Supreme Court dismisses cassation appeal due to missing request for admission and insufficient legal reasoning.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an insured against a social insurance office's decision denying disability pension. The appellant argued that medical experts failed to consider the possibility of returning to work despite existing illnesses. The court rejected the appeal because the cassation petition lacked a distinct request for admission and failed to meet statutory requirements for legal interpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation petition must contain a separate request for admission with specific legal reasoning; absence of this element constitutes an irreparable defect leading to dismissal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 287/05
POSTANOWIENIE
Dnia 28 marca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z odwołania S. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w N.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych
i Spraw Publicznych w dniu 28 marca 2006 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.
z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005 r. Sąd Apelacyjny w K. oddalił apelację S.
M. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z
dnia 19 lutego 2004 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu
Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. odmawiającej prawa do renty z tytułu
niezdolności do pracy.
Od powyższego wyroku wnioskodawca złożył skargę kasacyjną nazwaną
kasacją, w której zarzucił naruszenie art. 12, 13 i 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia
1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. Nr
162, póz. 1118 ze zm.) „przez przyjęcie niezdolności do pracy i w konsekwencji
braku prawa do dalszej renty, chociaż stwierdzone schorzenia uniemożliwiają
wnioskodawcy podjęcie pracy w posiadanym zawodzie” oraz naruszenie przepisów
postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 233 § 1
k.p.c. przez bezkrytyczne przyjęcie opinii biegłych i brak wyjaśnienia, czy przy
stwierdzonych schorzeniach wnioskodawca może bez uszczerbku dla wyników
leczenia podjąć pracę w posiadanym zawodzie. W konsekwencji skarżący wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak również uchylenie w całości
poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w T. i przekazanie sprawy Sądowi
pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
„Zgodnie z wymogiem art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.” skarżący przedstawił, iż
„istnieje potrzeba wykładni zastosowanych w sprawie przepisów ustawy z dnia 17
grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
(Dz.U. Nr 162, póz. 1118 ze zmianami) dla wyeliminowania niekorzystnego z punktu
widzenia i samego wnioskodawcy i znaczenia społecznego, a ujawniającego się w
praktyce
opiniowania
automatyzmu.
Nie
rozważa
się
bowiem
kosztów
dotychczasowego leczenia, znaczenia dobrego efektu leczenia i skutków podjęcia
pracy. Ustawa winna gwarantować, że biegli rozważą i wyjaśnią dokładnie w opinii, iż
pomimo
istnienia
schorzeń
będących
dotąd
podstawą
przyznania
renty
dotychczasowe leczenie dało taki wynik, że wnioskodawca może podjąć pracę bez
uszczerbku dla zdrowia i efektu leczenia. Ujawnia się, że biegli wydają opinię na
konkretną chwilę, co mija się z celem, gdyż choroba trwa. Dlatego przedstawienie
prognozy i uzasadnienie mogłoby dawać miarodajną podstawę do orzekania”.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie
zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich
uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego
uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4). Przepis
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej stanowił
odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich
uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek
przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym
przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w
sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni
przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności
w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie wymagania z art. 398 4 § pkt 3
k.p.c. powinno zatem przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym
skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na
uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie
uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Braki
skargi kasacyjnej w zakresie wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych
powodują, że skarga jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie
właściwym do usuwania braków formalnych skargi kasacyjnej i w związku z tym
podlega odrzuceniu bez wzywania do ich uzupełnienia. Skoro bowiem wymóg
zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego
uzasadnienie ma taką samą wagę i znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi
kasacyjnej, to podlega badaniu według kryteriów, przy pomocy których badane są
kryteria pozostałe.
Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie spełnia istotnego wymogu formalnego z
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., albowiem nie został w niej w ogóle zawarty wniosek o
przyjęcie skargi do rozpoznania (co wynika z niedostrzeżenia przez skarżącego
zmiany z dniem 6 lutego 2005 r. charakteru tego środka prawnego, przez co stał się
on nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia – art. 3981 § 1 k.p.c.)) wraz ze wskazaniem
istnienia przesłanek wniosek ten uzasadniających i wyjaśnieniem, wykładni jakich
przepisów prawnych istnieje potrzeba, na czym polegają wątpliwości przy
dokonywaniu ich interpretacji i wykazaniem dlaczego wątpliwości te są tak poważne,
że wymagają zaangażowania Sądu Najwyższego. Za spełnienie przedmiotowego
wymogu nie może być zatem w żadnym razie uznane wskazanie przez wnoszącego
skargę, że „istnieje potrzeba wykładni zastosowanych w sprawie przepisów ustawy z
17 października 1998 r. dla wyeliminowania niekorzystnych z punktu widzenia i
samego wnioskodawcy i znaczenia społecznego – ujawniającego się w praktyce
opiniowania – automatyzmu”.
W konsekwencji brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do
rozpoznania, a także brak odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia
tego wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) są brakami nieusuwalnymi, powodującymi
odrzucenie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.