Cassation appeal dismissed for failure to meet statutory admissibility requirements under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal without examining the merits, ruling that the applicant failed to meet the strict admissibility criteria under Article 3989 of the Civil Procedure Code. The applicant argued that civil law contracts should be treated as service contracts to avoid mandatory social insurance coverage, but the court found this argument too abstract and repetitive. Consequently, the court determined that the case did not present a general legal issue requiring Supreme Court intervention.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych; Art. 3989 § 1 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it fails to specify a concrete legal issue of general character requiring Supreme Court intervention.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 222/18 POSTANOWIENIE Dnia 16 maja 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Myszka w sprawie z odwołania K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziałowi w Ł.z udziałem zainteresowanego D. C.o ustalenie podlegania ubezpieczeniu,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 16 maja 2019 r.,skargi kasacyjnej K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 2 lutego 2018 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, bez obciążania skarżącej kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w […] III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 2 lutego 2018 r. oddalił apelację płatnika składek K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 7 listopada 2016 r. oddalającego odwołanie od decyzji o objęciu zainteresowanego D. C. ubezpieczeniami społecznymi z tytułu zatrudnienia na podstawie umów cywilnoprawnych u płatnika składek oraz określającej miesięczne podstawy wymiaru należnych składek.W sprawie tej Sądy obu instancji uznały, że jedynym tytułem podlegania zainteresowanego ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnemu w okresie od 1 grudnia 2008 r. do 19 kwietnia 2009 r. były umowy cywilnoprawne zawierane z płatnikiem składek (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy systemowej), nawet jeżeli zainteresowany zleceniobiorca nie zawiadomił płatnika składek o ustaniu pracowniczego tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym.
W konsekwencji w wymienionym okresie nie wystąpił zbieg tytułów różnych ubezpieczeń społecznych wymagający stosowania normy kolizyjnej o prymacie ubezpieczeń pracowniczych.W skardze kasacyjnej płatnik składek zarzucił naruszenie prawa materialnego: 1/ art. 3531 k.c. przez niezastosowanie i błędne uznanie, że zasada swobody zawierania umów miała w przedmiotowej sprawie „ograniczone zastosowanie”; 2/ art. 734 § 1 k.c. przez niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że zawierane przez skarżącego umowy były umowami zlecenia, a nie umowami o dzieło, a tym samym niezastosowanie art. 627 k.c.; 3/ art. 2 Konstytucji stanowiącego zasadę demokratycznego państwa prawnego przez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa; 4/ art. 31 ust. 3 Konstytucji ustanawiającego zasadę proporcjonalności ograniczeń praw majątkowych jednostki; 5/ art. 6 ust. 1 pkt 4 i art. 12 ust. 1 w związku z art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2019 r., poz. 300 ze zm.) przez bezzasadne zastosowanie.Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący uzasadnił występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, „czy oraz w jakim stopniu sądy pierwszej oraz drugiej instancji są uprawnione do pomijania w trakcie oceny okoliczności sprawy oraz zebranego materiału dowodowego otoczenia zewnętrznego oraz warunków zawierania umów, w szczególności narzucania przez jednostki budżetowe, z przyczyn ekonomicznych, kształtu umowy”. Skarżący wskazał, że z uwagi na niskie ceny za świadczone usługi oferowane przez jego kontrahentów nie jest możliwe zrealizowanie kontraktów na podstawie innych umów niż umowy o dzieło, a firmy zatrudniające pracowników na podstawie umów o pracę lub umów zlecenia stają się niekonkurencyjne wobec firm zatrudniających pracowników w oparciu o umowy o dzieło.Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji oraz o zasądzenie na rzecz płatnika składek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę organ rentowy wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego rozpoznania, ponieważ wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c. oraz zawierać argumenty przemawiające za tym, że nadal występuje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy, który już wielokrotnie negatywnie orzekał w analogicznych sporach. Sformułowana przez skarżącego kwestia nie stanowiła skonkretyzowanego problemu prawnego o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, który wymaga kolejnej interwencji Sądu Najwyższego, ponieważ skarżący nie odwołał się do konkretnych przepisów i bardziej ogólnie do regulacji lub instytucji prawnych, których dotyczą jego opisane w skardze kasacyjnej wątpliwości dotyczące stosowanej praktyki zatrudniania osób na podstawie umów o dzieło z uwagi na rentowność przedsięwzięcia.
W taki sposób skarżący nie przekonał Sądu Najwyższego, że występuje potrzeba rozpoznania jednej z jego kolejnych tożsamo sformułowanych polemicznych skarg kasacyjnych także dlatego, że typowe i powtarzalne dozorowanie mienia nie zawiera konstrukcyjnych cech wytworzenia dzieła lub osiągnięcia twórczego rezultatu. Takiego wymagania ani uzasadnienia do zawierania umów o dzieło nie stanowiły oferowane przez kontrahentów niskie stawki za cywilnoprawne usługi dozorowania mienia, do których stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia, które z mocy prawa objęte są obowiązkowymi ubezpieczeniami społecznymi (art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy systemowej).
Na gruncie imperatywnego charakteru przepisów prawa ubezpieczeń społecznych bez znaczenia pozostawało użycie nazwy umowy o dzieło czy niepoinformowanie przez zleceniobiorcę o ustaniu jego pracowniczego tytułu podlegania ubezpieczeniom społecznym w spornym okresie, który wykluczał istnienie zbiegu różnych tytułów ubezpieczeń społecznych, w tym prymat pracowniczego tytułu ubezpieczeń emerytalnego, rentowych i wypadkowych.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., bez obciążania skarżącego kosztami zastępstwa procesowego pozwanego organu w postępowaniu kasacyjnym w jednej z kolejnych podobnych spraw, które nie wymagają wielokrotnego zasądzania na rzecz pozwanego wysokich kosztów w każdej z analogicznych spraw (art. 102 k.p.c.).