Supreme Court dismissed pension appeal as no new legal issue existed regarding industry classification for special working conditions.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the Social Insurance Institution's cassation appeal against a lower court ruling denying early retirement benefits. The appellant argued that the court incorrectly applied laws requiring work in specific industries for special conditions, claiming the worker was in construction rather than energy. The court found no new legal issue because it had already established that industry classification is generally decisive but can be overridden in specific circumstances.
Legislator headnote
AI generatedArt. 184 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach; § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wieku emerytalnego: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal if it has already established the legal principle regarding the classification of work into specific industries for special working conditions, as the issue lacks the novelty required for Supreme Court review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 189/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z odwołania S. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Zabrzuo prawo do emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 października 2015 r.,skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicachz dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt III AUa 1522/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Zabrzu wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 4 grudnia 2014 r., w sprawie III AUa 1522/14, zaskarżając go w całości.Skarga oparta została na naruszeniu prawa materialnego: art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748) oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz. 43 ze zm.), „przez niesłuszne zastosowanie tych przepisów do odwołującego się, mimo że wykonywał on prace w warunkach szczególnych przewidziane w Dziale A rozporządzenia wykonawczego, wymienione w Dziale II (energetyka), będąc faktycznie zatrudniony w budownictwie, a w branży tej prace takie nie są uważane za prace w warunkach szczególnych, a ponadto prace wykonywane przez ubezpieczonego nie mogły być wykonywane stale i w pełnym zakresie czasu pracy, skoro jego głównym miejscem pracy był warsztat, a nie linia produkcyjna”.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania uzasadniony został występowaniem istotnego problemu prawnego dotyczącego stosowania art. 184 w związku z art. 32 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jak ze względu również na rozbieżne orzecznictwo sądowe w sprawach, „gdy pracownik wykonywał pracę w warunkach szczególnych, ale niewymienioną w wykazie tej branży, w której był zatrudniony”.W uzasadnieniu wniosku skarżący podkreślił, że w orzecznictwie sądów, w tym również Sądu Najwyższego, istnieją dwie linie orzecznictwa.
Pierwsza z nich akcentuje konieczność wykonywania pracy w warunkach szczególnych przy jednoczesnym zatrudnieniu w branży, która została wymieniona w wykazie A lub B stanowiących załączniki do rozporządzenia z 7 lutego 1983 r. (wyroki Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 czerwca 2013 r., III AUa 1370/12; Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia z 27 lutego 2013 r., III AUa 165/13; Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 10 września 2009 r.. III AUa 261/14; Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2014 I, UK 127/14). Pojawiają się jednak orzeczenia, które prezentują bardziej liberalne podejście do tego zagadnienia (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 10 czerwca 2014 .r, III AUa 415/14).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Wypada również dodać, iż zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c., określającym wymogi formalne skargi kasacyjnej, skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienie.
Należy zatem stwierdzić, że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym wcześniej art. 3989 § 1 k.p.c., a jego uzasadnienie winno zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Skarga kasacyjna nie jest bowiem (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego.
Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia.Gdy idzie o wskazywane przez skarżącego, w ramach istotnego zagadnienia prawnego, znaczenie przyporządkowania danego rodzaju pracy do określonej branży dla zakwalifikowywania pracy jako wykonywanej w szczególnych warunkach, to Sąd Najwyższy zajmował już stanowisko w tej kwestii. Wskazywał, że wyodrębnienie prac kwalifikujących do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym ma charakter stanowiskowo-branżowy.
Oznacza to, że przynależność pracodawcy do określonej gałęzi przemysłu ma znaczenie istotne i nie można dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia, wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały przypisane w tym akcie prawnym (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652; z dnia 3 czerwca 2008 r., I UK 381/07, LEX nr 494112; z dnia 16 czerwca 2009 r., I UK 20/09, LEX nr 515698 i I UK 24/09, LEX nr 518067; z dnia 1 czerwca 2010 r., II UK 21/10, LEX nr 619638, z dnia 19 maja 2011 r., III UK 174/10, LEX nr 901652).
Co do zasady więc przyporządkowanie danego rodzaju pracy do określonej branży ma istotne znaczenie dla jej kwalifikacji jako pracy w szczególnych warunkach. Sąd Najwyższy uznaje jednakże zgodnie, że zasada ta nie ma charakteru absolutnego i w szczególnych okolicznościach sprawy można od niej odstąpić. Może się bowiem zdarzyć, że zakład pracy podległy określonemu ministrowi wykonuje także zadania całkowicie odpowiadające innemu działowi gospodarki, leżącemu w sferze zainteresowania innego ministra (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 25 marca 2014 r., I UK 337/13 LEX nr 1458817; z dnia 2 czerwca 2008 r., I UK 381/07, LEX nr 494112; dnia 25 marca 2014 r., I UK 337/13,.
LEX nr 1458817; z dnia 3 czerwca 2008 r., I UK 381/07, LEX nr 494112, z dnia 25 września 2008 r., II UK 1/08, LEX nr 784938, dnia z 6 lutego 2014 r., I UK 314/13 niepublikowany). W konsekwencji nie można uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), jeśli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii przedstawianej w skardze i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNP - wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5; z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467, z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468; z dnia 189 stycznia 2012 r., I UK 328/11, LEX nr 1215423; z dnia 19 marca 2012 r., II PK 294/11, LEX nr 1214578).Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c. należało postanowić jak w sentencji.