Legislator Case Law & Legislation
I PZ 79/01 AI generated

Appeal dismissed for failure to specify value of subject matter as required by Civil Procedure Code.

Case Number I PZ 79/01
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a labor court judgment establishing an employment relationship. The appellant failed to specify the value of the subject matter in the appeal, arguing instead that the entire first-instance judgment was challenged or that future wage claims constituted the value. The court ruled that merely stating the appeal covers the whole judgment or citing non-monetary claims does not satisfy the statutory requirement to declare a specific monetary value.

Legislator headnote

AI generated

Art. 368 § 2 KPC; Art. 19 § 2 KPC; Art. 231 KPC: Stating that a judgment is appealed in its entirety or that a monetary claim is due does not constitute a valid declaration of the value of the subject matter of the appeal.

Keywords

AI generated
value of subject matter appeal requirements civil procedure code labor dispute formal defect appeal dismissal monetary value

Cited Legislation

AI generated
Art. 368 § 2 KPC
wywiódł w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 368 § 2 KPC w sprawach o prawa majątkowe należy w apelacji oznaczyć wartość przedmiotu zaskarżenia, przy odpowiednim
Art. 19 § 2 KPC
zastosowaniu art. 19-24 KPC.
Art. 231 KPC
oznaczenia wartości przedmiotu sporu (zaskarżenia) określa art. 231 KPC.
Art. 385 KPC
Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 w
Art. 393 § 3 KPC
związku z art. 39318 § 3 i art.
Art. 397 § 2 KPC
39318 § 3 i art. 397 § 2 KPC.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 25 października 2001 r.

I PZ 79/01

Nie jest oznaczeniem wartości przedmiotu zaskarżenia apelacji (art. 368

§ 2 KPC) stwierdzenie, że wyrok oddalający powództwo o ustalenie istnienia

stosunku pracy jest zaskarżony w całości, jeżeli w pozwie nie podano wartości

przedmiotu sporu. Nie jest również takim oznaczeniem stwierdzenie, że wymagalne jest roszczenie o zapłatę wynagrodzenia, gdy nie jest ono przedmiotem

sporu.

Przewodniczący SSN Barbara Wagner, Sędzia SN: Józef Iwulski (sprawozdawca), Andrzej Kijowski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2001 r. sprawy z powództwa Wojciecha J. przeciwko Przedsiębiorstwu

Handlu Zagranicznego „E.” Sp. z o.o. w Ł. o ustalenie istnienia stosunku pracy, na

skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 14 marca 2001 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Powód Wojciech J. wniósł przeciwko Przedsiębiorstwu Handlu Zagranicznego

„E.” Spółce z o.o. w Ł. pozew o ustalenie, że strony łączy od 1 stycznia 1994 r. stosunek pracy. W pozwie nie oznaczono wartości przedmiotu sporu. Wyrokiem z dnia

28 września 2000 r. [...], Sąd Rejonowy-Sąd Pracy dla Łodzi Śródmieścia oddalił powództwo. Wyrok ten, powód działający przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżył apelacją, w której nie oznaczył wartości przedmiotu zaskarżenia. Na

wezwanie o uzupełnienie tego braku pełnomocnik powoda złożył pismo z dnia 1 grudnia 2000 r., w którym wywiódł, że zaskarża w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, który dotyczy roszczenia niepieniężnego. Następnie powód wywiódł, że „aktualnie

również trudno określić wartość przedmiotu zaskarżenia, chociaż w międzyczasie

zmienił się stan faktyczny, ponieważ w dniu 12.11. br. Nadzwyczajne Zgromadzenie

Wspólników P.H.Z. „E.” zawiesiło wypłatę wynagrodzeń powodowi (...) W tej sytuacji

od dnia dzisiejszego wymagalnym roszczeniem powoda jest jego wynagrodzenie za

miesiąc listopad br. w kwocie 4.500,00 złotych brutto, które sukcesywnie co miesiąc

będzie narastało, przy czym w związku ze zwłoką Spółki w wypłacie wynagrodzenia

powodowi będą przysługiwały również odsetki ustawowe”. Po nadaniu biegu apelacji

powoda, na rozprawie przed Sądem drugiej instancji w dniu 14 marca 2001 r., pełnomocnik powoda oświadczył, że wartość przedmiotu zaskarżenia sprecyzował w piśmie z dnia 1 grudnia 2000 r., gdyż w tej chwili wymagalne jest roszczenie w kwocie

4.500,00 zł z tytułu „nie wypłaty” wynagrodzenia za miesiąc listopad.

Postanowieniem z dnia 14 marca 2001 r. [...] Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi odrzucił apelację powoda. Sąd drugiej instancji

wywiódł w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 368 § 2 KPC w sprawach o prawa majątkowe należy w apelacji oznaczyć wartość przedmiotu zaskarżenia, przy odpowiednim

zastosowaniu art. 19-24 KPC. W sprawie o ustalenie istnienia stosunku pracy sposób

oznaczenia wartości przedmiotu sporu (zaskarżenia) określa art. 231 KPC. Powód

nie wskazał w pozwie wartości przedmiotu sporu, a więc wyjaśnienie, że zaskarżył

apelacją wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, nie oznacza uzupełnienia jej

braku. Również wskazanie wartości przyszłych lub aktualnych roszczeń pieniężnych,

które nie były objęte pozwem, nie oznacza określenia wartości przedmiotu zaskarżenia.

Na postanowienie to powód wniósł zażalenie, w którym wywiódł w szczególności, że w piśmie z dnia 1 grudnia 2000 r. wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia na

kwotę 4.500,00 zł (miesięczne wynagrodzenie za pracę). Oznaczenie to jest błędne

w świetle art. 231 KPC. Jednakże nie można błędnego podania wartości przedmiotu

zaskarżenia traktować równoznacznie z nieusunięciem braków formalnych apelacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W sprawie mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w

brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i

egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554). Według art. 368 § 2 KPC powód powinien więc w

apelacji wskazać wartość przedmiotu zaskarżenia, zgodnie z adekwatnymi do przedmiotu sprawy przepisami art. 19 § 2 i art. 231 KPC. Wezwanie o uzupełnienie tego

braku było więc całkowicie prawidłowe i powinno być wykonane przez fachowego

pełnomocnika powoda w sposób określony tymi przepisami, a więc przez wskazanie

konkretnej kwoty pieniężnej odpowiadającej sumie wynagrodzenia powoda za pracę

za okres jednego roku. W piśmie z dnia 1 grudnia 2000 r. (a tylko ono może być analizowane w płaszczyźnie wykonania w terminie wezwania o uzupełnienie braków)

powód tak rozumianego uzupełnienia nie dokonał. Słusznie bowiem Sąd drugiej instancji stwierdził, że nie jest wskazaniem wartości przedmiotu zaskarżenia ani stwierdzenie, że wyrok jest zaskarżony w całości (zwłaszcza, że w pozwie nie podano wartości przedmiotu sporu), ani stwierdzenie, że wymagalne jest roszczenie powoda o

zapłatę wynagrodzenia w kwocie 4.500 zł (takie roszczenie nie było przedmiotem

sporu), ani tym bardziej stwierdzenie, że powód dochodzi roszczenia niepieniężnego

i „aktualnie również trudno określić wartość przedmiotu zaskarżenia”. Nie jest więc

tak, jak powód twierdzi w zażaleniu, że wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia,

choć nieprawidłowo. Pismo z dnia 1 grudnia 2000 r. w ogóle nie zawierało bowiem w

znaczeniu prawnym (zgodnie z art. 19 § 2 i 231 KPC) określenia wartości przedmiotu

zaskarżenia.

Z tych względów zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 w

związku z art. 39318 § 3 i art. 397 § 2 KPC.