Supreme Court dismissed appeal on civil procedure law regarding value of dispute in employment bonus case.

Postanowienie z dnia 12 kwietnia 2001 r.

I PZ 7/01

Spór o zapłatę dodatku funkcyjnego nie jest sprawą dotyczącą istnienia

lub rozwiązania stosunku pracy, do której mają zastosowanie szczególne zasady określenia wartości przedmiotu sporu przewidziane w art. 231 KPC.

Przewodniczący SSN Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie: SN Walerian

Sanetra, SA Herbert Szurgacz (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 kwietnia

2001 r. sprawy z powództwa Barbary K. przeciwko Wojewodzie L., Gminie Miejskiej

B.P., Miejskiemu Ośrodkowi Kultury w B.P. o odszkodowanie, odprawę pieniężną, na

skutek zażalenia wniesionego przez powódkę na postanowienie Sądu OkręgowegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z dnia 28 grudnia 2000 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2000 r. Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie odrzucił kasację powódki Barbary K. od wyroku tego

Sądu z dnia 28 września 2000 r. ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia,

która wynosi 7.400 zł. Zgodnie z art. 392 1 § 1 KPC kasacja nie przysługuje w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia nie przekracza kwoty dziesięć tysięcy złotych.

W zażaleniu powódka domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia z

uzasadnieniem, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji zapadło przed 1 lipca 2000 r.

w związku z czym w zakresie wartości przedmiotu zaskarżenia kasacją znajduje zastosowanie przepis art. 391 § 1 KPC w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej

ustawą z 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego ...

(Dz.U. Nr 48, poz. 554). Gdyby natomiast stosować w sprawie przepisy znowelizowane, konsekwentnie należałoby zastosować również art. 231 KPC. Przy zastoso-

waniu wymienionego przepisu wartość przedmiotu zaskarżenia przekroczyłaby kwotę

10.000 zł. W odpowiedzi na zażalenie pełnomocnik strony pozwanej wniósł o jego

oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew stanowisku skarżącej, dla oceny dopuszczalności kasacji ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia, w sprawie znajdują

zastosowanie przepisy KPC w brzmieniu nadanym im przez ustawę z dnia 24 maja

2000 r. Według art. 5 ust. 2 tej ustawy do złożenia i rozpoznania środków zaskarżenia od orzeczeń wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy

dotychczasowe. Wynika stąd, że do złożenia i rozpoznania środków zaskarżenia od

orzeczeń wydanych po dniu 1 lipca 2000 r. stosuje się znowelizowane przepisy KPC.

Kasacja jest środkiem zaskarżenia orzeczeń wydanych przez sądy drugiej instancji,

a nie orzeczeń pierwszoinstancyjnych, jak zdaje się przyjmować skarżąca w zażaleniu.

Nietrafny jest zarzut, że przy zastosowaniu przepisów KPC w brzmieniu nadanym powołaną ustawą z 24 maja 2000 r., w szczególności art. 23 1 KPC, wartość

przedmiotu zaskarżenia przekroczyłaby dziesięć tysięcy złotych w związku z czym

kasacja jest dopuszczalna. Powołany art. 231 KPC wprowadził szczególny sposób

ustalania wartości przedmiotu sporu w sprawach o roszczenia pracowników dotyczących nawiązania, istnienia lub rozwiązania stosunku pracy. Wartość przedmiotu

sporu przy umowach na czas nieokreślony stanowi suma wynagrodzenia za okres

jednego roku. Z lektury akt wynika, że spór w istocie dotyczy pozbawienia dodatku

funkcyjnego związanego z pełnieniem funkcji dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury

w B.P. w związku z odwołaniem z tego stanowiska, jednak bez rozwiązywania łączącego strony stosunku pracy. Spór o dodatek funkcyjny w sytuacji kiedy nie doszło do

rozwiązania stosunku pracy nie jest sprawą dotyczącą istnienia lub rozwiązania stosunku pracy, do której znajdowałyby zastosowanie szczególne zasady określenia

wartości przedmiotu sporu przewidziane art. 231 KPC. Wartość przedmiotu sporu w

sprawie, będąca równocześnie wartością przedmiotu zaskarżenia kasacją, nie przekracza kwoty dziesięciu tysięcy złotych.

Z przytoczonych motywów, w oparciu o art. 385 KPC w związku z art. 397 § 2

oraz art. 39319 KPC Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.