Legislator Case Law & Legislation
I PSK 94/26 AI generated

Supreme Court dismisses appeal on nurse salary increase, citing employer's established practice and clear procedural defects.

Case Number I PSK 94/26
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the employer's cassation appeal against a lower court ruling awarding nurses a salary supplement for new qualifications. The employer argued that the lower court incorrectly applied regulations regarding necessary employer needs, while the nurses claimed unequal treatment compared to other staff. The court rejected the appeal because the employer failed to prove a consistent internal practice linking the new skills to specific departmental needs, and the appeal lacked the required demonstration of obvious legal error.

Legislator headnote

AI generated

Art. 61 ust. 1 ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej; § 8 ust. 5 i 6 Regulaminu Wynagradzania: The employer's established practice of granting salary supplements for professional qualifications constitutes a relevant element in interpreting the necessity of such skills for the employer's needs, provided the practice is not contrary to labor law.

Keywords

AI generated
nurse salary supplement professional qualifications employer needs interpretation established practice cassation appeal dismissal labor law regulations unequal treatment claim

Cited Legislation

AI generated
art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej
art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U.
§ 8 ust. 5 i 6 Regulaminu Wynagradzania
Powódki uzasadniły swe roszczenie tym, że podwyższyły kwalifikacje i złożyły pracodawcy wnioski o podwyższenie miesięcznego, zasadniczego wynagrodzenia, w oparciu o § 8 ust. 5 i 6 Regulaminu Wynagradzania, obowiązującego w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w K..
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
Tymczasem odwołanie się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście zachodzi.
art. 3989 § 2 k.p.c.
Ograniczenie przesłanek, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Ograniczenie przesłanek, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Ograniczenie przesłanek, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 390 k.p.c
Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w judykaturze, skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c
Tymczasem odwołanie się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Ograniczenie przesłanek, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

I PSK 94/26 POSTANOWIENIE Dnia 18 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Sobutka w sprawie z powództwa K.Z., M.D., M.P., J.K., A.B. i H.S.‎przeciwko W. w K.‎o dodatek do wynagrodzenia,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 18 lutego 2026 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 20 listopada 2024 r., sygn. akt V Pa 57/24, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, II. rozstrzygnięcie o kosztach zastępstwa procesowego strony przeciwnej w postępowaniu kasacyjnym pozostawia ‎do rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie.

UZASADNIENIE

Powódki K.Z., M.P., J.K., A.B., M.D. i H.S. wniosły pozwy przeciwko W. w K., o zasądzenie dodatku do wynagrodzenia zasadniczego, w związku z podniesieniem swych kwalifikacji i uzyskania tytułu Pielęgniarki Specjalistki w dziedzinie pielęgniarstwa, poczynając od lipca 2019 r. Powódki K.Z., J.K. i M.P. wniosły o 550 zł miesięcznie dodatku, a pozostałe powódki o kwotę 450 zł miesięcznie dodatku. Powódki uzasadniły swe roszczenie tym, że podwyższyły kwalifikacje i złożyły pracodawcy wnioski o podwyższenie miesięcznego, zasadniczego wynagrodzenia, w oparciu o § 8 ust. 5 i 6 Regulaminu Wynagradzania, obowiązującego w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w K..

Taki dodatek został przyznany przez pracodawcę innym pracownikom, w związku z tym pracodawca dopuszcza się nierównego traktowania w zatrudnieniu.Sąd Rejonowy w Kaliszu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 5 lipca 2021 r. (sygn. akt IV P 333/20), wydanym w sprawie z powództwa K.Z., M.P., J.K., A.B., M.D. i H.S., przeciwko W. w K., o zapłatę, uznał roszczenia powódek za usprawiedliwione - co do zasady.Na skutek apelacji pozwanego, Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 20 listopada 2024 r. (sygn. akt V Pa 57/24), oddalił apelację, a rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego i apelacyjnego pozostawił do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Kaliszu, w orzeczeniu kończącym postępowanie.

Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego w Kaliszu do Sadu Najwyższego wywiódł pozwany, zaskarżając judykat w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U. z 2021 r., poz. 479), w zw. z § 8 ust. 5 i 6 Regulaminu Wynagradzania obowiązującego u pozwanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że kwalifikacje uzyskane w ramach wypełniania obowiązku doskonalenia zawodowego przez pracowników pozwanego, zatrudnionych na stanowisku pielęgniarki, są niezbędne dla potrzeb szpitala, w sytuacji, gdy jakiekolwiek podwyższenie kwalifikacji w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, nie jest niezbędne dla potrzeb pozwanego - w rozumieniu Regulaminu Wynagradzania - bowiem podwyższenie wynagrodzenia zasadniczego powinno mieć miejsce tylko wtedy, gdy umiejętności uzyskane w toku szkolenia specjalizacyjnego, dany pracownik będzie wykorzystywał w miejscu pracy i na zajmowanym stanowisku pracy.W związku z powyższym skarżący wniósł o:1.uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez uwzględnienie apelacji oraz uznanie za nieusprawiedliwione roszczenia powódek, co do zasady oraz zasądzenie od powódek na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego i kasacyjnego, według norm przepisanych, 2.ewentualnie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Kaliszu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego;3.zasądzenie od powódek na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych4.przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, z uwagi na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W ocenie skarżącego istotnym zagadnieniem prawnym, wymagającym zajęcia stanowiska przez Sąd Najwyższy jest udzielenie odpowiedzi na pytania:1.czy pracodawca, w którego zakładzie pracy funkcjonują związki zawodowe, formułując w regulaminie wynagradzania uprawnienia płacowe swoich pracowników, winien w sposób kazuistyczny zdefiniować przesłanki, od których wystąpienia uzależnione jest nabycie danego uprawnienia płacowego przysługującego pracownikowi, czy też jest uprawniony on do określenia przesłanek w sposób ogólny?2.czy w przypadku, gdy przesłanki umożliwiające nabycie poszczególnych uprawnień płacowych zawartych w regulaminie wynagradzania obowiązującego u danego pracodawcy są sformułowane w sposób ogólny i są powiązane z dobrem zakładu pracy, pracownik może w sposób arbitralny, z pominięciem interesu pracodawcy, podejmować działania, które pozornie zmierzają do uzyskania poszczególnych uprawnień płacowych, czy też w tym zakresie winien współpracować z pracodawcą, np. informując go o podjętych działaniach, zmierzających do uzyskania uprawnienia płacowego?Oczywista zasadność przedmiotowej skargi kasacyjnej przejawia się natomiast - zdaniem skarżącego - dlatego, że zagadnienie prawne, które uwidoczniło się na kanwie niniejszej sprawy ma znaczenie ogólne, co prowadzi do wniosku, że sama skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona oraz że wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest zasadny.W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną, powódki wniosły o wydanie postanowienia odmawiającego przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, oddalenie skargi kasacyjnej - w przypadku jej przyjęcia i zasądzenie od pozwanego na rzecz każdej z powódek zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, według norm przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna pozwanego nie kwalifikuje się do przyjęcia i merytorycznego rozpoznania.Na wstępie przypomnienia wymaga, że skarga kasacyjna podlega badaniu (na etapie przedsądu) w zakresie spełnienia przez nią warunków formalnych. Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, jeżeli zachodzi nieważność postępowania lub jeżeli skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Nakładając na skarżących obowiązek wskazania i uzasadnienia oznaczonej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, czyli tak zwanego przedsądu, ustawodawca zagwarantował, że skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia prawomocnych orzeczeń, będzie realizować funkcje publicznoprawne. Ograniczenie przesłanek, wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. do czterech ma, w konsekwencji, zapewnić, że przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ustrojowo i procesowo będzie uzasadnione jedynie w tych przypadkach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne, a skarga nie stanie się instrumentem wykorzystywanym w każdej jednostkowej sprawie.

Ostatecznie, nie w każdej sprawie, nawet takiej, w której prawomocne orzeczenie zostało wydane w warunkach błędu w subsumpcji, czy też wyniku wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. W przeciwnym bowiem razie Sąd Najwyższy stałby się, wbrew obowiązującym przepisom, sądem trzeciej instancji, a jego zadaniem nie jest przecież dokonywanie korekty ewentualnych błędów w zakresie stosowania, czy też wykładni prawa, w każdej indywidualnej sprawie.Formułując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania strona skarżąca wskazała, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne oraz skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona – przywołano więc przesłanki przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 i pkt 4 k.p.c. Trzeba więc przede wszystkim zwrócić uwagę, że wadliwy jest sam sposób sformułowania wniosku – co świadczy o jego bezpodstawności.

Nie można bowiem twierdzić, że skarga jest oczywiście uzasadniona - co oznacza oczywistą bezzasadność zaskarżonego orzeczenia, a więc niewymagającą jakichkolwiek dociekań lub analiz, a jednocześnie wskazywać na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego - wymagającego z natury rzeczy pogłębionych rozważań (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 17 lipca 2019 r., III CSK 148/19, LEX nr 2751796 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2018 r., IV CSK 577/17, LEX nr 2497710). Tego typu argumentacja, nawet w sytuacji podnoszenia jej w sposób „ewentualny”, podważa zasadność wniosku.Strona skarżąca nie wykazała także rzeczywistego występowania przywoływanej przez siebie przesłanki przedsądu, jaką jest istnienie istotnego zagadnienia prawnego, w rozumieniu przepisu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Wykazanie tej przesłanki nie może sprowadzać się jedynie do zadania pytań i oczekiwania udzielenia na nie ze strony Sądu Najwyższego odpowiedzi.

W uzasadnieniu wniosku, wskazującego na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, winno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz powinny zostać przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w judykaturze, skarżący ma w tym zakresie obowiązek wywiedzenia i uzasadnienia występującego w sprawie problemu prawnego w sposób zbliżony do tego, jaki jest przyjęty przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art. 390 k.p.c. (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 19 marca 2012 r.,‎II PK 296/11, LEX nr 1214580; 11 czerwca 2013 r., II UK 71/13, LEX nr 1331300;‎16 maja 2018 r., III UK 151/17, LEX nr 2553867; 12 maja 2021 r., I USK 163/21, LEX nr 3252537).

Oznacza to w praktyce, że zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie:

1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996 r.,‎II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571, z 5 lipca 2023 r., I CSK 6182/22, LEX nr 3578533), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, niesprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por.

A. Góra-Błaszczykowska, Środki zaskarżenia w postępowaniu cywilnym. Komentarz do art. 367-42412 k.p.c., Warszawa 2014, komentarz do art. 3989 ‎wraz z przytoczonym orzecznictwem; postanowienia Sądu Najwyższego:‎z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 i z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179, z 13 lipca 2023 r., I CSK 2570/22, LEX nr 3582702), 3) pozostawać w związku z rozpoznawana sprawą i 4) dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości.

Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub funkcje precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub gdy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 12 marca 2010 r.,‎II UK 400/09, LEX nr 577468, z 7 lutego 2019 r., I UK 29/18, LEX nr 2617355 i z 27 kwietnia 2021 r., II PSK 68/21, LEX nr 3252281).Zwrócić należy uwagę, że Sąd Najwyższy w wyroku z 14 maja 2024 r. (I PSKP 15/23, Legalis nr 3078683) wskazał, że potencjalna wadliwość konstrukcji regulaminu wynagradzania, będącego jednostronnym aktem prawnym, nie może co do zasady obciążać pracowników, którzy wywodzą z niego roszczenia.

Konieczne jest jednak do jego zastosowania poczynienie ustaleń faktycznych, które pozwoliłyby na określenie dwóch elementów, tj. współdziałania powódek przy ukończeniu kursów specjalistycznych z pracodawcą oraz czy ukończenie kursów specjalistycznych oraz czy nabycie kwalifikacji było „niezbędne dla potrzeb” Szpitala (pracodawcy). Wobec lakoniczności analizowanego punktu Regulaminu (§ 8 pkt 5 Regulaminu), istotny wydaje się szczególnie dokonanie ustaleń co do tego, jaka była praktyka (jeśli była) w definiowaniu „niezbędnych potrzeb” pracodawcy i współdziałania przy podnoszeniu kwalifikacji w z pracodawcą.

W tym drugim przypadku z Regulaminu taki obowiązek nawet nie wynika. Stąd istotne ustalenie, jak wyglądała praktyce, a w szczególności, czy od momentu wejścia w życie Regulaminu pracodawca skierował kogokolwiek na specjalizację czy kurs i partycypował w jego kosztach, zwalniał od pracy, itd., czy też zawsze odbywało się to wyłączenie z woli i na koszt pracownika, dążącego do podniesienia swoich kwalifikacji. To samo dotyczy definiowania niezbędnych potrzeb pracodawcy - czy pracodawca od momentu wejścia Regulaminu stosował jednolitą praktykę w tym zakresie, np. czy odnosił kwalifikacje do konkretnego oddziału, na którym dana pielęgniarka była zatrudniona i podwyższenie kwalifikacji oznaczało nabycie wyższych kwalifikacji przydatnych na tymże oddziale, czy też szerzej chodziło o kwalifikacje przydatne na innych oddziałach istniejących w Szpitalu lub właśnie tworzonych.

Zdaniem Sądu Najwyższego, granicą wykładni niezbędnych potrzeb pracodawcy musi być nabycie (podwyższenie) kwalifikacji, z których pracodawca choćby tylko doraźnie mógłby skorzystać. Gdyby się okazało, że w pozwanym Szpitalu ukształtowała się trwała praktyka (zwyczaj zakładowy), a nie byłby on sprzeczny normami prawa pracy, to byłby to istotny element wykładni § 8 pkt 5 Regulaminu.Sąd Najwyższy w wyroku z 14 maja 2024 r. zwrócił także uwagę, że w zakresie podwyższania kwalifikacji grupy zawodowej, do której należą powódki, trzeba też dostrzec art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o zawodach pielęgniarki i położnej (Dz.U. z 2019 r., poz. 576 t.j. z późn. zm.), zgodnie z którym pielęgniarka i położna mają obowiązek stałego aktualizowania swojej wiedzy i umiejętności zawodowych oraz prawo do doskonalenia zawodowego w różnych rodzajach kształcenia podyplomowego.Jeżeli natomiast chodzi o drugą ze wskazanych we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przesłanek przedsadu, jaką jest oczywista zasadność skargi kasacyjnej, to zwrócić należy uwagę, że strona skarżąca nie uzasadniła w ogóle wniosku w tym zakresie.

Tymczasem odwołanie się do przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga nie tylko powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, ale również wykazania, iż przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że strona skarżąca musi wskazać, w czym (w jej ocenie) wyraża się „oczywistość” zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest uzasadniona w sposób oczywisty. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Strona skarżąca powinna więc w wywodzie prawnym wykazać kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającą na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 75; z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; z 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126 i z 1 stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774). Ponadto, przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171).

Takiej okoliczności strona skarżąca jednak także nie wykazała.Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, pozostawiając jednocześnie rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego w orzeczeniu kończącym postępowanie. DS.[a.ł]