Social Security Court dismisses appeal for lack of admissibility due to missing admissibility request and no precedent conflict.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Social Security Court dismissed the social security agency's cassation appeal without a merits review. The agency argued that the lower court incorrectly applied pension eligibility rules regarding disability onset dates, citing alleged inconsistencies in Supreme Court jurisprudence. The Court rejected the appeal because the agency failed to submit a separate, reasoned request for admissibility and failed to demonstrate a genuine conflict in case law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3989 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it lacks a separate request for admissibility with reasoned arguments, or if the cited case law does not demonstrate a genuine conflict requiring Supreme Court resolution.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 204/16 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Wróbel w sprawie z odwołania G. Ż.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 marca 2017 r.,skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w (..), wyrokiem z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt III AUa (…) oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z 14 października 2014 r. w sprawie z odwołania G. Ż. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. Organ rentowy zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą kasacyjną w całości, wskazując jako podstawy kasacyjne naruszenie prawa materialnego, tj. art. 58 ust. 4 w związku z art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst:
Dz.U. z 2016 r., poz. 887 ze zm.) przez niesłuszne przyjęcie, że osoba, która wykazała istnienie przesłanki z art. 57 ust. 2 ustawy emerytalnej, o ile jej niezdolność do pracy powstała wcześniej niż 23 września 2011 r., jest zwolniona od obowiązku wykazania przesłanki z art. 58 ust. 4 tejże ustawy. W świetle powyższego organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego w G. oraz oddalenie odwołania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący organ rentowy podniósł, że w sprawie występuje istotny problem prawny dotyczący stosowania art. 57 ust. 2 w związku z art. 58 ust. 4 ustawy emerytalnej w zakresie zastosowania dodatkowego warunku uzyskania stażu składkowego do osób, których całkowita niezdolność do pracy powstała przed 23 września 2011 r., ale orzeczenie o tej niezdolności wydano po tej dacie.
Ponadto zdaniem skarżącego wykładnia powyższych przepisów jest rozbieżnie interpretowana w orzecznictwie, o czym świadczyć miałyby wyroki Sądu Najwyższego: z 4 listopada 2014 r., I UK 100/14, LEX nr 1567460 i z 4 listopada 2015 r., II UK 402/14, LEX nr 1932143.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna odwołującego nie kwalifikowała się do przyjęcia celem merytorycznego rozpoznania.Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. jednym z wymogów skargi kasacyjnej jest zawarcie w niej wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania i odpowiednie uzasadnienie tego wniosku. Wymóg ten jest ściśle związany z uregulowaną w art. 3989 k.p.c. instytucją przedsądu. Instytucja ta zakłada, że na etapie oceny, czy skarga kasacyjna zostanie przyjęta do rozpoznania, Sąd Najwyższy ocenia tylko i wyłącznie – w oparciu o przedstawioną w skardze kasacyjnej argumentację – czy zachodzą okoliczności wymienione w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c.Organ rentowy uzasadnia wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania istnieniem istotnego zagadnienia prawnego oraz rozbieżnością orzecznictwa sądowego w zakresie interpretacji przepisów art. 58 ust. 4 w związku z art. 57 ust. 2 ustawy emerytalnej.Wniosek skarżącego nie zawiera żadnej argumentacji uzasadniającej, dlaczego przedstawione zagadnienie prawne ma istotny walor dla rozwoju praktyki stosowania prawa, czy kwestie nim objęte zostały dostrzeżone w dotychczasowej praktyce, ani jak były rozstrzygane i na czym ewentualnie polega wadliwość dotychczasowego podejścia orzecznictwa lub doktryny.
Tym samym wniosek o przyjęcie niniejszej skargi kasacyjnej do rozpoznania nie zawiera argumentów, które mogłoby przekonać Sąd Najwyższy o konieczności rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia przy merytorycznym rozpoznaniu skargi. Powołane przez skarżącego wyroki Sądu Najwyższego nie dają podstaw do przyjęcia rozbieżności w orzecznictwie. Tezy wyroku z 4 listopada 2014 r., I UK 100/14 i wyroku z 4 listopada 2015 r., II UK 402/14 zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych, co ma wpływ na zastosowanie przepisów art. 57 ust. 2 i art. 58 ust.
4. Wyrok Sądu Najwyższego z 4 listopada 2014 r., I UK 100/14 dotyczył prawnej kwalifikacji faktów powstałych przed 23 września 2011 r., tj. zmianą przepisów ustawy emerytalnej, natomiast wyrok z 4 listopada 2015 r., II UK 402/14, zdarzenia powstałego po tej dacie.Wskazane wyroki wpisują się w spójną linię orzeczniczą Sądu Najwyższego, zgodnie z którą zmiany stanu prawnego po dacie spełnienia ustawowych warunków do nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy nie mają wpływu na uprawnienia rentowe powstałe z mocy prawa przed dokonaniem tych zmian, niezależnie od tego kiedy uprawniony złożył wniosek rentowy.
Oznacza to, że ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy następuje na podstawie stanu prawnego obowiązującego w dniu spełnienia warunków wymaganych do nabycia uprawnień rentowych, które to w rozpoznanej sprawie wyznaczał przepis art. 57 ust. 2 ustawy emerytalnej (por. także w wyroku Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2013 r., I UK 9/13).Tym samym przedstawione przez skarżącego zagadnienie prawne nie posiada waloru nowości, a skarżący nie przedstawił argumentacji uzasadniającej konieczność odejścia od uprzednio przyjętego stanowiska Sądu Najwyższego.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.