Legislator Case Law & Legislation
I PKN 57/96 AI generated

Supreme Court holds teacher appointment act is not administrative, so school director cannot dismiss employment via annulment.

Case Number I PKN 57/96
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal to annul a school director's decision terminating a named teacher's employment. The plaintiff argued the appointment was invalid due to lack of higher education, while the school claimed the act was void ab initio. The court ruled that teacher appointments are labor law matters, not administrative decisions, meaning annulment by the school director cannot legally terminate the employment relationship.

Legislator headnote

AI generated

Art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty Nauczyciela; Art. 98 Karty Nauczyciela: An act appointing a teacher is a labor law act, not an administrative decision; therefore, its annulment by the school director does not terminate the employment relationship.

Keywords

AI generated
teacher appointment act labor law vs administrative law named teacher status employment termination validity school director authority

Cited Legislation

AI generated
Art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty Nauczyciela
mianowania, powołując jako podstawę przepis art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty Nauczyciela.
Art. 98 Karty Nauczyciela
Ponadto zgodnie z art. 98 Karty Nauczyciela w zakresie spraw
Art. 23 Karty Nauczyciela
i obrazę przepisu art. 233 § 1 KPC przez to,
Art. 24 Karty Nauczyciela
Nauczyciela lub wygasa z przyczyn wymienionych w art. 24 ustawy.
Art. 11 Karty Nauczyciela
Zgodnie bowiem z przepisem art. 11 ustawy nauczycieli mianuje lub
Art. 1 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego
W dniu mianowania na stanowisko nauczyciela powódka nie spełniała warunków do mianowania, bowiem zgodnie z art. 10 Karty Nauczyciela warunkiem mianowania jest spełnienie wszystkich wymagań określonych w art.
Art. § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego
Art. 2 Kodeksu pracy
administracyjnego i nie są stosunkami pracy w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy,

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z dnia 8 maja 1992 r. III ARN 29/92
wyrok NSA z dnia 5 czerwca 1991 r. II SA 36/91
Państwa, Policji i Służby Więziennej ( wyrok NSA z dnia 5 czerwca 1991 r. II SA 36/91,

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Wyrok z dnia 10 kwietnia 1997 r.

I PKN 57/96

Akt mianowania na stanowisko nauczyciela nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Uchylenie przez dyrektora szkoły tego aktu jest niedopuszczalne i nie wywołuje

skutku w postaci rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym.

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka,

Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, w dniu 10 kwietnia 1997 r. po rozpoznaniu sprawy z powództwa

Krystyny Ż. przeciwko Szkole Podstawowej [...] w R. o uchylenie decyzji o anulowaniu

aktu mianowania, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 19 września 1996 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok oraz zmienił poprzedzający go wyrok Sądu

Rejonowego-Sądu Pracy w Rzeszowie z dnia 25 czerwca 1996 r. [...], ustalając że

powódka Krystyna Ż. od dnia 1 stycznia 1985 r. do dnia 31 sierpnia 1989 r. pozostawała w stosunku pracy z mianowania w Szkole Podstawowej [...] w R., a od dnia 1

września 1989 r. pozostaje w stosunku pracy z mianowania w Szkole Podstawowej [...]

w R.

Uzasadnienie

Powódka Krystyna Ż. wniosła o uchylenie decyzji pozwanej Szkoły Podstawowej

[...] w R. z dnia 1 września 1995 r. [...] o anulowaniu aktu mianowania powódki na

stanowisko nauczyciela z dnia 7 lutego 1985 r. [...]

W uzasadnieniu pozwu powódka zarzuciła, że decyzja pozwanej Szkoły

Podstawowej z dnia 1 września 1995 r. narusza przepis art. 94 i 96 ust. 1 ustawy z dnia

26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela. Mimo że w chwili wniesienia pozwu powódka

studiowała na Politechnice R. na kierunku wychowania technicznego nauczycielskiego i

nie ma ukończonych studiów wyższych, to zgodnie z powyższymi przepisami jest

nauczycielem mianowanym.

W odpowiedzi na pozew pozwana Szkoła Podstawowa wniosła o oddalenie

pozwu. W dniu mianowania na stanowisko nauczyciela powódka nie spełniała warunków do mianowania, bowiem zgodnie z art. 10 Karty Nauczyciela warunkiem mianowania jest spełnienie wszystkich wymagań określonych w art. 10 ust. 2 Karty. W związku z

powyższym akt mianowania z dnia 7 lutego 1985 r. jest nieważny z mocy prawa.

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 25 czerwca 1996 r. [...]

oddalił powództwo. Sąd ustalił, że powódka została mianowana na stanowisko

nauczyciela w Szkole Podstawowej [...] w R. decyzją Inspektora Oświaty i Wychowania

Urzędu Miejskiego w R. z dnia 6 lipca 1981 r. [...] Po wejściu w życie przepisów ustawy

- Karta Nauczyciela powódka została zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas

nie określony na podstawie art. 96 ust. 3 pkt 1 Karty Nauczyciela. Inspektor Oświaty i

Wychowania Urzędu Miejskiego w R. decyzją z dnia 7 lutego stycznia 1985 r. mianował

powódkę nauczycielem w pozwanej Szkole Podstawowej od dnia 1 stycznia 1985 r. W

tym czasie powódka posiadała ukończone Liceum Ogólnokształcące i siedem

semestrów studiów w Wyższej Szkole Pedagogicznej w R. Pismem z dnia 1 września

1995 r. dyrektor pozwanej Szkoły Podstawowej [...] w R. anulował powyższy akt

mianowania, powołując jako podstawę przepis art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty Nauczyciela. W

ocenie Sądu stosunek pracy na podstawie mianowania, będącego jednostronną

czynnością prawną organu państwowego, nawiązuje się tylko w sytuacjach

przewidzianych w przepisach szczególnych, które w stosunku do nauczyciela określa

art. 10 ust. 2 Karty Nauczyciela. Akt mianowania wydany niezgodnie z przepisami

powołanej ustawy nie może rodzić skutków prawnych wynikających ze stosunku

prawnego nawiązanego przez mianowanie. Powódka w dacie mianowania i do chwili

obecnej ukończyła jedynie liceum ogólnokształcące, a zatem w dacie mianowania jak i

w okresie późniejszym nie posiadała i nie posiada uprawnień wymaganych do

zajmowania stanowiska nauczyciela w szkole podstawowej, a w konsekwencji

dokonane przez pozwaną anulowanie aktu mianowania było prawidłowe.

Rewizję od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik powódki zarzucając temu

wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty

Nauczyciela przez przyjęcie, że powódka nie spełniała wymagań do mianowania jej

nauczycielem z dniem 1 stycznia 1985 r. i obrazę przepisu art. 233 § 1 KPC przez to,

że Sąd nie rozważył wszechstronnie zebranego materiału dowodowego, wniósł o

zmianę zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa lub uchylenie wyroku i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie wyrokiem

z dnia 19 września 1996 r. [...] oddalił rewizję. W ocenie tego Sądu Sąd Rejonowy w

Rzeszowie dokonał prawidłowych ustaleń zarówno co do kwalifikacji i wykształcenia

powódki, jak i co do jej zatrudnienia. Sąd prawidłowo przeanalizował przepisy prawne i

wyprowadził z nich trafny wniosek, że powódka nie spełniała wymogów do mianowania

jej nauczycielem ze względu na brak kwalifikacji, a zatem podniesiony w rewizji zarzut

naruszenia prawa materialnego jest bezpodstawny. W ocenie Sądu zarzut naruszenia

przepisu art. 233 § 1 KPC przez to, że Sąd nie rozważył wszechstronnie zebranego

materiału dowodowego, jest jedynie nieuprawnioną polemiką z trafnymi ustaleniami

Sądu pierwszej instancji.

Od powyższego wyroku pełnomocnik powódki [...] wniósł do Sądu Najwyższego

kasację, w której zaskarżył ten wyrok w całości zarzucając naruszenie prawa

materialnego, tj. art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty Nauczyciela przez jego błędną wykładnię

poprzez przyjęcie, że przepis ten pozwala na wydanie decyzji o anulowaniu aktu mianowania i naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 233 § 1 KPC poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego,

prowadzącą w konsekwencji do nierozpoznania istoty sprawy. Wniósł o zmianę

zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie zgodnie z żądaniem pozwu lub uchylenie

zaskarżonego wyrok w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Trafny jest podniesiony w kasacji zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem

przepisu art. 10 ust. 1 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela

(Dz.U. Nr 3 poz. 19 ze zm), zgodnie z którym stosunek pracy nawiązuje się na podstawie mianowania, jeżeli nauczyciel posiada wymagane kwalifikacje do zajmowania

danego stanowiska. Przepis powyższy ustanawia zatem jeden z warunków nawiązania

stosunku pracy z nauczycielem na podstawie mianowania, które powinny być spełnione

łącznie. Z przepisu art. 10 ust. 3 tej ustawy wynika bowiem, że jeżeli nauczyciel nie

spełnia wszystkich warunków określonych w art. 10 ust. 2 Karty Nauczyciela, to

stosunek pracy nawiązuje się na podstawie umowy o pracę, z tym że nie można

nawiązać stosunku pracy z osobą nie spełniającą warunków wymienionych w pkt 2-4

tego przepisu.

Przepis art. 10 ust. 2 pkt 5 ustawy stosuje się, co wynika wprost z jego brzmienia, przy nawiązywaniu stosunku pracy z nauczycielem na podstawie mianowania lub

na podstawie umowy o pracę. Przepisy Karty Nauczyciela nie określają natomiast

skutków wydania aktu mianowania z naruszeniem tego przepisu. Sąd Najwyższy jest

zdania, że akt mianowania na stanowisko nauczyciela nie jest decyzją administracyjną

w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Mianowanie na

stanowisko nauczyciela jest niewątpliwie sprawą indywidualną, lecz nie jest to sprawa

indywidualna należąca do właściwości organów administracji publicznej załatwiana w

drodze decyzji. Zgodnie bowiem z przepisem art. 11 ustawy nauczycieli mianuje lub

zawiera z nimi umowę o pracę dyrektor szkoły, który w zakresie nawiązywania stosunku

pracy z nauczycielem nie może być uznany za organ administracji publicznej w

rozumieniu art. 1 § 1 pkt 1 i § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zaś akt

mianowania na stanowisko nauczyciela jest czynnością z zakresu prawa pracy. W

odróżnieniu od statusu prawnego żołnierzy zawodowych (postanowienie SN z dnia 8

maja 1992 r. III ARN 29/92, nie publikowane), funkcjonariuszy Urzędu Ochrony

Państwa, Policji i Służby Więziennej ( wyrok NSA z dnia 5 czerwca 1991 r. II SA 36/91,

ONSA 1991 nr 3 poz. 64), których stosunki służbowe są regulowane przepisami prawa

administracyjnego i nie są stosunkami pracy w rozumieniu art. 2 Kodeksu pracy,

nauczyciel mianowany pozostaje w stosunku pracy i jest pracownikiem w rozumieniu

tego przepisu. Ponadto zgodnie z art. 98 Karty Nauczyciela w zakresie spraw

wynikających ze stosunku pracy, a nie uregulowanych przepisami tej ustawy,

dotyczących nauczycieli mianowanych, mają zastosowanie przepisy Kodeksu pracy, a

spory o roszczenia ze stosunku pracy rozpatrywane są przez sądy pracy. Z powołanych

przepisów wynika jednoznacznie, że mianowanie na stanowisko nauczyciela nie jest

regulowane przepisami prawa administracyjnego, a zatem ewentualna wadliwość aktu

mianowania wydanego z naruszeniem przepisu art. 10 ust. 2 pkt 5 Karty Nauczyciela

nie może być usunięta w trybie Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zarzut kasacji, że Karta Nauczyciela nie zna instytucji Aanulowania@ mianowania na stanowisko nauczyciela jest trafny. Stosunek pracy z pracownikiem mianowanym

może być bowiem rozwiązany jedynie w przypadkach określonych art. 23 Karty

Nauczyciela lub wygasa z przyczyn wymienionych w art. 24 ustawy. Żaden ze

wskazanych przepisów Karty Nauczyciela, a w szczególności przepis art. 10 ust. 2 pkt 5

tej Karty, nie daje podstaw do przyjęcia, że rozwiązanie stosunku pracy z nauczycielem

mogłoby nastąpić w wyniku uchylenia przez dyrektora szkoły aktu mianowania na

stanowisko nauczyciela. Należy zatem stwierdzić, że uchylenie aktu mianowania na

stanowisko nauczyciela jest niedopuszczalne i nie wywołuje skutku w postaci

rozwiązania stosunku pracy z nauczycielem mianowanym.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.