Supreme Court dismisses appeal claiming factual errors regarding working hours in special conditions for pension. Appeal rejected as it merely disputes evidence evaluation without clear legal error.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an insured against a social insurance office regarding a special conditions pension. The appellant argued that the lower courts incorrectly assessed working hours and incidental duties, claiming these constituted a clear violation of pension eligibility statutes. The court rejected this, ruling that the Supreme Court acts as a court of law, not fact, and cannot re-evaluate evidence or factual findings made by the lower instances.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398 § 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1, § 2 k.p.c.: The Supreme Court, as a court of law, is bound by the factual findings of the lower court and cannot re-evaluate evidence; an appeal is inadmissible if it merely disputes the lower court's assessment of evidence without demonstrating a clear violation of substantive or procedural law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 184/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bogusław Cudowski w sprawie z odwołania A. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w O. o emeryturę z tytułu pracy w warunkach szczególnych,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 listopada 2014 r.,skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt III AUa (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej 120 zł (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z 22 stycznia 2014 r.Wniesiono o przyjęcie skargi do rozpoznania ze względu na jej oczywistą zasadność, „skoro Sąd Apelacyjny rażąco naruszył art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w związku z § 3 ust. 1 pkt 1b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 maja 1966 r. w sprawie uposażenia średniego personelu medycznego, uznając, iż w okresie od 1.03.1974 r. do 4.10.1974 r. obowiązujący powoda wymiar czasu pracy wynosił 8 godzin dziennie, a w konsekwencji powyższego uznanie, że powód, nie wykonywał w okresie od 1.03.1974 r. do 4.10.1974 r. pracy w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na jego stanowisku pracy, podczas gdy prawidłowa wykładnia w/w przepisów wskazuje, iż w w/w czasie wymiar czasu pracy powoda wynosił jedynie 5 godzin na dobę.
Ponadto Sąd I Instancji dopuścił się naruszenia art. 184 ust. 1 w związku z art, 32 ust. 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że incydentalne wykonywanie przez powoda prac związanych z przyjmowaniem i naprawą aparatów słuchowych wyłącza uznanie, iż powód wykonywał w okresie od 1.03.1974 r. do 4.10.1974 r. pracę w szczególnych warunkach stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na jego stanowisku pracy”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Najwyższy, jako sąd kasacyjny, jest sądem prawa, a nie sądem faktu, w związku z tym podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (wyroki SN z 4 grudnia 2008 r., II UK 106/08, LEX nr 558588, z 13 czerwca 2001 r., II CKN 530/00, LEX nr 52597).Zgodnie z art. 39813 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia, jeżeli skarga nie zawiera zarzutu naruszenia przepisów postępowania (wyrok SN z 5 maja 2010 r., II PK 343/09, LEX nr 603420).
Podstawą oceny prawnej Sądu Najwyższego może być tylko stan faktyczny ustalony w zaskarżonym wyroku (wyrok SN z 7 grudnia 2001 r., II UKN 649/00, niepubl.). Sąd Najwyższy nie może brać pod uwagę zawartych w skardze argumentów polemizujących z dokonaną przez sąd oceną dowodów (wyrok SN z 2 października 1997 r., II CKN 360/97, Prok. i Pr.-wkł. 1998, nr 9, s. 39).Uzasadnienie podstawy kasacyjnej wniesionej skargi stanowi w istocie polemikę z wywodami Sądu Apelacyjnego i nie zawiera racjonalnych argumentów podważających trafność zaskarżonego orzeczenia.
W takim przypadku skargę się oddala (wyrok SN z 8 maja 2000 r., V CKN 36/00, LEX nr 269797).W związku z powyższym nie sposób stwierdzić, w jakim zakresie skarga jest oczywiście uzasadniona. To skarżący powinien w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego polegającą na jego oczywistości (postanowienie SN z 25 lutego 2008 r., I UK 336/07, LEX nr 846126).Skarga nie zawierała żadnej z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzeczono jak w sentencji postanowienia.