami traktorów wykonujących tylko prace ściśle transportowe jest nieuzasadnione prawnie i faktycznie.

Konstytucyjną zasadę równego traktowania narusza stanowisko, że praca na takim samym sprzęcie i przy podobnych pracach, czasem nawet o znacznie większej uciążliwości może być nie zaliczana do pracy w warunkach szczególnych, tylko dlatego, że jest wykonywana nie w przedsiębiorstwie należącym do działu (branży), w której to stanowisko zostało wpisane w Wykazie. Ponadto, przyjęcie skargi do rozpoznania ma uzasadniać potrzeba wykładni przepisów prawnych składających się na Wykaz A stanowiący załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Skarżący wskazał, że istnieją orzeczenia przychylające się do stanowiska wyrażonego w wyroku Sądu Najwyższego z 3 grudnia 2013 r., I UK 172/13, ale jednocześnie, że są inne orzeczenia, które zaliczały pracę w warunkach szczególnych kierowcom ciągników zatrudnionym w rolnictwie (wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku z 24 czerwca 2013 r., V U 423/13; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 10 września 2014 r., III AUa 2441/13; wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu, IV U 751/10). Stwierdzając, że trafnym jest zaliczenie pracy kierowcy ciągnika do pracy w warunkach szczególnych, podkreślił, że ciągniki są pojazdami, ale i maszynami, oraz, iż są środkami transportu w przedsiębiorstwach nie tylko transportowych.

Ponadto, że podział Wykazu A na branże nie jest wyczerpujący, nie wynika ze zdefiniowanego prawnie podziału, a stwierdzenie Sądu, że jest to świadomy zamysł ustawodawcy pozostaje w sprzeczności z niektórymi zapisami w tym wykazie (np. kierowcy kombajnów czy pojazdów gąsiennicowych umieszczeni w dziale transport i łączność).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości prawne lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3), lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Jeżeli okoliczności te nie zachodzą, Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 2 k.p.c., uprawniony jest do wydania postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Zdaniem skarżącego skarga kasacyjna zasługuje na przyjęcie ze względu na jej oczywistą zasadność oraz potrzebę wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów.

W przypadku powoływania się na szczególną podstawę przedsądu jaką jest oczywista zasadność skargi kasacyjnej, od skarżącego wymaga się samodzielnego, odrębnego od podstaw kasacyjnych wskazania i wykazania naruszenia konkretnego przepisu prawa, które jest oczywiste i bez wątpliwości prowadzi do stwierdzenia, że objęty skargą wyrok jest wadliwy i dlatego skarga powinna zostać przyjęta do rozpoznania (por. postanowienie SN z 4 lutego 2014 r., II UK 458/13, LEX nr 1644551). Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej nie spełnia tych warunków.

Podstawę faktyczną zaskarżonego wyroku stanowią następujące ustalenia: wnioskodawca wykonywał w większości prace polowe, a także w okresach zatrudnienia jako kierownik filii i działu naprawczego wykonywał jeszcze inne czynności; zakres wykonywanych przez niego usług transportowych był niewielki, w konsekwencji w spornych okresach nie wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wymienionej w wykazach stanowiących załącznik do ww. rozporządzenia Rady Ministrów. Należy podkreślić, że ustalenia te wiążą na etapie przedsądu przy ocenie przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (por. postanowienie SN z 4 lutego 2014 r., II UK 458/13).

Skarżący zarzut naruszenia art. 2 i art. 32 Konstytucji oraz zasady równego traktowania sformułował bez analizy i porównania okoliczności faktycznych stanowiących podstawę wydania zaskarżonego wyroku oraz bliżej niesprecyzowanych we wniosku „wielu znanych przypadków zaliczenia przez organy rentowe oraz sądy pracy w charakterze traktorzysty jako pracy w szczególnych warunkach”. Bez takiej pogłębionej analizy niemożliwym jest stwierdzenie, że analizowane sytuacje są podobne i w efekcie, że powinny być traktowane tak samo. Tym samym skarżący nie wykazał, że doszło do naruszenia zasady równego traktowania, a tym bardziej do oczywistego naruszenia tej zasady.

Odnośnie drugiej przesłanki wskazanej we wniosku, to jest potrzeby wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, skarżący powinien określić przepisy wymagające wykładni oraz wykazać poważne wątpliwości interpretacyjne związane z ich stosowaniem wraz z podaniem orzeczniczego źródła tych rozbieżności, przy czym chodzi tu o rozbieżności w wykładni, a nie stosowaniu prawa (por. postanowienie SN z 20 lutego 2014 r., III SK 63/13, LEX nr 1455742); skarżący powinien wykazać, że niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane we wniosku rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które powinien przytoczyć (por. postanowienie SN z 13 stycznia 2015 r., V CSK 353/14, LEX nr 1628961, oraz powołane tam orzeczenia).

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej nie spełnia tych warunków. Skarżący stwierdza, że „istnieją orzeczenia, które zaliczały pracę w warunkach szczególnych kierowcom ciągników zatrudnionym w rolnictwie”. Zakładając, że chodziło o orzeczenia, w których okres pracy jako kierowca ciągnika w rolnictwie zaliczono do pracy w szczególnych warunkach, skarżący nie wykazał, że różne, jego zdaniem, rozstrzygnięcia są skutkiem zastosowania przez sądy odmiennej wykładni tych samych przepisów prawa, a nie wynikają z odmiennych okoliczności faktycznych, jakie stanowiły podstawę wydania tych orzeczeń.

Uwzględniając powyższe, skarżący nie wykazał, że istnieją rozbieżności w orzecznictwie sądów uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący nie wykazał również, że w orzecznictwie sądów istnieją poważne wątpliwości co do znaczenia, jakie należy przypisywać podziałowi prac w wykazie A stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, wyodrębnienie poszczególnych prac.

Przeciwnie, w orzecznictwie utrwalonym jest stanowisko, że nie można dowolnie, z naruszeniem postanowień tego rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym (por. wyroki SN z 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10, LEX nr 619638; z 19 maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652; z 14 marca 2013 r., I UK 547/12, OSNP 2014 nr 1, poz. 11; z 3 grudnia 2013 r., I UK 172/13, LEX nr 1467147; z 13 sierpnia 2015 r. II UK 298/14, LEX nr 1797093). Wskazuje się, że usystematyzowanie prac o znacznej szkodliwości i uciążliwości do oddzielnych działów oraz poszczególnych stanowisk w ramach gałęzi gospodarki nie jest przypadkowe, ponieważ należy przyjąć, że konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu mniejszym lub większym w zależności od tego, w którym dziale przemysłu jest umiejscowione, w konsekwencji konieczny jest bezpośredni związek wykonywanej pracy z procesem technologicznym właściwym dla danego działu gospodarki (por. wyrok SN z 13 sierpnia 2015 r., II UK 298/14 oraz powołane tam orzeczenia).

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.