Supreme Court dismisses appeal for failure to specify appeal grounds, ruling precise claim suffices.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Czesław G. against the Second Instance Court's rejection of his labor dispute claim. The appellant argued that the Second Instance Court erred by not requiring him to concretize his appeal grounds under specific procedural articles. The court held that because the plaintiff's initial claim was precise, the lack of detailed grounds in the appeal did not constitute a procedural violation warranting cassation. Consequently, the court found no justification for the cassation and rejected the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 368 KPC; Art. 373 KPC: Failure to specify appeal grounds does not justify cassation if the plaintiff's claim was precise and the appeal merely expressed dissatisfaction with the first-instance judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Wyrok z dnia 14 maja 1999 r.
I PKN 61/99
Niezażądanie przez sąd drugiej instancji uzupełnienia apelacji przez
skonkretyzowanie jej zarzutów nie uzasadnia kasacyjnego zarzutu naruszenia
art. 373 KPC w związku z art. 368 KPC, jeżeli żądanie pozwu było precyzyjne, a
apelacja od wyroku sądu pierwszej instancji nie wskazywała konkretnych zarzutów i wyrażała tylko niezadowolenie z oddalenia powództwa.
Przewodniczący: Prezes SN Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Roman
Kuczyński (sprawozdawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 14 maja 1999 r. sprawy z powództwa
Czesława G. przeciwko „M.” Spółce z o.o. w J.G. o ustalenie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we
Wrocławiu z dnia 29 października 1998 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Powód Czesław G. domagał się w pozwie przeciwko M. spółce z o.o. w J.G.
ustalenia, że jest zatrudniony u pozwanej na podstawie umowy o pracę zawartej na
czas nie określony, w pełnym wymiarze godzin, za wynagrodzeniem 5 zł na godzinę i
20% premii od dnia 21 lipca 1997 r. Żądanie swoje powód uzasadnił tym, iż w dniu
30 lipca 1997 r. dowiedział się, że nie będzie dalej pracował u pozwanej i zapłacono
mu wynagrodzenie według stawki 3 zł za godzinę i bez premii.
Pozwana w odpowiedzi na pozew domagała się oddalenia powództwa uzasadniając, że z powodem zawarto pisemną umowę zlecenia na wykonanie zabezpieczenia kanałów wentylacyjnych, która została zrealizowana, a innej umowy nie zawierano.
Wyrokiem z dnia 25 maja 1998 r. Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Jeleniej Górze
ustalił, iż powód był zatrudniony u pozwanej na okres wskazany w umowie zlecenia
na podstawie umowy o pracę na okres próbny, która to umowa wygasła z upływem
zakreślonego okresu i dalej idące żądanie pozwu oddalił. W oparciu o zeznania
świadków-współpracowników powoda oraz podobne umowy Sąd pierwszej instancji
ustalił, że powód pracował w zorganizowanej brygadzie, w której każdy posiadał
określone zadania, nad wykonywaniem pracy sprawowany był nadzór brygadzisty,
przeto istotne elementy stosunku prawnego łączącego powoda z pozwaną były charakterystyczne dla stosunku pracy, przy czym czas trwania umowy był ograniczony
datą wymienioną w umowie, a celem umowy było sprawdzenie przydatności pracownika, przeto miała ona charakter umowy o pracę na okres próbny, a nie umowy
zlecenia.
Apelacja powoda od powyższego wyroku została wyrokiem Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu oddalona.
Wyrok Sądu drugiej instancji zaskarżył powód kasacją, w której zarzuca naruszenie art. 373 KPC w związku z art. 368 KPC, art. 477 i 382, 299 i 5 KPC.
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:
Kasacja okazała się bezzasadna. Postępowanie apelacyjne nie jest sformalizowane, skoro odmiennie od uprzednio istniejącej instytucji rewizji nie są w przepisach prawa wymienione konkretne podstawy apelacji, a przepis art. 368 KPC wymaga, aby apelacja przytaczała zarzuty i ich uzasadnienie, co w orzecznictwie Sądu
Najwyższego traktowane jest jako każdy przejaw niezadowolenia strony z orzeczenia
sądu pierwszej instancji. W przedmiotowej sprawie żądanie pozwu jest przedstawione wyjątkowo precyzyjnie, przeto nie ulegało wątpliwości, iż powód - którego żądanie
ustalenia, iż został zatrudniony na czas nie określony w pełnym wymiarze i z wyższym wynagrodzeniem i premią zostało przez Sąd pierwszej instancji oddalone nadal domaga się takiego ustalenia. Dlatego też Sąd drugiej instancji z apelacji wyciągnął właściwe wnioski i zarzut kasacji, iż powinien żądać uzupełnienia apelacji jest
całkowicie chybiony. Z kolei przepis art. 299 KPC stanowi, że jeżeli po wyczerpaniu
środków dowodowych lub w ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla
rozstrzygnięcia sprawy, sąd dla wyjaśnienia tych faktów zarządzi dowód z przesłuchania stron, co oznacza, że dowód ten jest dowodem posiłkowym. W niniejszej
sprawie, tak z treści innych umów (zlecenia), jak i zeznań świadków wynikał cel, jakiemu służyć miały krótkoterminowe umowy. Było nim sprawdzenie przydatności pra-
cownika. Sąd pierwszej instancji dążył nie tylko do ustalenia czasu trwania umowy,
ale i jej charakteru i zgodnie z żądaniami powoda ustalił, że był on zatrudniony na
podstawie umowy o pracę, a nie zlecenia. Jednakże powód w dniach 24 i 25 lipca
1997 r., po 3 dniach pracy w W. (od 21 lipca 1997 r.), nie zgłosił się do pracy, co
przesądziło o braku woli pracodawcy zatrudnienia go na dalszy okres. Okazał się
bowiem niesolidny. Dopiero po powrocie z W. do J.G. zawarto z nim umowę nazwaną umową zlecenia na okres od 21 lipca do 3 sierpnia 1997 r. z wynagrodzeniem za
przepracowane godziny w kwocie 216,80 zł. Pozostali pracownicy na podobnych
umowach otrzymywali również wynagrodzenie 3 zł za godzinę, przeto brak było jakichkolwiek przesłanek do wniosku, iż z powodem zawarto by umowę o pracę na
okres dłuższy niż 2 tygodnie i za wynagrodzeniem wyższym. Ustalając zatem, że
umowa ta była umową o pracę, Sąd trafnie uznał wszystkie okoliczności sprawy za
dostatecznie wyjaśnione, bowiem dowód z przesłuchania stron, po którym każda ze
stron podtrzymałaby swoje stanowisko, był zbędny, a zatem niesłuszny jest zarzut
naruszenia przepisów art. 299 i 382 KPC, a w konsekwencji i art. 5 KPC. Kasacja nie
wykazuje też, na czym miałoby polegać uchybienie 16 przepisom art. 477 i 4771-15
KPC i jak istotny wpływ uchybienia te mogłyby mieć na wynik sprawy, co uchyla się
od kontroli kasacyjnej.
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw
do uwzględnienia kasacji i w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.