Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to state grounds for review under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the insured's cassation appeal against the Social Insurance Institution's denial of early retirement rights. The appellant failed to include a request for the court to accept the appeal for review and did not articulate any legal grounds justifying such acceptance. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible as a non-curable defect under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 2, 3 k.p.c.: A cassation appeal lacking a request for acceptance for review and substantive legal grounds is inadmissible and must be rejected without opportunity for supplementation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 312/05
POSTANOWIENIE
Dnia 2 lutego 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Flemming-Kulesza
w sprawie z odwołania H.B.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.
o prawo do emerytury,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2006 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.
z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia 23 czerwca 2005 r. na skutek apelacji
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. od wyroku Sądu Okręgowego –
Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił
odwołanie H. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział
w S.
odmawiającej ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury.
Ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku.
Wyrok zaskarżał w całości. Skarżonemu orzeczeniu zarzucał rażące
naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 32 ust. 4 ustawy z 17 grudnia
1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z
§ 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku
emerytalnego
pracowników
zatrudnionych
w
szczególnych
warunkach
lub
szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) przez błędne
zastosowanie „zapisów zawartych w zarządzeniu nr 48 Ministra Przemysłu z
10.05.1989 r., z którego wynika, iż zarówno Sąd pierwszej, jak i drugiej instancji
wywiódł wniosek, iż powód wykonywał pracę stale i w pełnym wymiarze czasu
pracy na stanowisku murarza pieców i urządzeń przemysłowych na gorąco
wykazanym świadectwem pracy
wydanym przez zakład pracy, który zatrudniał
powoda, a które to świadectwo pracy stanowiło podstawę do zaliczenia powodowi
przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Sądy pierwszej i drugiej instancji
czasokresu pracy w wymiarze 6 lat 2 miesięcy i 28 dni”. W uzasadnieniu skargi
ubezpieczony podniósł, iż bezsprzecznie wykazał wskazany wyżej okres pracy w
szczególnych warunkach, wymienionej w Dziale III wykazu B.
Skarga kasacyjna zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w
całości oraz o utrzymanie w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji przy
uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. powinna zawierać
wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie, co stanowi jeden z
wymogów konstrukcyjnych tego środka prawnego. Przepis ten jest odpowiednikiem
obowiązującego do 5 lutego 2005 r. art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., który nakładał na
stronę skarżącą obowiązek przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie
kasacji do rozpoznania.
Unormowanie to nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanego w art.
3989 § 2 k.p.c. (poprzednio art. 393 k.p.c.) i stanowi jego dopełnienie, nakładając na
stronę skarżącą obowiązek przedstawienia argumentów przemawiających za tym,
by skarga kasacyjna została rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Rozpoznanie
skargi kasacyjnej, z uwagi na publicznoprawną (ustrojową) funkcję tego środka
następuje bowiem z przyczyn wykraczających poza toczący się między stronami
spór prywatnoprawny.
Na gruncie poprzednio obowiązującego art. 3933 k.p.c. nieprzedstawienie w
kasacji
okoliczności
uzasadniających
jej
rozpoznanie
stanowiło
brak nieusuwalny, prowadzący do jej odrzucenia, co wielokrotnie podnosił Sąd
Najwyższy w tym m.in. w postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r. II CKN 1385/00
(OSNC z 2001 r. nr 3 poz. 51). Zmiana stanu prawnego wynikająca z nowej
regulacji i zastąpienia art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. przez art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie
może prowadzić do przyjęcia, że przedstawione wyżej zasady uległy zmianie.
Wręcz przeciwnie, wprowadzone zmiany, w świetle których skarga kasacyjna jest
nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnego orzeczenia (art. 398 1 § 1
k.p.c.) doprowadziły do podkreślenia, jej szczególnego charakteru jako środka
prawnego. W sytuacji gdy skarga kasacyjna nie spełnia tzw. wymagań
konstrukcyjnych następuje jej odrzucenie bez wzywania do uzupełnienia braków
(art. 3986 § 2 k.p.c.).
Skarga kasacyjna ubezpieczonego wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie
spełnia wymogów określonych w art. 3984 §1 pkt 3 k.p.c. Wnoszący skargę nie
formułuje wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ani nie przedstawia istotnego
zagadnienia prawnego, nie powołuje się na potrzebę wykładni przepisów prawnych
budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie a
nadto nie twierdzi, iż zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Jest to brak pisma niepodlegający uzupełnieniu, który czyni skargę kasacyjną
niedopuszczalną, a zatem podlegającą odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. orzeczono jak
w sentencji.