Legislator Case Law & Legislation
I PZ 33/99 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for lack of intent to challenge a prior ruling when document title is unclear.

Case Number I PZ 33/99
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the appellant's appeal, ruling that the procedural document lacked the necessary intent to challenge a previous decision. The appellant submitted a letter titled 'request for interpretation' citing financial hardship, which the lower court incorrectly treated as an appeal against the dismissal of the cassation. The court held that Article 130 § 1 of the Civil Procedure Code allows courts to ignore clerical errors but does not permit them to infer an appeal from a document where the appellant explicitly stated no intent to contest the prior ruling.

Legislator headnote

AI generated

Art. 130 § 1 KPC; Art. 355 § 1, Art. 361 KPC: The court may disregard clerical errors in a document to determine the true intent of the sender, but cannot attribute an appeal to a document where the sender clearly lacks the intention to challenge the decision.

Keywords

AI generated
Civil Procedure Code clerical errors intent of sender dismissal of appeal procedural document

Cited Legislation

AI generated
Art. 130 § 1 KPC
Z art. 130 § 1 KPC nie wynika możliwość nadania biegu pismu procesowemu według uznania sądu w oderwaniu od jego oznaczenia i treści.
Art. 355 § 1 KPC
postępowanie zażaleniowe należało umorzyć na podstawie art. 355 § 1 w związku z
Art. 361 KPC

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 22 lipca 1999 r.

I PZ 33/99

Z art. 130 § 1 KPC nie wynika możliwość nadania biegu pismu procesowemu według uznania sądu w oderwaniu od jego oznaczenia i treści.

Przewodniczący: SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie

SN: Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca

1999 r. sprawy z powództwa Ireneusza P. przeciwko Józefowi Z. prowadzącemu

Przedsiębiorstwo Handlowe „E.” w S. o zapłatę, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 marca 1999 r. [...]

postanowił:

u m o r z y ć postępowanie zażaleniowe.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 3 marca 1999 r. oddalił

wniosek powoda Ireneusza P. o ustanowienie adwokata z urzędu do sporządzenia

kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 24 lutego 1999 r.

Powód wniósł zażalenie na to postanowienie, a Sąd Apelacyjny odrzucił je

postanowieniem z dnia 25 marca 1999 r.

Od tego postanowienia powód wniósł osobiście kasację. Kasacja została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 6 kwietnia 1999 r.

Po doręczeniu odpisu tego postanowienia, powód wniósł pismo zatytułowane „wniosek o wykładnię”, w którym zwrócił się do Sądu Apelacyjnego w Białymstoku o wykładnię „w sprawie odmowy przyznania mu adwokata z urzędu do wniesienia kasacji

od wyroku”. Podniósł, że od 1 marca 1999 r. jego sytuacja materialna i rodzinna

„jeszcze bardziej skomplikowała się”. W ostatnim zdaniu pisma wniósł „o wykładnię

przepisu, który umożliwia w sytuacjach skrajnych korzystanie z ulg i zwolnień prawem przypisanych”.

Sąd Apelacyjny w Białymstoku potraktował to pismo jako zażalenie na postanowienie z 6 kwietnia 1999 r. w przedmiocie odrzucenia kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 130 § 1 zdanie drugie KPC mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu

biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Nadanie biegu i rozpoznanie we „właściwym” trybie polega na zignorowaniu błędnego oznaczenia (zatytułowania) pisma i

innych oczywistych niedokładności i kierowaniu się przez sąd rzeczywistą intencją

wnoszącego pismo i dającym się z niego odczytać sensem. Sens pisma i intencja

autora nie zawsze są jasne do odczytania, zwłaszcza gdy pismo wnosi osoba nie

będąca prawnikiem. Wątpliwości w zakresie intencji wnoszącego powinny być usunięte poprzez zażądanie wyjaśnień lub uzupełnień.

Z przepisu art. 130 § 1 KPC nie wynika jednakże możliwość nadawania biegu

pismu procesowemu według uznania sądu niezależnie od treści pisma i bez podjęcia

próby jej wyjaśnienia. W rozpoznawanej sprawie treść pisma powoda w niczym nie

wskazuje na zamiar zaskarżenia postanowienia z dnia 6 kwietnia 1999 r. Powód nie

polemizował z tym postanowieniem ani nie wyraził sprzeciwu wobec tego rozstrzygnięcia. Takie intencje nie dadzą odczytać się z „wniosku o wykładnię” w jego obecnej

postaci. Potraktowanie tego pisma jako zażalenia było więc bezpodstawne i dlatego

postępowanie zażaleniowe należało umorzyć na podstawie art. 355 § 1 w związku z

art. 361 KPC.