Legislator Case Law & Legislation
I UK 201/05 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal due to missing request for admissibility and insufficient legal reasoning.

Case Number I UK 201/05
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a social pension applicant against a lower court's decision denying her benefits. The applicant argued that the lower courts incorrectly interpreted the law regarding total disability and violated her right to defense by ignoring evidence. The court dismissed the appeal because the cassation petition failed to include a specific request for admissibility and lacked the required legal justification for why the Supreme Court should review the case.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it omits a request for admissibility or fails to provide the statutory reasoning required to justify such a request.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility request for admissibility legal reasoning requirement social pension benefits total disability assessment right to defense procedural defect

Cited Legislation

AI generated
Art. 3983 § 1 pkt 1 and 2 k.p.c.
ramach podstaw z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.
Art. 4 of the Social Pension Act of 27 June 2003
mianowicie art. 4 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r.
Art. 379 pkt 5 k.p.c.
poprzez pozbawienie wnioskodawczyni możności obrony jej praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.)
Art. 217 § 2 k.p.c.
w związku z art. 217 § 2 k.p.c. poprzez pozbawienie wnioskodawczyni
Art. 233 k.p.c.
naruszenie art. 233 k.p.c. w związku z art.
Art. 328 § 2 k.p.c.
w związku z art. 328 § 2 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
Art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.
kasacyjnego wskazanej wyżej instytucji przedsądu jest nałożenie w art. 3984 § 1 pkt 3
Art. 3986 § 3 k.p.c.
kasacyjnej przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w sytuacji, gdy brak
art. 379 pkt 5 k.p.c
poprzez pozbawienie wnioskodawczyni możności obrony jej praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.)

Cited Case Law

AI generated
Postanowienie z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05
Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., II UKN 121/00
III CZP 72/02
Supreme Court allows cassation when applicant claims obvious legal violation or procedural invalidity under Art. 393-3 § 1 pkt 3 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I UK 201/05

POSTANOWIENIE

Dnia 13 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z odwołania G. G.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o rentę socjalną,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych

i Spraw Publicznych w dniu 13 stycznia 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w B.

z dnia 23 marca 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 23 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w B. oddalił apelację G. G. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 15 lipca 2004 r., którym oddalono odwołanie

wnioskodawczyni od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddziału w B.,

odmawiającej jej prawa do renty socjalnej.

Wyrok ten zaskarżyła skargą kasacyjną wnioskodawczyni, zarzucając mu w

ramach podstaw z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. naruszenie prawa materialnego, a

mianowicie art. 4 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej przez jego błędną

wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarżąca nie spełnia przesłanej wynikających z

tego przepisu w sytuacji, gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału

dowodowego wskazuje, że jest ona osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu

naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed ukończeniem 18 roku życia oraz

naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 379

pkt 5 k.p.c. w związku z art. 217 § 2 k.p.c. poprzez pozbawienie wnioskodawczyni

możności obrony swoich praw w związku z nie uwzględnieniem wniosków dowodowych,

które pozwoliłyby na wykazanie, iż występujące u niej dolegliwości wskazują na całkowitą

niezdolność do podjęcia pracy zarobkowej, co skutkuje nieważnością postępowania oraz

naruszenie art. 233 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego

rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co spowodowało błędne

ustalenia fatyczne. Mając na uwadze „powyższą podstawę kasacyjną” skarżąca wniosła

o przyjęcie kasacji do rozpoznania z uwagi na „naruszenie przepisu prawa przez Sądy

obu instancji” wskazując, iż „istnieje potrzeba wypowiedzenia się Sądu Najwyższego co

do określenia jednoznacznych i szczegółowych wytycznych dotyczących określenia

kryteriów całkowitej niezdolności do pracy oraz rozstrzygnięcie sytuacji, gdy istnieją

istotne przeciwwskazania do wykonywania pracy z uwagi na stwierdzone schorzenia,

które zagrażają zdrowiu i życiu pracownika oraz osób stykających się z pracownikiem”.

W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie

odwołania, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do

rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Konsekwencją wprowadzenia do postępowania

kasacyjnego wskazanej wyżej instytucji przedsądu jest nałożenie w art. 3984 § 1 pkt 3

k.p.c. na skarżącego obowiązku zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie

skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie poprzez przedstawienie skonkretyzowanych

okoliczności, uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, który nie jest

tożsamy z określonym w pkt 2 powołanego przepisu obowiązkiem przytoczenia podstaw

kasacyjnych i ich uzasadnienia. Wszystkie obowiązki wymienione w art. 398 4 § 1 k.p.c.

należą do elementów konstruujących skargę kasacyjną i w związku z tym ich

niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi bez wzywania do usunięcia braków w tym

zakresie. Spełnienie wymogu zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi

do rozpoznania i jego uzasadnienie należy przy tym rozumieć tak samo, jak istniejącego

poprzednio obowiązku przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do

rozpoznania, to znaczy jako konieczność wykazania przez skarżącego, iż w konkretnej

sprawie występuje przynajmniej jedna z kwalifikowanych okoliczności, określonych w art.

3989 § 1 k.p.c., które nadają instytucji kasacji cechy środka odwoławczego o charakterze

nadzwyczajnym. W orzecznictwie, które zachowało swoją aktualność w tym zakresie,

przyjmuje się, że wymaganie przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie

kasacji nie jest spełnione, jeżeli skarżący wyraźnie ich nie przytacza, choćby dało się je

wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie z dnia 9 sierpnia 2001 r. I PZ 45/01 –

OSNAPiUS z 2003 r., nr 15, poz. 359) oraz że spełnienie wymagania z art. 398 4 § pkt 3

k.p.c. nie może polegać tylko na odwołaniu się do treści uzasadnienia podstaw

kasacyjnych, lecz powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym

skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają zakwalifikować

kasację

do

rozpoznania

i

jednocześnie

uzasadni,

dlaczego

odpowiadają

one

ustawowemu katalogowi przesłanek usprawiedliwiających przyjęcie kasacji (por. uchwałę

połączonych Izb Cywilnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia 2002

r. III CZP 72/02 – OSNP z 2003 r., z. 15, poz. 346). Wywód ten nie może zatem

ograniczać się do powtórzenia ustawowej formuły, w jakiej zostały dziś ujęte w art. 3989 §

1 k.p.c. przesłanki mające uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,

albowiem samo powtórzenie sformułowań użytych w tym przepisie, bez należytego

uzasadnienia odwołującego się do stanu faktycznego sprawy i bez argumentacji prawnej

nie wystarczy do uznania, że obowiązek z art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. został spełniony i tym

samym skutkuje odrzuceniem kasacji (por. postanowienie z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ

61/05 – Biul. SN z 2005 r., nr 10, poz. 14).

Odnosząc powyższe rozważania do skargi kasacyjnej wnioskodawczyni należy

uznać, iż nie spełnia ona istotnego wymogu formalnego z art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,

albowiem zawarty w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie zawiera

uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek wniosek ten uzasadniających z

wyjaśnieniem, jaki przepis prawa wymaga wykładni Sądu Najwyższego i dlaczego przepis

ten budzi poważne wątpliwości interpretacyjne bądź wywołuje rozbieżności w

orzecznictwie sądów. Wymogu tego nie spełnia odwołanie się do podstaw kasacyjnych

określonych w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c., albowiem zgodnie z art. 398 4 § 1 k.p.c. skarga

kasacyjna – obok oznaczenia orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem

zakresu zaskarżenia, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku

o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego

uchylenia i zmiany – powinna także zawierać wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienie. Braki skargi kasacyjnej w zakresie wskazanych wyżej

elementów konstrukcyjnych powodują, że skarga jest dotknięta tzw. brakiem istotnym,

nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych skargi kasacyjnej i

w związku z tym podlega odrzuceniu bez wzywania do ich uzupełnienia. Skoro wymóg

zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego

uzasadnienie ma taką samą wagę i znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi

kasacyjnej, to podlega badaniu według kryteriów, przy pomocy których badane są kryteria

pozostałe.

W konsekwencji brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania,

a także brak odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia tego wniosku (art.

3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) są brakami nieusuwalnymi, powodującymi odrzucenie skargi

kasacyjnej przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w sytuacji, gdy brak

jest również podstaw, które Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu w granicach

zaskarżenia. Podnoszona w ramach podstaw kasacyjnych nieważność postępowania

poprzez pozbawienie wnioskodawczyni możności obrony jej praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.)

nie zachodzi. Sytuacja taka polega bowiem na tym, że z powodu wadliwości

procesowych sądu lub strony przeciwnej, będących skutkiem naruszenia konkretnych

przepisów Kodeksu postępowania cywilnego strona nie mogła brać i nie brała udziału w

postępowaniu lub jego istotnej części Nie jest natomiast pozbawieniem strony możności

obrony swych praw pominięcie jej wniosku dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 12 grudnia 2000 r., II UKN 121/00, OSNAPiUS z 2002, nr 17, poz. 421).