Legislator Case Law & Legislation
I UK 218/17 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to cite specific statutory provisions alleging material law violation.

Case Number I UK 218/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the insured's cassation appeal against a social insurance office decision regarding pension capital calculation. The insured argued that lower courts incorrectly interpreted Article 110a of the Pensions Act by limiting the contribution base to 250% instead of 302.60%, claiming this constituted a material law violation. The Court rejected the appeal because the complaint failed to identify the specific statutory provision allegedly violated, which is a mandatory requirement under Article 3984 § 1(2) of the Code of Civil Procedure.

Legislator headnote

AI generated

Art. 110a ustawy o emeryturach i rentach; Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. – A cassation complaint alleging a violation of material law must explicitly cite the specific provision violated; failure to do so renders the complaint inadmissible ab initio.

Keywords

AI generated
cassation appeal material law violation Code of Civil Procedure pension capital statutory citation requirement inadmissible complaint interpretation of law

Cited Legislation

AI generated
Art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
odmawiającej ubezpieczonemu ponownego ustalenia wartości kapitału początkowego, ponieważ okres nauki w szkole wyższej został już uwzględniony przez organ rentowy do wartości tego kapitału.W wyrokach sądów meriti przyjęto, że przepis art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
Art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
W konsekwencji nie można uznać, że skarga kasacyjna ubezpieczonego spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. (por.
Art. 3986 § 3 k.p.c.
art. 3984 k.p.c
Skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania określone w art. 3984 k.p.c.
art. 3984 § 1 k.p.c
Stosownie do art. 3984 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c
136 i powołane tam orzeczenia) - powoduje odrzucenie skargi bez wzywania do jej uzupełnienia w trybie przewidzianym dla uzupełniania braków formalnych pisma procesowego.W judykaturze przyjmuje się, że spełnienie wymagania z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania określone w art. 3984 k.p.c.
art. 3986 § 3 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365 czy z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997 nr 8, poz.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2014 r., I CZ 123/13
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2014 r., I CZ 123/13, LEX nr 1438407).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2015 r., II UK 287/14
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2015 r., II UK 287/14, LEX nr 1806478).
III CSK 104/08
Supreme Court dismisses appeal for failure to cite legal grounds and request annulment with scope under Civil Procedure Code.
II UK 287/14
Cassation appeal dismissed for failure to cite specific legal provisions as required by law.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 218/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jolanta Frańczak w sprawie z odwołania Z. W.‎przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.‎o ponowne ustalenie kapitału początkowego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 marca 2018 r.,‎skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.‎z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt III AUa …/15, odrzuca skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r. oddalił apelację ubezpieczonego Z. W. od wyroku Sądu Okręgowego w C.z dnia 11 września 2015 r. oddalającego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w C. z dnia 9 czerwca 2015 r. odmawiającej ubezpieczonemu ponownego ustalenia wartości kapitału początkowego, ponieważ okres nauki w szkole wyższej został już uwzględniony przez organ rentowy do wartości tego kapitału.W wyrokach sądów meriti przyjęto, że przepis art. 110a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (obecnie jednolity tekst:

Dz.U. z 2017 r., poz. 1383 ze zm.), zgodnie z którym wysokość emerytury oblicza się ponownie od podstawy wymiaru ustalonej w sposób określony w art. 15, z uwzględnieniem art. 110 ust. 3, jeżeli do jej obliczenia wskazano podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego przypadającą w całości lub w części po przyznaniu świadczenia, a wskaźnik wysokości podstawy wymiaru przed zastosowaniem ograniczenia, o którym mowa w art. 15 ust. 5, jest wyższy niż 250%, nie dotyczy emerytur kapitałowych.

Ubezpieczony ma przyznaną emeryturę kapitałową, gdzie kapitał początkowy obliczony został z uwzględnieniem pełnego okresu odbywania przez niego studiów, przypadającego przed dniem 1 stycznia 1999 r. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł ubezpieczony, będący radcą prawnym, osobiście, zaskarżając wyrok w całości i domagając się „zmiany zaskarżonego wyroku przez przyjęcie do obliczenia podstawy wymiaru emerytury kapitał początkowy w wysokości 302,60% zamiast w wysokości 250% przyjętej przez Sąd Apelacyjny, ewentualnie uchylenia wyroku do ponownego rozpoznania przez Sąd Apelacyjny - naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię”.Skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej przez Sąd Najwyższy „bowiem spór pomiędzy nim a Sądami obydwu instancji dotyczy wyłącznie nowej regulacji prawnej i jej błędnej wykładni co może mieć wpływ na jednolite stosowanie nowej regulacji prawnej”.

W ocenie skarżącego Sądy unikają wykładni art. 110a ustawy emerytalnej, wystarczy jej solidnie dokonać a nie unikać. Skarżący stwierdził że „wszystkie wywody zawarte w pismach procesowych ze szczególnym uwzględnieniem apelacji podtrzymuje i wnosi, aby Sąd Najwyższy zechciał je wziąć pod uwagę, gdyż ich powtarzanie w kasacji uważa za zbędne i byłoby niejako zaśmiecaniem akt sądowych, co z pewnością wskazane nie jest”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania określone w art. 3984 k.p.c. Podział przytoczonego przepisu na trzy paragrafy odpowiada rozróżnieniu, przyjmowanemu wcześniej w orzecznictwie Sądu Najwyższego, na cechy istotne (konstrukcyjne) skargi kasacyjnej (§ 1) i cechy skargi kasacyjnej jako pisma procesowego (§ 3). Stosownie do art. 3984 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać:

1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części;

2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;

3) wniosek o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia i zmiany. Tylko wymagania z art. 3984 § 1 pkt 1-3 k.p.c. stanowią o istocie skargi kasacyjnej jako nadzwyczajnego środka prawnego, niespełnienie ich - stosownie do utrwalonego orzecznictwa (por postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2006 r., II PZ 17/06, OSNP 2007 nr 9-10, poz. 136 i powołane tam orzeczenia) - powoduje odrzucenie skargi bez wzywania do jej uzupełnienia w trybie przewidzianym dla uzupełniania braków formalnych pisma procesowego.W judykaturze przyjmuje się, że spełnienie wymagania z art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. sprowadza się do wskazania, na jakiej podstawie kasacyjnej oparto skargę, przytoczenia konkretnych, naruszonych przepisów prawa (oznaczenie numerem jednostki redakcyjnej aktu prawnego) oraz wyjaśnienia, na czym to naruszenie polega; dodatkowo w razie sformułowania podstawy naruszenia przepisów postępowania skarżący powinien wyjaśnić, jaki wpływ na wynik sprawy miało to uchybienie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, LEX nr 424365 czy z dnia 11 marca 1997 r., III CKN 13/97, OSNC 1997 nr 8, poz. 114).

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wyjaśnieniu na czym polega zarzucane naruszenie prawa za pomocą zwięzłego i zarazem rzeczowego przedstawienia argumentacji prawniczej w celu wykazania ich zasadności. W praktyce oba te elementy skargi są redakcyjnie rozdzielone (przytoczenie podstaw skargi kasacyjnej poprzedza ich późniejsze uzasadnienie, obejmujące w zasadzie każdą ze wskazanych podstaw). Podyktowane to jest przejrzystością odpowiedniego wywodu prawnego, zawartego w uzasadnieniu po wskazaniu tego, jakie przepisy i w jaki sposób zostały naruszone w orzeczeniu sądowym poddanym kontroli kasacyjnej.

Nie można jednak wykluczyć, że niekiedy nastąpi połączenie redakcyjne podstaw kasacyjnych z ich jurydycznym uzasadnieniem, zwłaszcza wówczas, gdy skarżący wskazuje naruszenie tylko jednego przepisu i już w części wstępnej skargi motywuje swoje stanowisko w tym zakresie, a stanowisko to odnosi się do istoty rozstrzygnięcia poddanego kontroli kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2014 r., I CZ 123/13, LEX nr 1438407). Tymczasem ubezpieczony we wniesionej skardze ogranicza się wyłącznie do zarzucenia „naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię” nie wskazując jakiegoklowiek przepisu prawa materialnego”, a w uzasadnieniu skargi podaje jedynie, że „Sądy obydwu instancji unikają wskazanego przepisu (art. 110a ustawy emerytalnej)”.

Tak sformułowana podstawa skargi kasacyjnej nie odpowiada powołanym wyżej wymaganiom przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. W konsekwencji nie można uznać, że skarga kasacyjna ubezpieczonego spełnia wymaganie przewidziane w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 kwietnia 2015 r., II UK 287/14, LEX nr 1806478). Nadmienić trzeba, że Sąd Najwyższy w postępowaniu kasacyjnym nie jest władny dokonywać wykładni kierunku zaskarżenia, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała w tym przedmiocie żadnych wątpliwości interpretacyjnych.Tylko dla porządku wskazać w tym miejscu należy, że skarga kasacyjna powinna również zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie (art. 3984 § 2 k.p.c.).

Bezprzedmiotowe byłoby jednak wzywanie ubezpieczonego do usunięcia tego braku konstrukcyjnego skargi, w sytuacji, gdy skarga nie zawiera wymagań konstrukcyjnych, o których mowa w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c. Jak wynika z rozważań dokonanych powyżej elementy skargi kasacyjnej, wymienione w art. 3984 § 1 pkt 1-3 k.p.c., to elementy skargi, które mają charakter bezwzględny, brak któregokolwiek z tych elementów oznacza, że nie doszło do skonstruowania skargi a tak wniesiony środek podlega odrzuceniu a limine bez wzywania do usunięcia występujących braków.Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji. kc