Supreme Court dismisses appeal for lack of intent to challenge a prior ruling when document title is unclear.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal, ruling that the procedural document lacked the necessary intent to challenge a previous decision. The appellant submitted a letter titled 'request for interpretation' citing financial hardship, which the lower court incorrectly treated as an appeal against the dismissal of the cassation. The court held that Article 130 § 1 of the Civil Procedure Code allows courts to ignore clerical errors but does not permit them to infer an appeal from a document where the appellant explicitly stated no intent to contest the prior ruling.
Legislator headnote
AI generatedArt. 130 § 1 KPC; Art. 355 § 1, Art. 361 KPC: The court may disregard clerical errors in a document to determine the true intent of the sender, but cannot attribute an appeal to a document where the sender clearly lacks the intention to challenge the decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Postanowienie z dnia 22 lipca 1999 r.
I PZ 33/99
Z art. 130 § 1 KPC nie wynika możliwość nadania biegu pismu procesowemu według uznania sądu w oderwaniu od jego oznaczenia i treści.
Przewodniczący: SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie
SN: Andrzej Wasilewski, Andrzej Wróbel.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca
1999 r. sprawy z powództwa Ireneusza P. przeciwko Józefowi Z. prowadzącemu
Przedsiębiorstwo Handlowe „E.” w S. o zapłatę, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 marca 1999 r. [...]
postanowił:
u m o r z y ć postępowanie zażaleniowe.
Uzasadnienie
Sąd Apelacyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 3 marca 1999 r. oddalił
wniosek powoda Ireneusza P. o ustanowienie adwokata z urzędu do sporządzenia
kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 24 lutego 1999 r.
Powód wniósł zażalenie na to postanowienie, a Sąd Apelacyjny odrzucił je
postanowieniem z dnia 25 marca 1999 r.
Od tego postanowienia powód wniósł osobiście kasację. Kasacja została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 6 kwietnia 1999 r.
Po doręczeniu odpisu tego postanowienia, powód wniósł pismo zatytułowane „wniosek o wykładnię”, w którym zwrócił się do Sądu Apelacyjnego w Białymstoku o wykładnię „w sprawie odmowy przyznania mu adwokata z urzędu do wniesienia kasacji
od wyroku”. Podniósł, że od 1 marca 1999 r. jego sytuacja materialna i rodzinna
„jeszcze bardziej skomplikowała się”. W ostatnim zdaniu pisma wniósł „o wykładnię
przepisu, który umożliwia w sytuacjach skrajnych korzystanie z ulg i zwolnień prawem przypisanych”.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku potraktował to pismo jako zażalenie na postanowienie z 6 kwietnia 1999 r. w przedmiocie odrzucenia kasacji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 130 § 1 zdanie drugie KPC mylne oznaczenie pisma procesowego lub inne oczywiste niedokładności nie stanowią przeszkody do nadania pismu
biegu i rozpoznania go w trybie właściwym. Nadanie biegu i rozpoznanie we „właściwym” trybie polega na zignorowaniu błędnego oznaczenia (zatytułowania) pisma i
innych oczywistych niedokładności i kierowaniu się przez sąd rzeczywistą intencją
wnoszącego pismo i dającym się z niego odczytać sensem. Sens pisma i intencja
autora nie zawsze są jasne do odczytania, zwłaszcza gdy pismo wnosi osoba nie
będąca prawnikiem. Wątpliwości w zakresie intencji wnoszącego powinny być usunięte poprzez zażądanie wyjaśnień lub uzupełnień.
Z przepisu art. 130 § 1 KPC nie wynika jednakże możliwość nadawania biegu
pismu procesowemu według uznania sądu niezależnie od treści pisma i bez podjęcia
próby jej wyjaśnienia. W rozpoznawanej sprawie treść pisma powoda w niczym nie
wskazuje na zamiar zaskarżenia postanowienia z dnia 6 kwietnia 1999 r. Powód nie
polemizował z tym postanowieniem ani nie wyraził sprzeciwu wobec tego rozstrzygnięcia. Takie intencje nie dadzą odczytać się z „wniosku o wykładnię” w jego obecnej
postaci. Potraktowanie tego pisma jako zażalenia było więc bezpodstawne i dlatego
postępowanie zażaleniowe należało umorzyć na podstawie art. 355 § 1 w związku z
art. 361 KPC.