Legislator Case Law & Legislation
I PZ 4/97 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on correction of work certificate, ruling procedural bar applies regardless of substantive claim.

Case Number I PZ 4/97
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's rejection of a cassation regarding the correction of a work certificate. The employer argued that the case concerned the invalidity of termination rather than the certificate itself, seeking to bypass a statutory bar on cassation for such matters. The court held that the specific exclusion in the Civil Procedure Code applies irrespective of whether the correction claim is independent or incidental to other remedies. Consequently, the appeal was rejected because the matter falls strictly within the category of excluded cassation cases.

Legislator headnote

AI generated

Art. 393 § 1 KPC; Art. 393 pkt 6 KPC: The statutory exclusion of cassation for disputes concerning the correction of a work certificate applies regardless of whether the request for correction is a standalone claim or must be pursued concurrently with a claim for reinstatement or damages.

Keywords

AI generated
correction of work certificate cassation appeal Civil Procedure Code procedural bar termination of employment independent claim incidental claim

Cited Legislation

AI generated
art. 393 pkt 6 KPC
świadectwa pracy (art. 393 pkt 6 KPC) jest bez znaczenia, czy żądanie sprostowania
art. 11 ust. 3
sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189) stanowi w art. 11
art. 39319
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39319 w związku z art.
art. 385 KPC
39319 w związku z art. 385 KPC
art. 97 § 21 KP
skądinąd kwestii, czy żądanie sprostowania świadectwa pracy może być na podstawie art. 97

Cited Case Law

AI generated
I PZP 13/91
wyrażona w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1991 r., I PZP 13/91 (Rejent 1991, nr
IV Pr 385/75
w wyroku z dnia 4 grudnia 1975 r., IV Pr 385/75 (OSNCP 1976 z.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 27 lutego 1997 r.

I PZ 4/97

Dla uznania niedopuszczalności skargi kasacyjnej w sprawach o sprostowanie

świadectwa pracy (art. 393 pkt 6 KPC) jest bez znaczenia, czy żądanie sprostowania

zastosowanego trybu rozwiązania stosunku pracy może być przedmiotem

samodzielnego roszczenia, czy też musi być przez pracownika dochodzone równocześnie

z roszczeniem o przywrócenie do pracy albo o odszkodowanie.

Przewodniczący SSN: Andrzej Kijowski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Józef

Iwulski, Maria Mańkowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lutego 1997 r.

sprawy z wniosku Elżbiety G. przeciwko Przedsiębiorstwu Budownictwa Inżynieryjnego i

Ekologicznego "P.-T." Spółka z o.o. w T. o sprostowanie świadectwa pracy i zapłatę, na

skutek zażalenia pozwanego od postanowienia Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach-Ośrodka Zamiejscowego w Rybniku z dnia 14

listopada 1996 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach-Ośrodek

Zamiejscowy w Rybniku postanowieniem z dnia 14 listopada 1996 r. odrzucił kasację

pozwanego Przedsiębiorstwa Budownictwa Inżynieryjnego i Ekologicznego "P.-T." - Spółki

z o.o. w T. od wyroku tegoż Sądu z dnia 22 sierpnia 1996 r. [...], wydanego w sprawie z

powództwa Elżbiety G. o sprostowanie świadectwa pracy. W uzasadnieniu tego

postanowienia Sąd Wojewódzki wskazał, że kasacja w sprawach o sprostowanie świadectwa

pracy i roszczeń z tym związanych nie przysługuje (art. 393 pkt 6 KPC), wobec czego skarga

strony pozwanej jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 3935 KPC.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła w dniu 27 listopada 1996 r. pozwana

Spółka, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i nadania biegu kasacji z dnia 23

września 1996 r. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że przedmiotem sprawy było w istocie

stwierdzenie nieważności rozwiązania z powódką umowy o pracę bez wypowiedzenia z jej

winy, a "dopiero w konsekwencji" sprostowanie świadectwa pracy i zasądzenie ekwiwalentu

za urlop wypoczynkowy. Co prawda powódka wniosła w pozwie o sprostowanie świadectwa

pracy, ale już "na pierwszej lub drugiej rozprawie" przed Sądem Rejonowym zmieniła

żądanie na stwierdzenie nieważności rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy

pracownika i zasądzenie ekwiwalentu za urlop, który nie przysługiwał jej przy takim trybie

ustania stosunku pracy. Orzeczenia Sądów obu instancji dotyczą więc tych roszczeń, zaś

sprawa świadectwa pracy "jest konsekwencją, a nie przyczyną wyroku". Kasacja nie dotyczy

zatem świadectwa pracy, lecz rozwiązania stosunku pracy i jako taka jest dopuszczalna, gdyż

"nie została wymieniona w art. 393 § 1 KPC".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne i podlega oddaleniu.

Ustawa z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego,

rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu

układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189) stanowi w art. 11

ust. 3, że od orzeczenia sądu drugiej instancji oddalającego rewizję po dniu wejścia ustawy w

życie, tj. po 1 lipca 1996 r., przysługuje kasacja, z wyłączeniem spraw, w których według tej

ustawy kasacja nie przysługuje. Wprawdzie wyrok Sądu Wojewódzkiego, oddalający rewizję

pozwanej Spółki od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Tychach z dnia 21 maja 1996 r.

[...], zapadł w dniu 22 sierpnia 1996 r., a więc po dacie wejścia w życie ustawy nowelizującej

Kodeks postępowania cywilnego, lecz mimo to kasacja od tego wyroku nie przysługuje, gdyż

niniejszy spór należy do kategorii spraw o sprostowanie świadectwa pracy i roszczeń z tym

związanych, wyłączonej z postępowania kasacyjnego przez art. 393 pkt 6 KPC.

Wspomniane wyłączenie nie zależy od rozstrzygnięcia ogólniejszej i dyskusyjnej

skądinąd kwestii, czy żądanie sprostowania świadectwa pracy może być na podstawie art. 97

§ 21 KP przedmiotem samodzielnego roszczenia również w odniesieniu do podanego w

świadectwie trybu ustania stosunku pracy, czy też zakres zastosowania powołanego przepisu

obejmuje tylko prostowanie ewentualnych błędów w tym dokumencie, natomiast zmiana

zastosowanego trybu ustania stosunku pracy wymaga jego podważenia przez równoczesne

domaganie się przywrócenia do pracy albo odszkodowania. Aprobata pierwszej możliwości,

wyrażona w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 1991 r., I PZP 13/91 (Rejent 1991, nr

5, s. 161), powoduje, że badanie legalności faktycznie zastosowanego trybu ustania stosunku

pracy staje się prejudycjalnym zagadnieniem w sprawie o sprostowanie świadectwa pracy.

Zastosowany tryb ustania stosunku pracy może więc być pomimo swej skuteczności, polegającej na doprowadzeniu do zakończenia więzi prawnej łączącej strony, oceniony przez

sąd jako bezprawny i zrodzić obowiązek wydania nowego świadectwa pracy. Natomiast

aprobowanie wyłącznie drugiej z podanych możliwości, do której skłonił się Sąd Najwyższy

w wyroku z dnia 4 grudnia 1975 r., IV Pr 385/75 (OSNCP 1976 z. 7 - 8 poz. 178)

oznaczałoby, że pracownik nie żądający w ustawowym terminie przywrócenia do pracy albo

odszkodowania za naruszenie przepisów regulujących tryb ustania stosunku pracy, musi

następnie znosić świadectwo pracy wskazujące tryb faktycznie przyjęty przez pracodawcę.

Opowiedzenie się Sądu Najwyższego w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę za

jednym z powyższych stanowisk miałoby dla skarżącego co najwyżej takie znaczenie, że

kwestionowany przez niego wyrok zostałby oceniony pod względem zgodności z prawem.

Taka ocena nie jest jednak konieczna dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż skarga kasacyjna

byłaby w świetle art. 393 pkt 6 KPC, niedopuszczalna również w sytuacji bezprawności

orzeczeń wydanych przez Sądy obu instancji.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 39319 w związku z art. 385 KPC

orzekł jak w sentencji.