Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
I UK 264/05 AI generated

Supreme Court dismisses social security appeal for work accident compensation due to lack of legal issues.

Case Number I UK 264/05
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an insured person against a lower court's dismissal of their claim for one-time compensation following a work accident. The appellant argued procedural violations regarding evidence presentation and incomplete factual findings, alongside material law errors concerning fault attribution. The court determined that no significant legal issues existed requiring Supreme Court review, thus dismissing the appeal under the relevant procedural code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 393 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal when the challenged judgment does not obviously violate the law, no important legal question exists, and the appeal is obviously groundless.

Keywords

AI generated
cassation appeal dismissal work accident compensation procedural code violations social security benefits fault attribution standard Supreme Court review evidence presentation

Cited Legislation

AI generated
art. 379 pkt 5 oraz 5 w związku z art. 391 k.p.c.
postępowania – „art. 379 pkt 5 oraz 5 w związku z art. 391 k.p.c. przez pozbawienie
art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c.
procesowych oraz niewyznaczeniem pełnomocnika z urzędu; art. 328 § 2 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c.
z niepełną podstawą faktyczną; art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. wobec
art. 382 i 233 § 1 w związku z art. 391 k.p.c.
art. 382 i 233 § 1 w związku z art. 391 k.p.c. przez dokonanie błędnej oceny
art. 6 ust. 1, art. 8 i art. 46 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych
materialnego „przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust.
art. 393 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty
art. 391 k.p.c
379 pkt 5 oraz 5 w związku z art. 391 k.p.c.
art. 328 § 2 k.p.c
procesowych oraz niewyznaczeniem pełnomocnika z urzędu; art. 328 § 2 k.p.c.
art. 378 § 1 k.p.c
z niepełną podstawą faktyczną; art. 378 § 1 k.p.c.
art. 393 k.p.c
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 264/05

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Beata Gudowska

w sprawie z odwołania M. S.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.

z udziałem zainteresowanej Kompanii Węglowej Spółce Akcyjnej Kopalni Węgla

Kamiennego "P." w B.

o jednorazowe odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 lutego 2006 r.,

kasacji odwołującego się od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt VIII Ua …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z dnia 22

listopada 2004 r. oddalił apelację ubezpieczonego M. S. od wyroku Sądu

Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. z dnia 6 kwietnia 2004

r., oddalającego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w

przedmiocie odmowy prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku w

drodze z pracy z dnia 12 listopada 2002 r.

Kasacja ubezpieczonego została oparta na podstawie naruszenia przepisów

postępowania – „art. 379 pkt 5 oraz 5 w związku z art. 391 k.p.c. przez pozbawienie

możliwości

obrony

spowodowane

brakiem

przeprowadzenia

wszystkich

wnioskowanych dowodów i nieudzieleniem stosownych pouczeń co do czynności

procesowych oraz niewyznaczeniem pełnomocnika z urzędu; art. 328 § 2 k.p.c. w

związku z

art. 391 k.p.c. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej wyroku i

ograniczenie tego obowiązku do lakonicznego przytoczenia przepisów prawa wraz

z niepełną podstawą faktyczną; art. 378 § 1 k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. wobec

nierozpoznania wszystkich zarzutów apelacyjnych, a to kwestii pominięcia przez

Sąd pierwszej instancji dowodu z przesłuchania w charakterze świadka M. Z. oraz

art. 382 i 233 § 1 w związku z art. 391 k.p.c. przez dokonanie błędnej oceny

zebranego w sprawie materiału dowodowego na skutek przyjęcia, iż brak

zachowania należytej ostrożności był jedyną i wyłączną przyczyną zaistniałego

wypadku, co stanowiło konsekwencję całkowitego pominięcia kwestii wystąpienia

na drodze – przed zdarzeniem – dodatkowych czynników zewnętrznych

niezależnych

od

ubezpieczonego,

które

miały

wpływ

na

zaistnienie

przedmiotowego wypadku, a to śliskiej nawierzchni jezdni i złej widoczności na

drodze oraz nieprawidłowego zachowania pozostałych uczestników ruchu”. W

podstawach kasacji podniesione zostały także zarzuty dotyczące naruszenia prawa

materialnego „przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 ust. 1, art.

8 i art. 46 ustawy z dnia 12 czerwca 1975 r. o świadczeniach z tytułu wypadków

przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. z 1983 r. Nr 30, poz. 144 ze zm.) wskutek

uznania, iż sam fakt wystąpienia po stronie ubezpieczonego kwalifikowanej formy

winy stanowi uzasadnioną przesłankę do odmowy wypłaty jednorazowego

odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, bez względu na fakt wystąpienia

jakiegokolwiek dodatkowego czynnika zewnętrznego, który również mógł stanowić

przyczynę zdarzenia”.

Rozważając podstawy uzasadniające przyjęcie lub odmowę przyjęcia kasacji

do rozpoznania Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty

nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).

W sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 k.p.c., jak

też kwestia przedstawiona jako istotne zagadnienie prawne nie wymaga

rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy. W związku z tym Sąd Najwyższy, po

rozważeniu przesłanek określonych w § 1, uznał odmowę przyjęcia kasacji do

rozpoznania za uzasadnioną.