Supreme Court dismisses pension claim as cassation issue lacks connection to established facts.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the insured's cassation appeal regarding the denial of a special conditions pension. The insured argued that working in the same facility as those with hazardous duties constituted hazardous work, but the court found the lower court's factual findings that he did not work continuously in those specific areas were correct. The court ruled that the cassation complaint failed to present a universal legal issue necessary for resolving the case based on the established facts.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o Sądzie Najwyższym art. 1 ust. 1 pkt 1; Kodeks postępowania cywilnego art. 398 ust. 1, 398 ust. 2, 398 ust. 3: A cassation complaint is inadmissible if the legal issue raised does not constitute a universal problem necessary for resolving the case in light of the facts established by the court of second instance.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 116/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Romualda Spyt w sprawie z odwołania J. K.przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w C.o prawo do emerytury,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 stycznia 2016 r.,skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 23 października 2014 r., sygn. akt III AUa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Ubezpieczony J. K. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 października 2014 r., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) w związku z wykazem A, działu XIV, poz. 25 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U.
Nr 8, poz. 43 ze zm.), przez przyjęcie, że praca ubezpieczonego w Wojewódzkiej Spółdzielni […] w okresie od 1 lutego 1973 r. do 31 grudnia 1990 r. nie była świadczona w warunkach szczególnych, a także naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 233 k.p.c., przez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że ubezpieczony świadczył pracę w wydzielonym miejscu, z dala od stanowisk pracy na których odbywały się prace lakiernicze i spawalnicze.Uzasadniając wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wskazał, że „w niniejszej sprawie występuje istotne zagadnienie prawne polegające na tym, czy wykonywanie pracy w tym samym miejscu i warunkach co osoby zaliczone na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, do świadczących pracę w warunkach szkodliwych, ale przez osoby na stanowiskach nie wymienionych w w/ w rozporządzeniu uzasadnia uznanie pracy tych drugich za świadczoną w warunkach szkodliwych”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.), rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach.
Skarga kasacyjna nie jest więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe, które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w art. 3989 § 1 k.p.c.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).
Przez istotne zagadnienie prawne, na które powołuje się skarżący, należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, że jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć jednocześnie charakter uniwersalny, przez co należy rozumieć, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw Istotnym zagadnieniem prawnym w rozmienieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zatem zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa.
W konsekwencji nie można uznać, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), jeśli Sąd Najwyższy zajął już stanowisko w kwestii przedstawianej w skardze i wyraził swój pogląd we wcześniejszych orzeczeniach, a nie zachodzą żadne okoliczności uzasadniające zmianę tego poglądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS - wkładka z 2003 r. nr 13, poz. 5; z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467; z dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468; z dnia 19 stycznia 2012 r., I UK 328/11, LEX nr 1215423; z dnia 19 marca 2012 r., II PK 294/11, LEX nr 1214578).
Sąd Najwyższy wyjaśnił już, że dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska (np. samodzielnego referenta do spraw gwarancji), tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. (por. wyroki Sądu Najwyższego: z 22 stycznia 2008 r., I UK 210/07, OSNP 2009 nr 5-6, poz. 75; z 6 grudnia 2007 r., III UK 66/07, LEX nr 483283; z 4 października 2007 r., I UK 111/07; z 19 września 2007 r., III UK 38/07, OSNP 2008 nr 21-22, poz. 329; z 14 września 2007 r., III UK 27/07, OSNP 2008 nr 21-22, poz. 325).Dodać też trzeba, że problem, czy wykonywanie pracy w tym samym miejscu i warunkach co osoby zaliczone na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze do świadczących pracę w warunkach szkodliwych, uzasadnia uznanie tej pracy za świadczoną w warunkach szkodliwych, nie występuje w niniejszej sprawie.
Wskazać bowiem należy, że przez istotne zagadnienie prawne, należy rozumieć problem prawny o charakterze uniwersalnym, ale jednocześnie, chodzi o problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 39813 § 2 k.p.c.), i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Musi więc ono pozostawać w związku ze sprawą (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, LEX nr 1375467; z dnia 26 stycznia 2012 r., I PK 124/11, LEX nr 1215465; z dnia 23 marca 2012 r., II PK 284/11, LEX nr 1214575; z dnia 19 marca 2012 r., II PK 293/11, LEX nr 1214577; z dnia 24 lutego 2005 r., III PK 6/05, LEX nr 513003).
Z wiążących Sąd Najwyższy ustaleń Sądu drugiej instancji wynika, że skarżący nie wykonywał prac przy bieżącej konserwacji urządzeń na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie (w lakierni) oraz nie pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy na hali, w której jako podstawowe prowadzone były prace spawalnicze. Skarżący zaś przedstawia zagadnienie prawne, którego założeniem jest, że, po pierwsze, pracował w tej samej hali, w której wykonywane były prace lakiernicze (co Sąd wykluczył), „a częściowo w hali, w której odbywały się prace spawalnicze”, co potwierdza, że nie pracował stale i w pełnym wymiarze przy bieżącej konserwacji urządzeń w hali, w której odbywały się prace spawalnicze.
Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 k.p.c., należało postanowić jak w sentencji. l.n