Legislator Case Law & Legislation
I UK 287/05 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal due to missing request for admission and insufficient legal reasoning.

Case Number I UK 287/05
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an insured against a social insurance office's decision denying disability pension. The appellant argued that medical experts failed to consider the possibility of returning to work despite existing illnesses. The court rejected the appeal because the cassation petition lacked a distinct request for admission and failed to meet statutory requirements for legal interpretation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation petition must contain a separate request for admission with specific legal reasoning; absence of this element constitutes an irreparable defect leading to dismissal.

Keywords

AI generated
cassation appeal request for admission legal interpretation social insurance disability pension procedural defect Supreme Court

Cited Legislation

AI generated
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej stanowił
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
Art. 3981 § 1 k.p.c.
on nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia – art. 3981 § 1 k.p.c.)) wraz ze wskazaniem
Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
art. 233 § 1 k.p.c
postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 233 § 1
art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c
„Zgodnie z wymogiem art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.” skarżący przedstawił, iż
art. 3984 § 1 k.p.c
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
art. 3981 § 1 k.p.c
on nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia – art. 3981 § 1 k.p.c.)) wraz ze wskazaniem

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 287/05

POSTANOWIENIE

Dnia 28 marca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania S. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w N.

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 28 marca 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.

z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2005 r. Sąd Apelacyjny w K. oddalił apelację S.

M. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T. z

dnia 19 lutego 2004 r., którym oddalono odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu

Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. odmawiającej prawa do renty z tytułu

niezdolności do pracy.

Od powyższego wyroku wnioskodawca złożył skargę kasacyjną nazwaną

kasacją, w której zarzucił naruszenie art. 12, 13 i 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia

1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych ( Dz. U. Nr

162, póz. 1118 ze zm.) „przez przyjęcie niezdolności do pracy i w konsekwencji

braku prawa do dalszej renty, chociaż stwierdzone schorzenia uniemożliwiają

wnioskodawcy podjęcie pracy w posiadanym zawodzie” oraz naruszenie przepisów

postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 233 § 1

k.p.c. przez bezkrytyczne przyjęcie opinii biegłych i brak wyjaśnienia, czy przy

stwierdzonych schorzeniach wnioskodawca może bez uszczerbku dla wyników

leczenia podjąć pracę w posiadanym zawodzie. W konsekwencji skarżący wniósł o

uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, jak również uchylenie w całości

poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w T. i przekazanie sprawy Sądowi

pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

„Zgodnie z wymogiem art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.” skarżący przedstawił, iż

„istnieje potrzeba wykładni zastosowanych w sprawie przepisów ustawy z dnia 17

grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

(Dz.U. Nr 162, póz. 1118 ze zmianami) dla wyeliminowania niekorzystnego z punktu

widzenia i samego wnioskodawcy i znaczenia społecznego, a ujawniającego się w

praktyce

opiniowania

automatyzmu.

Nie

rozważa

się

bowiem

kosztów

dotychczasowego leczenia, znaczenia dobrego efektu leczenia i skutków podjęcia

pracy. Ustawa winna gwarantować, że biegli rozważą i wyjaśnią dokładnie w opinii, iż

pomimo

istnienia

schorzeń

będących

dotąd

podstawą

przyznania

renty

dotychczasowe leczenie dało taki wynik, że wnioskodawca może podjąć pracę bez

uszczerbku dla zdrowia i efektu leczenia. Ujawnia się, że biegli wydają opinię na

konkretną chwilę, co mija się z celem, gdyż choroba trwa. Dlatego przedstawienie

prognozy i uzasadnienie mogłoby dawać miarodajną podstawę do orzekania”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie

zaskarżonego orzeczenia (pkt 1), przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie (pkt 2), wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego

uzasadnienie (pkt 3) oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia (pkt 4). Przepis

art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga, aby wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej stanowił

odrębny element pisma niezależny od przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienia. Uzasadnienie wniosku natomiast powinno nawiązywać do przesłanek

przyjęcia kasacji do rozpoznania określonych w art. 398 9 § 1 k.p.c. Zgodnie z tym

przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli: 1) w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, 2) istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów, 3) zachodzi nieważność postępowania lub 4) skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Spełnienie wymagania z art. 398 4 § pkt 3

k.p.c. powinno zatem przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym

skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na

uwzględnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie

uzasadni, dlaczego odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek. Braki

skargi kasacyjnej w zakresie wskazanych wyżej elementów konstrukcyjnych

powodują, że skarga jest dotknięta tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie

właściwym do usuwania braków formalnych skargi kasacyjnej i w związku z tym

podlega odrzuceniu bez wzywania do ich uzupełnienia. Skoro bowiem wymóg

zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego

uzasadnienie ma taką samą wagę i znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi

kasacyjnej, to podlega badaniu według kryteriów, przy pomocy których badane są

kryteria pozostałe.

Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie spełnia istotnego wymogu formalnego z

art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., albowiem nie został w niej w ogóle zawarty wniosek o

przyjęcie skargi do rozpoznania (co wynika z niedostrzeżenia przez skarżącego

zmiany z dniem 6 lutego 2005 r. charakteru tego środka prawnego, przez co stał się

on nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia – art. 3981 § 1 k.p.c.)) wraz ze wskazaniem

istnienia przesłanek wniosek ten uzasadniających i wyjaśnieniem, wykładni jakich

przepisów prawnych istnieje potrzeba, na czym polegają wątpliwości przy

dokonywaniu ich interpretacji i wykazaniem dlaczego wątpliwości te są tak poważne,

że wymagają zaangażowania Sądu Najwyższego. Za spełnienie przedmiotowego

wymogu nie może być zatem w żadnym razie uznane wskazanie przez wnoszącego

skargę, że „istnieje potrzeba wykładni zastosowanych w sprawie przepisów ustawy z

17 października 1998 r. dla wyeliminowania niekorzystnych z punktu widzenia i

samego wnioskodawcy i znaczenia społecznego – ujawniającego się w praktyce

opiniowania – automatyzmu”.

W konsekwencji brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do

rozpoznania, a także brak odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia

tego wniosku (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) są brakami nieusuwalnymi, powodującymi

odrzucenie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3 k.p.c.