Legislator Case Law & Legislation
I PKN 688/99 AI generated

Supreme Court dismissed appeal; employee's termination date outside 9-month window bars Funduszhelp despite Art. 6(7).

Case Number I PKN 688/99
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the employee's cassation appeal against the Social Security Court's refusal to pay benefits from the Employees' Guarantee Fund. The court held that while Article 6(7) of the Act on Protection of Employees' Claims in Case of Employer's Insolvency covers claims arising on the day of termination, this is conditional upon the termination occurring within the nine-month period preceding insolvency defined in Article 6(6). Since the employee's termination happened over a year before the employer's insolvency, the statutory time limit was not met, and the claim was inadmissible under the Guarantee Fund's rules.

Legislator headnote

AI generated

Art. 6 ust. 6, 7 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy; świadczenia podlegające zaspokojeniu z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych muszą powstać w okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających niewypłacalność pracodawcy lub ustanie stosunku pracy, a ustanie stosunku pracy musi mieścić się w tym okresie.

Keywords

AI generated
Employees' Guarantee Fund Employer Insolvency Labor Termination Date Statutory Time Limit Social Security Benefits Cassation Appeal Labor Law Interpretation

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy
Przepis art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń
Art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy
Przepis art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń
Art. 393 § 2 KPC
Wobec tego należało uznać, że kasacja nie powoływała się na usprawiedliwione podstawy, co prowadziło do jej oddalenia z mocy art. 39312 KPC.
Art. 102 KPC
postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 KPC.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Wyrok z dnia 6 czerwca 2000 r.

I PKN 688/99

Przepis art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń

pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 1994 r. Nr 1, poz.

1 ze zm.) oznacza, że zaspokojeniu ze środków Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych podlegają także świadczenia powstałe w dniu niewypłacalności pracodawcy lub ustania stosunku pracy, ale pod warunkiem, że

spełnione są wymagania art. 6 ust. 3-6 tej ustawy.

Przewodniczący SSN Barbara Wagner, Sędziowie SN: Józef Iwulski (sprawozdawca), Walerian Sanetra.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2000 r. sprawy z powództwa Jerzego F. przeciwko Funduszowi Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych

w K. o wypłatę świadczeń, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego –

Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach z dnia 26 sierpnia 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację i nie obciążył powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powód Jerzy F. domagał się zasądzenia od Funduszu Gwarantowanych

Świadczeń Pracowniczych w K. kwoty 9 860,52 zł tytułem należności pracowniczych,

których nie uzyskał od niewypłacalnego pracodawcy.

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Katowicach wyrokiem z dnia 12 maja 1999 r. [...]

zasądził na rzecz powoda kwotę 4 930,26 zł i oddalił powództwo w pozostałej części.

Sąd Rejonowy ustalił, że powód był pracownikiem Przedsiębiorstwa ProdukcyjnoUsługowego i Handlowego "P." spółki z o.o. w M. w okresie od 1 września 1994 r. do

31 sierpnia 1997 r. Stosunek pracy rozwiązał się na podstawie art. 55 § 1 1 KP ze

względu na opóźnianie się pracodawcy z wypłatami wynagrodzenia. Niewypłacalność pracodawcy wystąpiła w sierpniu 1998 r. i polegała na faktycznym zaprzestaniu

działalności. W dniu 19 listopada 1998 r. Sąd Gospodarczy ogłosił upadłość pracodawcy. Sąd Rejonowy uznał, że stosunek pracy powoda ustał w dniu nie mieszczącym się w okresie dziewięciu miesięcy poprzedzających niewypłacalność pracodawcy, a więc niezgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie

roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 1994 r. Nr 1,

poz. 1 ze zm.). Zdaniem Sądu pierwszej instancji, strona pozwana, odmawiając wypłaty świadczeń, pominęła jednak art. 6 ust. 7 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem

zdaniem Sądu, odprawa pieniężna podlega zaspokojeniu także w przypadku, gdy

uprawnienie do niej powstanie w dniu ustania stosunku pracy. Ponieważ powód nabył prawo do odprawy w dniu rozwiązania stosunku pracy, to Sąd Rejonowy uznał

roszczenie w tym zakresie za zasadne na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy o ochronie

roszczeń pracowniczych. Sąd Rejonowy oddalił natomiast powództwo w zakresie

żądania dotyczącego odszkodowania z art. 55 § 11 KP, gdyż takie świadczenie nie

podlega zaspokojeniu w trybie ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach wyrokiem z dnia 26 sierpnia 1999 r. [...] oddalił apelację powoda oraz w uwzględnieniu

apelacji pozwanego, zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji i oddalił powództwo. Sąd

drugiej instancji przede wszystkim stwierdził, że roszczenia powoda nie powstały w

okresach określonych w art. 6 ust. 6 ustawy o ochronie roszczeń. Pomiędzy datą

ustania stosunku pracy, a datą niewypłacalności upłynął bowiem okres jednego roku,

a więc dłuższy niż 9 miesięcy. Zdaniem Sądu drugiej instancji, wykładnia art. 6 ust. 7

ustawy przedstawiona przez Sąd Rejonowy jest nieprawidłowa, gdyż podważa celowość regulacji poprzednich ustępów tego artykułu. Według Sądu Okręgowego, art. 6

ust. 7 ustawy stanowi jedynie uzupełnienie poprzednich regulacji, a nie ich wyłączenie.

Kasację od tego wyroku wniósł powód, który zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 7 ustawy ochronie roszczeń pracowniczych oraz art. 361 KP.

Zdaniem powoda, orzeczenie Sądu drugiej instancji jest sprzeczne z treścią art. 6

ust. 7 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych. Przepis ten stanowi, iż świadczenia wymienione w art. 6 ust. 2, podlegają zaspokojeniu także w przypadku, gdy

uprawnienie do nich powstanie w dniu niewypłacalności pracodawcy lub w dniu ustania stosunku pracy. Powód rozwiązał umowę o pracę w dniu 31 sierpnia 1997 r. na

podstawie art. 55 § 11 KP. Zdaniem powoda, roszczenie o odszkodowanie za skrócony okres wypowiedzenia powstaje w dniu rozwiązania umowy o pracę. W tym mo-

mencie powstaje również roszczenie o wypłatę odprawy z tytułu rozwiązania umowy

o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Przyjęcie takiej chwili powstania

roszczeń uzasadnia zasądzenie należności właśnie na podstawie art. 6 ust. 7 ustawy

o ochronie roszczeń.

Strona pozwana wniosła o oddalenie kasacji i zasądzenie kosztów.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty dotyczące odszkodowania związanego z rozwiązaniem umowy o

pracę mogły być rozważane dopiero po uznaniu zasadności zarzutów dotyczących

wykładni i zastosowania art. 6 ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych. Przyjęcie

bowiem zasadności wykładni dokonanej w tym zakresie przez Sąd drugiej instancji

prowadzi do bezzasadności powództwa w całości.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie roszczeń w razie niewypłacalności pracodawcy nie zaspokojone roszczenia pracownicze podlegają zaspokojeniu ze

środków Funduszu. Dotyczy to między innymi należności głównych z tytułu odszkodowania, o którym mowa w art. 361 § 1 KP (art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. g) oraz odprawy pieniężnej przysługującej w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących

pracodawcy (art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. h), o które chodziło w niniejszej sprawie. Świadczenia te podlegają zaspokojeniu, jeżeli ustanie stosunku pracy nastąpiło w okresie

nie dłuższym niż 9 miesięcy poprzedzających dzień wystąpienia niewypłacalności

pracodawcy lub w okresie nie dłuższym niż 9 miesięcy następujących po tym dniu

(art. 6 ust. 6). Ponieważ ustanie stosunku pracy powoda nastąpiło na rok przed

dniem niewypłacalności pracodawcy, to nie zostały spełnione przesłanki art. 6 ust. 6

ustawy. Przepis ten nie może być inaczej rozumiany jak tylko w ten sposób, że

świadczenia powstałe poza okresami w nim wymienionymi (wcześniej lub później)

nie podlegają zaspokojeniu przez Fundusz. Jest to więc przepis ograniczający odpowiedzialność Funduszu. Wykładnia art. 6 ust. 6 ustawy byłaby prosta i jednoznaczna, gdyby nie zamieszczono art. 6 ust. 7. Przepis ten stanowi, że świadczenia,

o których mowa w ust. 2 podlegają zaspokojeniu także w przypadku, gdy uprawnienie do tych świadczeń powstanie w dniu wystąpienia niewypłacalności pracodawcy

lub w dniu ustania stosunku pracy. Literalnie można go więc odczytać w ten sposób,

że ustawodawca odróżnił świadczenia powstające przed i po rozwiązaniu stosunku

pracy od świadczeń powstających w tym dniu. Można więc twierdzić, że świadczenia

powstające w dniu ustania stosunku pracy zostały uprzywilejowane, w tym znaczeniu, że zostają zaspokojone przez Fundusz bez względu na to czy dzień ustania

stosunku pracy mieści się w okresach wymienionych w art. 6 ust. 3-6 ustawy, względem powstania niewypłacalności pracodawcy. Taka wykładnia prowadziłaby jednak

do całkowitego zanegowania tych przepisów, a w każdym razie bezprzedmiotowości

normy art. 6 ust. 6 ustawy. Świadczenia, których dotyczy art. 6 ust. 6 (wymienione w

art. 6 ust. 2 pkt 3 lit. f-i) zawsze powstają w dniu ustania stosunku pracy. Tym samym, świadczenia te zawsze podlegałyby zaspokojeniu przez Fundusz, mimo że

powstawałyby poza okresami wymienionymi w art. 6 ust. 6 ustawy. Taka wykładnia

jest niemożliwa i słusznie została odrzucona przez Sąd drugiej instancji. Zaprzecza

ona bowiem spójności systemu, jest sprzeczna z wyraźnym brzmieniem art. 6 ust. 6 i

zaprzecza jego funkcji, polegającej na ograniczeniu odpowiedzialności Funduszu.

Powstaje oczywiście problem jakie znaczenie nadać w tej sytuacji art. 6 ust. 7

ustawy. Jak słusznie stwierdził Sąd drugiej instancji, należy uznać, że przepis ten

uzupełnia art. 6 ust. 3-6. Przepisy te stanowią bowiem, że zaspokojeniu podlegają

świadczenia powstałe przed dniem niewypłacalności (ustania stosunku pracy) i po

tym dniu. Inaczej mówiąc, odczytując te przepisy dosłownie, nie podlegałyby zaspokojeniu świadczenia powstałe właśnie w tych dniach. Gdyby więc dosłownie odczytać

art. 6 ust. 3-6, to świadczenia powstające dokładnie w dniu niewypłacalności pracodawcy lub ustania stosunku pracy nie podlegałyby zaspokojeniu przez Fundusz.

Usunięciu takiej możliwości wykładni służy właśnie art. 6 ust. 7 ustawy. Oznacza on

więc, że zaspokojeniu podlegają także świadczenia powstałe dokładnie w dniu niewypłacalności pracodawcy lub ustania stosunku pracy, ale pod warunkiem, że spełnione są wymagania art. 6 ust. 3-6 ustawy, a więc, że między tymi datami zachowane są okresy wymienione w tych przepisach.

Wobec tego należało uznać, że kasacja nie powoływała się na usprawiedliwione podstawy, co prowadziło do jej oddalenia z mocy art. 39312 KPC. O kosztach

postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102 KPC.