Supreme Court dismisses appeal based solely on procedural errors regarding evidence assessment and fact-finding.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by a social insurance beneficiary against a decision denying disability pension. The applicant argued that the lower court violated procedural rules concerning evidence assessment and fact-finding under specific articles of the Code of Civil Procedure. The court ruled that such complaints are inadmissible because the Supreme Court acts as a court of law and cannot review factual determinations or evidence evaluation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398 § 3 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; A cassation appeal based exclusively on complaints regarding the establishment of facts or the assessment of evidence is inadmissible as the Supreme Court is bound by the factual findings of the lower court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I UK 116/06
POSTANOWIENIE
Dnia 25 lipca 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Andrzej Wróbel
w sprawie z odwołania H. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w Ł.
o rentę z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy prowadzeniu
działalności gospodarczej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 lipca 2006 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Ł.
z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt III AUa …/04,
odrzuca skargę kasacyjną.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 19 października 2005 r. Sąd Apelacyjny w Ł. II Wydział
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z apelacji organu rentowego zmienił zaskarżony
wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. z dnia 29
grudnia 2003 r., i oddalił odwołanie oraz apelację wnioskodawcy.
Wnioskodawca skargą kasacyjną z dnia 10 lutego 2006 r. zaskarżył
powyższy wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy
do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę wyroku i wydanie orzeczenie co
do istoty sprawy przez przyznanie wnioskodawcy prawa do renty, a także o
zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia następujących przepisów
postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 233 § 1, art. 244 i
245 k.p.c. w zw. z art. 382 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
1. W aktualnie obowiązującym modelu skargi kasacyjnej, traktowanej jako
nadzwyczajny
środek
odwoławczy,
w
istotny
sposób
ograniczono
dostępność skargi kasacyjnej pod względem dopuszczalnych jej podstaw.
Pomimo pozostawienia w art. 398 3 § 1 k.p.c. możliwości zaskarżenia
orzeczenia z powodu naruszenia prawa materialnego przez błędną jego
wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz z powodu naruszenia
przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na
wynik sprawy, zakres tych zarzutów w odniesieniu do wszystkich podmiotów
uprawnionych do wniesienia skargi kasacyjnej został ograniczony (wyrok SN
z 24 lutego 2006 r., sygn. akt II CSK 136/05; wyrok SN z 16 marca 2006 r.,
sygn. akt III CSK 17/06; postanowienie SN z 20 grudnia 2005 r., sygn. akt V
CSK 171/05; postanowienie SN z 23 września 2005 r., sygn. akt III CSK
13/05).
2. Zgodnie bowiem z art. 398 3 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą
być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Oznacza to
jednoznaczne określenie funkcji Sądu Najwyższego jako sądu prawa, który
rozpoznając skargę kasacyjną w granicach jej podstaw jest
związany z
mocy art. 39813 § 2 k.p.c. ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę
zaskarżonego orzeczenia (wyrok SN z 24 lutego 2006 r., sygn. akt II CSK
136/05; wyrok SN z 16 marca 2006 r., sygn. akt III CSK 17/06;
postanowienie SN z 20 grudnia 2005 r., sygn. akt V CSK 171/05;
postanowienie SN z 23 września 2005 r., sygn. akt III CSK 13/05).
3. Treść i kompozycja art. 3933 k.p.c. wskazują więc, że jakkolwiek generalnie
dopuszczalne jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia
przepisów postępowania, to jednak z wyłączeniem zarzutów dotyczących
ustalenia faktów lub oceny dowodów, choćby naruszenie odnośnych
przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (postanowienie SN z
dnia 23 września 2005 r., sygn. akt III CSK 13/05). Wyłączenie w art. 398 3 §
3 k.p.c. z podstaw skargi kasacyjnej zarzutów dotyczących oceny dowodów
pozbawia skarżącego możliwości powoływania się na zarzut naruszenia
zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 k.p.c. (wyrok
SN z 24 lutego 2006 r., sygn. akt II CSK 136/05; wyrok SN z 16 marca 2006
r., sygn. akt III CSK 17/06; postanowienie SN z 20 grudnia 2005 r., sygn. akt
V CSK 171/05; postanowienie SN z 23 września 2005 r., sygn. akt III CSK
13/05).
4. Osnowa i uzasadnienie skargi kasacyjnej wniesionej przez wnioskodawcę
wskazują jednoznacznie, że została ona oparta wyłącznie na zarzutach
dotyczących ustaleń i oceny dowodów. Skarga kasacyjna nie została zatem
oparta na ustawowej podstawie. Dlatego bez względu na wagę zarzutów
podniesionych w skardze kasacyjnej, Sąd Najwyższy nie może w
postępowaniu kasacyjnym zająć się wadliwością zastosowania przez sąd
drugiej instancji art. 233 § 1, art. 244 i 245 oraz art. 328 § 2 k.p.c. W
konsekwencji, oparcie skargi wyłącznie na takich zarzutach, skutkuje jej
odrzuceniem w myśl art. 3986 k.p.c. (postanowienie SN z 6 grudnia 2005 r.,
sygn. akt I CSK 66/05; wyrok SN z 16 marca 2006 r., sygn. akt III CSK
17/06; postanowienie SN z 20 grudnia 2005 r., sygn. akt V CSK 171/05;
postanowienie SN z 23 września 2005 r., sygn. akt III CSK 13/05).
5. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji
postanowienia.
Teza
Skarga kasacyjna oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia art. 233 § 1, art. 244 i
245 oraz art. 328 § 2 k.p.c. podlega odrzuceniu.