Legislator Case Law & Legislation
I UK 312/05 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to state grounds for review under Civil Procedure Code.

Case Number I UK 312/05
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the insured's cassation appeal against the Social Insurance Institution's denial of early retirement rights. The appellant failed to include a request for the court to accept the appeal for review and did not articulate any legal grounds justifying such acceptance. Consequently, the court ruled the appeal inadmissible as a non-curable defect under the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 2, 3 k.p.c.: A cassation appeal lacking a request for acceptance for review and substantive legal grounds is inadmissible and must be rejected without opportunity for supplementation.

Keywords

AI generated
cassation appeal inadmissible defect request for review legal grounds Civil Procedure Code non-curable defect supreme court

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
Skarga kasacyjna zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. powinna zawierać
Art. 3989 § 2 k.p.c.
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
Art. 3986 § 2 k.p.c.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
Skarga kasacyjna zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).
art. 393 k.p.c
(poprzednio art. 393 k.p.c.) i stanowi jego dopełnienie, nakładając na
art. 3933 k.p.c
Na gruncie poprzednio obowiązującego art. 3933 k.p.c.
art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c
regulacji i zastąpienia art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3986 § 2 k.p.c

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 312/05

POSTANOWIENIE

Dnia 2 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza

w sprawie z odwołania H.B.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w S.

o prawo do emerytury,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 lutego 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dnia 23 czerwca 2005 r. na skutek apelacji

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. zmienił zaskarżony wyrok i oddalił

odwołanie H. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział

w S.

odmawiającej ubezpieczonemu prawa do wcześniejszej emerytury.

Ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku.

Wyrok zaskarżał w całości. Skarżonemu orzeczeniu zarzucał rażące

naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 32 ust. 4 ustawy z 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z

§ 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku

emerytalnego

pracowników

zatrudnionych

w

szczególnych

warunkach

lub

szczególnym charakterze (Dz.U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 ze zm.) przez błędne

zastosowanie „zapisów zawartych w zarządzeniu nr 48 Ministra Przemysłu z

10.05.1989 r., z którego wynika, iż zarówno Sąd pierwszej, jak i drugiej instancji

wywiódł wniosek, iż powód wykonywał pracę stale i w pełnym wymiarze czasu

pracy na stanowisku murarza pieców i urządzeń przemysłowych na gorąco

wykazanym świadectwem pracy

wydanym przez zakład pracy, który zatrudniał

powoda, a które to świadectwo pracy stanowiło podstawę do zaliczenia powodowi

przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych i Sądy pierwszej i drugiej instancji

czasokresu pracy w wymiarze 6 lat 2 miesięcy i 28 dni”. W uzasadnieniu skargi

ubezpieczony podniósł, iż bezsprzecznie wykazał wskazany wyżej okres pracy w

szczególnych warunkach, wymienionej w Dziale III wykazu B.

Skarga kasacyjna zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w

całości oraz o utrzymanie w mocy wyroku Sądu pierwszej instancji przy

uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie, co stanowi jeden z

wymogów konstrukcyjnych tego środka prawnego. Przepis ten jest odpowiednikiem

obowiązującego do 5 lutego 2005 r. art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c., który nakładał na

stronę skarżącą obowiązek przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie

kasacji do rozpoznania.

Unormowanie to nawiązuje do instytucji przedsądu, uregulowanego w art.

3989 § 2 k.p.c. (poprzednio art. 393 k.p.c.) i stanowi jego dopełnienie, nakładając na

stronę skarżącą obowiązek przedstawienia argumentów przemawiających za tym,

by skarga kasacyjna została rozpoznana przez Sąd Najwyższy. Rozpoznanie

skargi kasacyjnej, z uwagi na publicznoprawną (ustrojową) funkcję tego środka

następuje bowiem z przyczyn wykraczających poza toczący się między stronami

spór prywatnoprawny.

Na gruncie poprzednio obowiązującego art. 3933 k.p.c. nieprzedstawienie w

kasacji

okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie

stanowiło

brak nieusuwalny, prowadzący do jej odrzucenia, co wielokrotnie podnosił Sąd

Najwyższy w tym m.in. w postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r. II CKN 1385/00

(OSNC z 2001 r. nr 3 poz. 51). Zmiana stanu prawnego wynikająca z nowej

regulacji i zastąpienia art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. przez art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie

może prowadzić do przyjęcia, że przedstawione wyżej zasady uległy zmianie.

Wręcz przeciwnie, wprowadzone zmiany, w świetle których skarga kasacyjna jest

nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia prawomocnego orzeczenia (art. 398 1 § 1

k.p.c.) doprowadziły do podkreślenia, jej szczególnego charakteru jako środka

prawnego. W sytuacji gdy skarga kasacyjna nie spełnia tzw. wymagań

konstrukcyjnych następuje jej odrzucenie bez wzywania do uzupełnienia braków

(art. 3986 § 2 k.p.c.).

Skarga kasacyjna ubezpieczonego wniesiona w rozpoznawanej sprawie nie

spełnia wymogów określonych w art. 3984 §1 pkt 3 k.p.c. Wnoszący skargę nie

formułuje wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania ani nie przedstawia istotnego

zagadnienia prawnego, nie powołuje się na potrzebę wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie a

nadto nie twierdzi, iż zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Jest to brak pisma niepodlegający uzupełnieniu, który czyni skargę kasacyjną

niedopuszczalną, a zatem podlegającą odrzuceniu.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c. orzeczono jak

w sentencji.