Supreme Court dismissed cassation as no legal issue existed; statute defines disability link to deportation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a social insurance beneficiary seeking a deportation pension. The applicant argued that the lower courts failed to comprehensively evaluate medical expert opinions regarding the causal link between her deportation to the USSR and her current disability. The court determined that the question of whether a disability stems from deportation versus age or post-war illness is a matter of fact-finding and evidence assessment, not a novel legal issue. Consequently, the statutory provisions already define the required causal connection, rendering the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 398 § 3 k.p.c.; Art. 12 ust. 3, 4 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach: A question regarding the causal link between deportation and disability is a matter of evidence assessment, not a legal issue justifying cassation, as the statute explicitly requires proving disability resulted from injuries or illness sustained during the deportation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 175/07
POSTANOWIENIE
Dnia 4 października 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Zbigniew Korzeniowski
w sprawie z odwołania J. A.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę w związku z deportacją,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 4 października 2007 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt (...)
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Uzasadnienie
Zakład Ubezpieczeń Społecznych decyzją z 21 lutego 2006 r. odmówił
ubezpieczonej J. A. (ur. w 1939 r.) prawa do renty w związku z deportacją do ZSRR
wobec orzeczenia komisji lekarskiej o braku związku niezdolności do pracy z
deportacją.
Sąd Okręgowy w O. po opinii zespołu biegłych również nie stwierdzającej
takiego związku wyrokiem z 27 czerwca 2006 r. oddalił odwołanie ubezpieczonej od
decyzji organu rentowego.
Po apelacji ubezpieczonej Sąd Apelacyjny uzupełnił postępowanie o kolejną
opinię innego zespołu biegłych, który także nie stwierdził związku niezdolności do
pracy z deportacją. Wyrokiem z 8 lutego 2007 r. apelacja została oddalona na
podstawie przepisów ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych
osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego.
Skargę kasacyjną ubezpieczona oparła na zarzucie naruszenia art. 233 § 1
k.p.c. przez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału
przy
ocenie
opinii
obu
zespołów
biegłych
lekarzy,
polegającego
na
nieuwzględnieniu stanowiska prof. dr. hab. A. S. w oświadczeniu skierowanym do
Zarządu Głównego Sybiraków w Warszawie z 28 kwietnia 1997 r. W uzasadnieniu
wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazano na istotne zagadnienie
prawne polegające na ustaleniu, czy jest możliwe 50 lat po wojnie ustalenie w jakim
stopniu aktualny stan zdrowia osób przebywających na przymusowych zesłaniach i
deportacji w ZSRR jest wynikiem prześladowań czy chorób doznanych w czasie
deportacji, a w jakim skutkiem wieku, urazów i chorób w okresie powojennym i jak
w takiej sytuacji stosować wobec tych osób przepisy art. 12 ust. 1 ustawy z 24
stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami
represji wojennych i okresu powojennego.
Na tej podstawie skarżąca wniosła o uchylenie wyroku i przyznanie renty
deportacyjnej albo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Warunkiem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania jest wystąpienie co
najmniej jednej z podstaw wskazanych w art. 398 9 § 1 k.p.c. (przesłanek
przedsądu).
Skarżąca wskazała na istnienie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego
(art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.).
Istotność zagadnienia prawnego ocenia się z uwzględnieniem jego
znaczenia dla systemu prawa (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Nie wystarcza więc samo
twierdzenie o istnieniu takiego zagadnienia.
Przedstawione w skardze zagadnienie nie ma doniosłości prawnej z dwóch
przyczyn.
Przede wszystkim żądanie odpowiedzi czy po określonym czasie możliwe
jest ustalenie niezdolności do pracy jako skutku deportacji jest kwestią prawną lecz
tylko w aspekcie dowodowym, dotyczącym ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Tego rodzaju zarzuty nie mogą być podstawą skargi kasacyjnej (art. 398 3 § 3
k.p.c.), stąd i postawiona kwestia nie uzasadnia twierdzenia o istnieniu istotnego
zagadnienia prawnego, w tym znaczeniu też tylko o procesowym a nie
materialnoprawnym charakterze. Niejako z boku tej oceny można by też zauważyć,
że z racji wskazanego ograniczenia zarzut naruszenia tylko art. 233 § 1 k.p.c. nie
jest przyjmowany jako wystarczająca podstawa skargi kasacyjnej (art. 398 3 § 1 pkt
2 i art. 3983 § 3 k.p.c.).
Po wtóre odpowiedź na postawione zagadnienie prawne daje sama ustawa z
24 stycznia 1991 r. o kombatantach. Nie przyjęto bowiem w niej rozwiązania, które
zdaje się wynikać z intencji zagadnienia, że skoro pobyt na deportacji powodował
ujemne skutki u wszystkich deportowanych to świadczenia winny wynikać z faktu
deportacji. Przeciwnie, ustawa o kombatantach wymaga wpierw niezdolności do
pracy (inwalidztwa) i to skutkiem nie samej deportacji, lecz zranień, kontuzji bądź
innych obrażeń lub chorób w związku z tym pobytem (art. 12 ust. 3).
Inaczej ujmując odpowiedź na postawione pytanie jest pozytywna i zawarta
jest w samej ustawie. Wyraźnie stwierdza się w niej, że oceny wymaganego
związku dokonuje się w postępowaniu dowodowym, w tym w oparciu o wiedzę
medyczną (art. 12 ust. 4 ustawy).
W sprawie nie występuje więc istotne zagadnienie prawne, które
uzasadniałoby przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z tych motywów orzeczono na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.