Labor court dismissed appeal for disciplinary penalty due to unexhausted internal grievance procedure.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the employee's cassation appeal regarding an invalid disciplinary penalty, ruling that internal administrative procedures were not fully exhausted. The lower courts correctly identified the employer's failure to hear the employee before imposing the penalty but failed to verify whether the statutory seven-day objection period had elapsed. The Supreme Court determined that without clear evidence of when the employee was notified, the court could not confirm the procedural prerequisite for filing a lawsuit was met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 109 § 1, 2 KP; Art. 110, 112 § 1 KP; Art. 233 § 1 KPC; Art. 393 § 13 KPC: An employee may file a lawsuit to revoke a disciplinary penalty only after exhausting internal procedures by submitting a timely objection; if the date of notification is unclear, the court must ascertain facts before dismissing the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Wyrok z dnia 7 kwietnia 1999 r.
I PKN 644/98
Wystąpienie pracownika do sądu z powództwem o uchylenie bezprawnie
nałożonej kary porządkowej może nastąpić tylko po wyczerpaniu postępowania
wewnątrzzakładowego, to jest po wniesieniu w terminie sprzeciwu do pracodawcy.
Przewodniczący: SSN Walerian Sanetra , Sędziowie SN: Maria Mańkowska
(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 1999 r. sprawy z powództwa Lecha B. przeciwko Samodzielnemu Publicznemu ZOZ w L. o uchylenie kary
nagany, na skutek kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu z dnia 17 września 1998 r. [...]
u c h y l i ł zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Lipnie wyrokiem z dnia 27 maja 1998 r. uchylił
karę nagany udzieloną powodowi Lechowi B. - p.o. ordynatora Oddziału PołożniczoGinekologicznemu ZOZ w L. przez pełniącego obowiązki dyrektora pozwanego Zakładu Opieki Zdrowotnej w L. Sąd ustalił, że pismem z dnia 2 kwietnia 1998 r. strona
pozwana udzieliła powodowi bez jego wysłuchania kary nagany po upływie 2 tygodni
od zwrócenia powodowi uwagi na niewłaściwe używanie pieczątki ordynatora (którym
był w okresie od 7 grudnia 1984 r. do 7 listopada 1994 r.). Wezwanie powoda na
dzień 2 kwietnia 1998 r. miało bowiem jedynie na celu wręczenie mu pisma z
udzieloną wcześniej karą nagany, a więc z naruszeniem art. 1091 KP. Powód nie
przyjął jednak tego pisma, więc doręczono mu następne pismo strony pozwanej z
dnia 7 kwietnia 1998 r., potwierdzające udzieloną uprzednio karę i z pouczeniem o
prawie złożenia sprzeciwu. Powód złożył sprzeciw w dniu 14 kwietnia 1998 r., który
został odrzucony przez stronę pozwaną w dniu 27 kwietnia 1998 r.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu wyrokiem z
dnia 17 września 1998 r. oddalił apelację strony pozwanej i podzielił stanowisko
Sądu Rejonowego, że strona pozwana udzielając powodowi przedmiotowej kary porządkowej naruszyła art. 109 § 2 KP, gdyż uprzednio nie wysłuchano pracownika.
Pełnomocnik strony pozwanej zaskarżył kasacją powyższy wyrok, zarzucając
naruszenie prawa materialnego: art. 109 § 2 , 108 § 1 KP i niezastosowanie art. 112
§ 1 KP oraz przepisów postępowania art. 233 § 1 KPC, polegające na błędnym
przyjęciu, że do ukarania nie doszło w dniu 2 kwietnia 1998 r., ale w dniu 7 kwietnia
1998 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przepisy Kodeksu pracy przewidują możliwość ukarania pracownika jedną z
kar porządkowych, to jest karą upomnienia lub karą nagany, w ciągu 2 tygodni od
powzięcia wiadomości o naruszeniu przez pracownika obowiązku pracowniczego.
Kara ta może być zastosowana tylko po uprzednim wysłuchaniu pracownika (art. 109
§ 1 i 2 KP). Trafnie zatem przyjęły Sądy obu instancji, że ukaranie pracownika może
nastąpić jedynie po uprzednim jego wysłuchaniu. Zatem próba wysłuchania pracownika po podjętej decyzji o ukaraniu narusza art. 109 § 2 KP.
Wymaga jednak zauważenia, że naruszenie powyższego przepisu może pracownik podnieść w sprzeciwie wniesionym w ciągu 7 dni od dnia zawiadomienia go o
ukaraniu. Kasacja strony pozwanej jest więc uzasadniona, ponieważ trafnie podniosła, iż Sądy obu instancji nie zbadały w sprawie, czy powód zachował, przewidziany
w art. 112 § 1 KP termin do złożenia sprzeciwu od nałożonej kary porządkowej. Stosownie do art. 110 KP o zastosowanej karze pracodawca zawiadamia pracownika na
piśmie i od daty tego zawiadomienia liczy się 7-dniowy termin do wniesienia sprzeciwu. W przedmiotowej sprawie brak jest dostatecznego wyjaśnienia daty poinformowania powoda o ukaraniu karą nagany, wymaga zatem dokonania ustaleń faktycznych, czy stało się to w dniu 2, czy 7 kwietnia 1998 r. Prawo bowiem wystąpienia
pracownika do sądu z powództwem o uchylenie bezprawnie nałożonej kary może
nastąpić tylko po wyczerpaniu postępowania wewnątrzzakładowego, to jest po wniesieniu w terminie sprzeciwu do pracodawcy.
Z powyższych względów i na podstawie art. 39313 KPC Sąd Najwyższy orzekł,
jak w sentencji.