Supreme Court dismisses cassation for lack of serious legal doubt regarding seasonal work duration rules.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the applicant failed to demonstrate a serious legal doubt warranting review. The applicant argued conflicting precedents between labor code and pension law regarding whether seasonal work counts as full-time. The court determined the applicant did not prove such a conflict existed and cited prior rulings clarifying that only months with full-time work in special conditions count for early retirement.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398 § 2 k.p.c.; The Supreme Court examines only the circumstances cited in the cassation to justify its acceptance, and a legal issue is not considered to raise serious doubts unless the applicant proves existing case law and doctrine fail to provide a sufficient solution.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 202/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z odwołania J. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Z. o prawo do emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 listopada 2014 r.,skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z 10 grudnia 2013 r. Jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, które przedstawiono w formie następującego pytania: „w jaki sposób prace uzależnione od pory roku lub warunków atmosferycznych, będące pracami w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze spełniają wymagania ich wykonywania stale i w pełnym wymiarze czasu pracy?”.Wskazano tez na rozbieżność orzecznictwa w tej kwestii.
Mianowicie podkreślono, że „z jednej strony, Sąd Najwyższy orzekając na gruncie kodeksu pracy, przyjmuje spójną linię orzeczniczą, iż o przestoju decyduje przyczyna techniczna, zaś o przerwie przyczyna atmosferyczna - siła wyższa” […] z drugiej strony Sąd Najwyższy, orzekając na gruncie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze - przyjmuje, iż praca wykonywana jest stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na stanowisku pracy, pomimo występowania krótkotrwałych przerw w narażeniu na działanie szkodliwych czynników spowodowanych np. sporządzanie dokumentacji lub niezbędnym szkoleniem stanowią jego immanentną cechę”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (postanowienie SN z 16 maja 2008 r., I UK 16/08, LexPolonica nr 3058328). Nie można uznać, iż zagadnienie prawne budzi poważne wątpliwości, jeśli skarżący nie uzasadni tego, np. przez wykazanie, że dotychczasowe orzecznictwo i doktryna prawa nie dają w tym zakresie wystarczającego rozwiązania (postanowienia SN z 27 maja 2010 r., II PK 66/10, niepubl., podobnie SN w postanowieniu z 25 sierpnia 2004 r., I PZP 4/04, Wspólnota 2004/19/54).
W wyroku Sądu Najwyższego z 14 września 2007 r., III UK 27/07, OSNP 2008 nr 21-22, poz. 325, rozstrzygnięto już, że w przypadku, gdy praca w szczególnych warunkach jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku tylko w niektórych miesiącach roku, do okresów pracy w szczególnych warunkach uzasadniających prawo do emerytury w niższym wieku, wlicza się tylko te miesiące.Skarżący nie wykazał również rozbieżności orzecznictwa, ponieważ podał wyroki, które dotyczą różnych przepisów prawa materialnego.Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.