Supreme Court dismisses cassation appeal due to missing request for admissibility and insufficient legal reasoning.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a social pension applicant against a lower court's decision denying her benefits. The applicant argued that the lower courts incorrectly interpreted the law regarding total disability and violated her right to defense by ignoring evidence. The court dismissed the appeal because the cassation petition failed to include a specific request for admissibility and lacked the required legal justification for why the Supreme Court should review the case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; Art. 3986 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it omits a request for admissibility or fails to provide the statutory reasoning required to justify such a request.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 201/05
POSTANOWIENIE
Dnia 13 stycznia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec
w sprawie z odwołania G. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.
o rentę socjalną,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych
i Spraw Publicznych w dniu 13 stycznia 2006 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w B.
z dnia 23 marca 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,
odrzuca skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w B. oddalił apelację G. G. od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia 15 lipca 2004 r., którym oddalono odwołanie
wnioskodawczyni od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych – Oddziału w B.,
odmawiającej jej prawa do renty socjalnej.
Wyrok ten zaskarżyła skargą kasacyjną wnioskodawczyni, zarzucając mu w
ramach podstaw z art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. naruszenie prawa materialnego, a
mianowicie art. 4 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej przez jego błędną
wykładnię polegającą na przyjęciu, iż skarżąca nie spełnia przesłanej wynikających z
tego przepisu w sytuacji, gdy prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału
dowodowego wskazuje, że jest ona osobą całkowicie niezdolną do pracy z powodu
naruszenia sprawności organizmu, które powstało przed ukończeniem 18 roku życia oraz
naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 379
pkt 5 k.p.c. w związku z art. 217 § 2 k.p.c. poprzez pozbawienie wnioskodawczyni
możności obrony swoich praw w związku z nie uwzględnieniem wniosków dowodowych,
które pozwoliłyby na wykazanie, iż występujące u niej dolegliwości wskazują na całkowitą
niezdolność do podjęcia pracy zarobkowej, co skutkuje nieważnością postępowania oraz
naruszenie art. 233 k.p.c. w związku z art. 328 § 2 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego
rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co spowodowało błędne
ustalenia fatyczne. Mając na uwadze „powyższą podstawę kasacyjną” skarżąca wniosła
o przyjęcie kasacji do rozpoznania z uwagi na „naruszenie przepisu prawa przez Sądy
obu instancji” wskazując, iż „istnieje potrzeba wypowiedzenia się Sądu Najwyższego co
do określenia jednoznacznych i szczegółowych wytycznych dotyczących określenia
kryteriów całkowitej niezdolności do pracy oraz rozstrzygnięcie sytuacji, gdy istnieją
istotne przeciwwskazania do wykonywania pracy z uwagi na stwierdzone schorzenia,
które zagrażają zdrowiu i życiu pracownika oraz osób stykających się z pracownikiem”.
W konkluzji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie
odwołania, ewentualnie jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
oraz zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga
kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Konsekwencją wprowadzenia do postępowania
kasacyjnego wskazanej wyżej instytucji przedsądu jest nałożenie w art. 3984 § 1 pkt 3
k.p.c. na skarżącego obowiązku zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie
skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie poprzez przedstawienie skonkretyzowanych
okoliczności, uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, który nie jest
tożsamy z określonym w pkt 2 powołanego przepisu obowiązkiem przytoczenia podstaw
kasacyjnych i ich uzasadnienia. Wszystkie obowiązki wymienione w art. 398 4 § 1 k.p.c.
należą do elementów konstruujących skargę kasacyjną i w związku z tym ich
niespełnienie skutkuje odrzuceniem skargi bez wzywania do usunięcia braków w tym
zakresie. Spełnienie wymogu zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi
do rozpoznania i jego uzasadnienie należy przy tym rozumieć tak samo, jak istniejącego
poprzednio obowiązku przedstawienia okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do
rozpoznania, to znaczy jako konieczność wykazania przez skarżącego, iż w konkretnej
sprawie występuje przynajmniej jedna z kwalifikowanych okoliczności, określonych w art.
3989 § 1 k.p.c., które nadają instytucji kasacji cechy środka odwoławczego o charakterze
nadzwyczajnym. W orzecznictwie, które zachowało swoją aktualność w tym zakresie,
przyjmuje się, że wymaganie przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie
kasacji nie jest spełnione, jeżeli skarżący wyraźnie ich nie przytacza, choćby dało się je
wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie z dnia 9 sierpnia 2001 r. I PZ 45/01 –
OSNAPiUS z 2003 r., nr 15, poz. 359) oraz że spełnienie wymagania z art. 398 4 § pkt 3
k.p.c. nie może polegać tylko na odwołaniu się do treści uzasadnienia podstaw
kasacyjnych, lecz powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym
skarżący wskaże, jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają zakwalifikować
kasację
do
rozpoznania
i
jednocześnie
uzasadni,
dlaczego
odpowiadają
one
ustawowemu katalogowi przesłanek usprawiedliwiających przyjęcie kasacji (por. uchwałę
połączonych Izb Cywilnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 grudnia 2002
r. III CZP 72/02 – OSNP z 2003 r., z. 15, poz. 346). Wywód ten nie może zatem
ograniczać się do powtórzenia ustawowej formuły, w jakiej zostały dziś ujęte w art. 3989 §
1 k.p.c. przesłanki mające uzasadniać przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,
albowiem samo powtórzenie sformułowań użytych w tym przepisie, bez należytego
uzasadnienia odwołującego się do stanu faktycznego sprawy i bez argumentacji prawnej
nie wystarczy do uznania, że obowiązek z art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c. został spełniony i tym
samym skutkuje odrzuceniem kasacji (por. postanowienie z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ
61/05 – Biul. SN z 2005 r., nr 10, poz. 14).
Odnosząc powyższe rozważania do skargi kasacyjnej wnioskodawczyni należy
uznać, iż nie spełnia ona istotnego wymogu formalnego z art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,
albowiem zawarty w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania nie zawiera
uzasadnienia wskazującego na istnienie przesłanek wniosek ten uzasadniających z
wyjaśnieniem, jaki przepis prawa wymaga wykładni Sądu Najwyższego i dlaczego przepis
ten budzi poważne wątpliwości interpretacyjne bądź wywołuje rozbieżności w
orzecznictwie sądów. Wymogu tego nie spełnia odwołanie się do podstaw kasacyjnych
określonych w art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c., albowiem zgodnie z art. 398 4 § 1 k.p.c. skarga
kasacyjna – obok oznaczenia orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem
zakresu zaskarżenia, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku
o uchylenie lub uchylenie i zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego
uchylenia i zmiany – powinna także zawierać wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania i jego uzasadnienie. Braki skargi kasacyjnej w zakresie wskazanych wyżej
elementów konstrukcyjnych powodują, że skarga jest dotknięta tzw. brakiem istotnym,
nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych skargi kasacyjnej i
w związku z tym podlega odrzuceniu bez wzywania do ich uzupełnienia. Skoro wymóg
zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi tej do rozpoznania i jego
uzasadnienie ma taką samą wagę i znaczenie jak pozostałe istotne cechy skargi
kasacyjnej, to podlega badaniu według kryteriów, przy pomocy których badane są kryteria
pozostałe.
W konsekwencji brak w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania,
a także brak odpowiadającego ustawowym wymaganiom uzasadnienia tego wniosku (art.
3984 § 1 pkt 3 k.p.c.) są brakami nieusuwalnymi, powodującymi odrzucenie skargi
kasacyjnej przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w sytuacji, gdy brak
jest również podstaw, które Sąd Najwyższy bierze pod uwagę z urzędu w granicach
zaskarżenia. Podnoszona w ramach podstaw kasacyjnych nieważność postępowania
poprzez pozbawienie wnioskodawczyni możności obrony jej praw (art. 379 pkt 5 k.p.c.)
nie zachodzi. Sytuacja taka polega bowiem na tym, że z powodu wadliwości
procesowych sądu lub strony przeciwnej, będących skutkiem naruszenia konkretnych
przepisów Kodeksu postępowania cywilnego strona nie mogła brać i nie brała udziału w
postępowaniu lub jego istotnej części Nie jest natomiast pozbawieniem strony możności
obrony swych praw pominięcie jej wniosku dowodowego (por. wyrok Sądu Najwyższego
z dnia 12 grudnia 2000 r., II UKN 121/00, OSNAPiUS z 2002, nr 17, poz. 421).