Legislator Case Law & Legislation
I PUB 1/23 AI generated

Supreme Court dismisses challenge to SN judges' impartiality due to non-compliance with statutory petition requirements.

Case Number I PUB 1/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected a Foundation's request to examine the impartiality of three judges assigned to case I PSKP 33/22. The petitioner argued the judges lacked independence, but the court found the petition failed to meet specific formal requirements under Article 29 of the Supreme Court Act. Consequently, the court ruled that the petitioner must instead use the standard judicial recusal procedures available in civil and criminal law to challenge the judges' impartiality.

Legislator headnote

AI generated

Art. 29 § 5-11, 14, 24 ust. 1 ustawy o Sądzie Najwyższym; Art. 29 § 9 ustawy o Sądzie Najwyższym; The statutory mechanism for challenging a Supreme Court judge's impartiality requires a petition detailing specific circumstances of appointment and conduct; failure to comply with these formal requirements results in the dismissal of the request, leaving the party with recourse to standard judicial recusal procedures.

Keywords

AI generated
impartiality challenge Supreme Court Act judicial recusal independence requirements procedural dismissal test case procedure Article 29

Cited Legislation

AI generated
Art. 29 § 5-11, 14, 24 ust. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
o zbadanie spełnienia przez sędziów Sądu Najwyższego Romualda Dalewskiego, Renatę Żywicką i Leszka Bieleckiego wymogów niezawisłości i bezstronności w sprawie ‎I PSKP 33/22, na podstawie art. 29 § 5 – 11, 14 i 24 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.
Art. 29 § 9 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
o zbadanie spełnienia przez sędziów Sądu Najwyższego Romualda Dalewskiego, Renatę Żywicką i Leszka Bieleckiego wymogów niezawisłości i bezstronności w sprawie ‎I PSKP 33/22, na podstawie art. 29 § 5 – 11, 14 i 24 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.
Art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c.
Podstawą wydania postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2022 r., I PSK 21/22, było stwierdzenie wystąpienia przesłanek wyłączenia sędziego na zasadach ogólnych - w oparciu o przepisy art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c. w związku z art.
Art. 52 § 1 k.p.c.
w związku z art. 52 § 1 k.p.c., które nie są tożsame z zasadami określonymi w art.
Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz odpowiadającego mu w tym zakresie art. 45 ust.
Art. 6 ust. 1 EKPC
1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 EKPCz i art 47 Karty Praw Podstawowych (por.
art. 49 § 1 k.p.c
odpis wniosku dołączyć do akt sprawy I PSKP 33/22 jako pismo stanowiące wniosek z art. 49 § 1 k.p.c.
art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c
Podstawą wydania postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2022 r., I PSK 21/22, było stwierdzenie wystąpienia przesłanek wyłączenia sędziego na zasadach ogólnych - w oparciu o przepisy art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c.
art. 52 § 1 k.p.c
w związku z art. 52 § 1 k.p.c., które nie są tożsame z zasadami określonymi w art.
art. 45 ust. 1 Konstytucji RP
1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz odpowiadającego mu w tym zakresie art. 45 ust.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I PUB 1/23 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek w sprawie z powództwa J. I.‎przeciwko Zespołowi Szkół Ogólnokształcących nr […] w G.‎z udziałem Fundacji z siedzibą w W.‎o odszkodowanie w związku z naruszeniem zasad równego traktowania ‎w zatrudnieniu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 28 listopada 2023 r.,‎w przedmiocie rozważenia kwestii dopuszczalności wnioskuFundacji z siedzibą w W. z dnia 25 kwietnia 2023 r. o zbadanie spełnienia przez sędziów Sądu Najwyższego Romualda Dalewskiego, Renatę Żywicką i Leszka Bieleckiego wymogów niezawisłości i bezstronności w sprawie ‎I PSKP 33/22, na podstawie art. 29 § 5 – 11, 14 i 24 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jedn. tekst: Dz.U. z 2023 r. poz. 109), postanowił:

1. odrzucić wniosek;

2. zawiadomić o odrzuceniu wniosku Okręgową Radę Adwokacką w W.;

3. odpis wniosku dołączyć do akt sprawy I PSKP 33/22 jako pismo stanowiące wniosek z art. 49 § 1 k.p.c.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik Fundacji z siedzibą w W., w piśmie procesowym z dnia 25 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 29 § 5 - 9 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, wniósł o stwierdzenie, że sędziowie Sądu Najwyższego: Renata Żywicka, Romuald Dalewski i Leszek Bielecki, wyznaczeni do rozpoznania sprawy o sygn. akt I PSKP 33/22, nie spełniają wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących ich powołaniu i postępowania po powołaniu.W wyniku losowania składu orzekającego do rozpoznania tego wniosku i przy uwzględnieniu postanowień Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2023 r. i z dnia 21 czerwca 2023 r. o połączeniu do wspólnego rozpoznania wniosków zarejestrowanych w sprawach I PUB 2/23 i I PUB 3/23 ukształtował się następujący skład orzekający:

Dawid Miąsik (przewodniczący), Piotr Mirek (sprawozdawca), Andrzej Siuchniński, Kamil Zaradkiewicz i Paweł Czubik. Jako zastępcy członków składu orzekającego zostali wylosowani Jacek Widło i Dariusz Zawistowski. Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 29 § 5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym dopuszczalne jest badanie spełnienia przez sędziego Sądu Najwyższego lub sędziego delegowanego do pełnienia czynności sędziowskich w Sądzie Najwyższym wymogów niezawisłości i bezstronności z uwzględnieniem okoliczności towarzyszących jego powołaniu i jego postępowania po powołaniu, na wniosek uprawnionego, o którym mowa w § 7, jeżeli w okolicznościach danej sprawy może to doprowadzić do naruszenia standardu niezawisłości lub bezstronności, mającego wpływ na wynik sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy.

Przepis art. 29 § 9 tejże ustawy nakazuje natomiast, aby wniosek w tym przedmiocie czynił zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a ponadto zawierał żądanie stwierdzenia, że w danej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w § 5, a także przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie wraz z dowodami na ich poparcie.Wniosek, który nie spełnia wskazanych wymagań podlega odrzuceniu bez wezwania do usunięcia braków formalnych.Sytuacja taka zachodzi w niniejszej sprawie. Analiza treści wniosku, jednoznacznie wskazuje, że nie spełnia on wymogów wskazanych w art. 29 § 9 ustawy o Sądzie Najwyższym.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się bowiem, że wniosek ma zmierzać do stwierdzenia niespełniania przez sędziego Sądu Najwyższego wymogów (naruszenia standardu) niezawisłości i bezstronności w konkretnej sprawie.To oznacza, że „nie wystarczy przytoczenie okoliczności towarzyszących powołaniu danego sędziego Sądu Najwyższego (w tym ewentualnych wadliwości procedury nominacyjnej) i jego postępowania po powołaniu (w szczególności czynności jurysdykcyjnych, prejurysdykcyjnych, oświadczeń i wypowiedzi w sferze publicznej czy innej działalności publicznej), które mogą wywoływać uzasadnione wątpliwości co do spełnienia przezeń wymagań niezawisłości i bezstronności, ale konieczne jest także wskazanie okoliczności świadczących o tym, że deficyt ten może oddziaływać na wynik konkretnej sprawy, z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2022 r., III CB 5/22 oraz przytoczone tam orzecznictwo).Patrząc z tej perspektywy na treść wniosku stwierdzić trzeba, że eksponowane we wspólnej dla wszystkich sędziów objętych wnioskiem części jego uzasadnienia okoliczności mają charakter generalny i odnoszą się do systemowej – instytucjonalnej wadliwości powołania na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3).

Podniesienie tego rodzaju okoliczności nie stanowi realizacji obowiązku z art. 29 § 9 ustawy o Sądzie Najwyższym. Oceny tej nie zmienia podnoszony we wniosku fakt, że skarżącą kasacyjnie w niniejszej sprawie jest Fundacja, która wielokrotnie publicznie wskazywała na to, że wprowadzane w ostatnich latach nowelizacje dotyczące funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości stoją w sprzeczności ze standardami wynikającymi z Konstytucji RP, EKPCz oraz prawa unijnego i wskazywała na nieprawidłowości dotyczące obsadzania stanowisk sędziowskich, w tym w Sądzie Najwyższym, z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej na mocy zmian legislacyjnych wprowadzonych w 2017 r.

Prezentowanie takiego stanowiska w debacie publicznej nie jest niczym odosobnionym i ma również charakter generalny, odnoszący się do kwestii systemowych, a nie realiów konkretnych spraw. Prawdą jest, że we wniosku podnoszone są również pewne okoliczności dotyczące poszczególnych sędziów, mające towarzyszyć ich powołaniu – np. zarysowuje się przebieg wcześniejszej drogi zawodowej sędziego Romualda Dalewskiego, czy też podnosi się, że sędzia Renata Żywicka nie uzyskała rekomendacji zespołu oceniającego KRS, lecz nie czyni się tego w kontekście „okoliczności danej sprawy”, czego wymaga przepis art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym.

To samo dotyczy faktu orzekania przez sędziów wymienionych we wniosku pomimo wielu orzeczeń ETPCz, TSUE oraz Sądu Najwyższego, w których stwierdzono, że powołanie na urząd sędziego Sądu Najwyższego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw obarczone jest nieprawidłowościami, a orzekanie przez takich sędziów doprowadza do naruszenia standardów wynikających z prawa do sądu, określonych w Konstytucji RP, prawie europejskim oraz EKPCz.

Okoliczność ta ma charakter generalny i dotyczy każdej rozpoznawanej przez takiego sędziego sprawy, a zatem nie wypełnia obowiązku przedstawienia okoliczności postępowania sędziego już po powołaniu w kontekście konkretnej sprawy, z uwzględnieniem okoliczności dotyczących uprawnionego oraz charakteru sprawy. Odnieść to trzeba również do wskazanego we wniosku orzekania przez sędziego Renatę Żywicką w sprawie II PUO 41/22 i krytycznie ocenianego przez wnioskodawcę sposobu uzasadnienia wydanego w tej sprawie orzeczenia.Zauważyć w końcu trzeba, że podnoszony w wniosku fakt wyłączenia sędziego Romualda Dalewskiego od rozpoznawania sprawy o sygn.

I PSK 21/22 nie przesądza, iż w niniejszej sprawie zostały spełnione wymogi, o których mowa w art. 29 § 9 ustawy o Sądzie Najwyższym. Podstawą wydania postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2022 r., I PSK 21/22, było stwierdzenie wystąpienia przesłanek wyłączenia sędziego na zasadach ogólnych - w oparciu o przepisy art. 48 § 1 pkt 1 k.p.c. w związku z art. 52 § 1 k.p.c., które nie są tożsame z zasadami określonymi w art. 29 ustawy o Sądzie Najwyższym.Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że złożony przez pełnomocnika Fundacji wniosek o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności przez sędziów Sądu Najwyższego - Renatę Żywicką, Romualda Dalewskiego i Leszka Bieleckiego nie czyni zadość wymaganiom z art. 29 § 9 ustawy o Sądzie Najwyższym i dlatego podlega odrzuceniu.Orzekając o odrzuceniu wniosku, Sąd Najwyższy podziela stanowisko wyrażane w jego orzecznictwie, zgodnie z którym ustawowa konstrukcja wniosku z art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym w sposób istotny zawęża stronie możliwość weryfikacji stopnia, w jakim zapewnione jest jej prawo podmiotowe do bezstronnego i niezawisłego sądu, wynikające z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz odpowiadającego mu w tym zakresie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP.Ograniczenia w możliwości składania wniosku o badanie spełnienia przez sędziego SN wymogów niezawisłości i bezstronności, polegające na nakazie wskazania i wykazania dowodów ich braku wynikających łącznie z okoliczności powołania na stanowisko sędziego w Sądzie Najwyższym oraz z postępowania po powołaniu, pozbawiają stronę możliwości kwestionowania samoistnego skutku wynikającego z tej pierwszej przesłanki.

Nakazują też odrzucić wnioski oparte tylko na jednym z tych elementów, w szczególności pierwszym z nich (tak postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 stycznia 2023 r., I ZB 58/22).Jak słusznie się jednak wskazuje, w tym zakresie pozostaje jednak stronie nadal możliwość korzystania z procesowego, właściwego dla postępowania karnego czy postępowania cywilnego, trybu wyłączenia sędziego, wobec którego zachodzą w ocenie strony wątpliwości co do jego bezstronności w sprawie. Przepisy regulujące na gruncie procedur cywilnej i karnej instytucje wyłączenia sędziego muszą być wykładane w taki sposób, aby gwarantować stronie prawo do rozpoznania sprawy przez niezależny i bezstronny sąd, a zatem przy uwzględnieniu tego, czy rozpoznanie sprawy przez określonego sędziego będzie stanowiło o realizacji standardu niezależności i bezstronności, który jest gwarantowany przez przepisy art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 EKPCz i art 47 Karty Praw Podstawowych (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 23 listopada 2022 r., III KK 339/22; z dnia 17 stycznia 2023 r., III PSK 53/22; z dnia 22 marca 2023 r., III CB 2/23; z dnia 8 listopada 2023 r., I USK 91/23).Treść pisma procesowego inicjującego niniejsze postępowanie testowe nie pozostawia wątpliwości, że intencją wnioskodawcy było również zbadanie tego aspektu bezstronności sędziów wyznaczonych do rozpoznania sprawy I PSKP 33/22 w trybie kodeksowej instytucji wyłączenia sędziego.

Wynika to wprost z zawartego w wymienionym piśmie procesowym wniosku o wyłączenie SSN Renaty Żywickiej, SSN Romualda Dalewskiego i SSN Leszka Bieleckiego na podstawie art. 48 – 50 k.p.c.Mając zatem na względzie treść wniosku i kierując się potrzebą zapewnienia stronie pełnego uprawnienia w zakresie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu postąpić należało w sposób określony w pkt 3 postanowienia. [SOP][ms]