Cassation dismissed for failure to cite specific material law provisions regarding union consultation rules.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by an employee against a labor dispute judgment. The employee argued that the employer failed to conduct required union consultations before terminating his contract, but his legal representative did not identify any specific material law articles violated. The court ruled that cassation proceedings strictly require the precise citation of violated statutory provisions, and without such identification, the Supreme Court cannot review the substantive legal errors alleged.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3931, 3932, 3933 KPC; The Supreme Court lacks jurisdiction to review cassation complaints alleging violations of unspecified material law provisions, as the applicant must precisely identify the specific articles breached.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Wyrok z dnia 26 stycznia 2000 r.
I PKN 491/99
Niewskazanie w kasacji naruszenia przepisów prawa materialnego
określających zasady współdziałania pracodawcy z zakładowymi strukturami
związkowymi w indywidualnych sprawach pracowniczych powoduje, że Sąd
Najwyższy nie ocenia zachowania przez pracodawcę trybu związkowej
konsultacji wypowiedzenia umowy o pracę.
Przewodniczący SSN Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Zbigniew Myszka
(sprawozdawca), Andrzej Wasilewski.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2000 r. sprawy z powództwa Wiesława C. przeciwko Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o
przywrócenie do pracy, wyrównanie wynagrodzenia dotyczącego dodatku służbowego, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 3 lutego 1999 r. [...]
o d d a l i ł kasację.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem
z dnia 3 lutego 1999 r. oddalił apelację powoda Wiesława C. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy dla Warszawy-Pragi z dnia 4 listopada 1998 r. [...], oddalającego jego powództwo przeciwko Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej o
przywrócenie do pracy i wyrównanie dodatku służbowego. W sprawie tej ustalono, że
powód był początkowo zatrudniony w Gospodarstwie Pomocniczym Kancelarii Prezydenta RP, a przed zwolnieniem pracował na stanowisku Naczelnika Wydziału Intendentury i Zaopatrzenia. W dniu 3 stycznia 1994 r. strona pozwana wypowiedziała
mu umowę o pracę z powodu nierzetelnej i nieterminowej realizacji zadań oraz źle
układającej się współpracy powoda z Naczelnikiem Wydziału Technicznego. Zamiar
wypowiedzenia nie był poddany związkowej konsultacji w trybie art. 38 KP. Z tego
powodu Sąd pierwszej instancji wyrokiem z dnia 21 listopada 1995 r. przywrócił powoda do pracy u strony pozwanej oraz zasądził na jego rzecz wynagrodzenie za
czas pozostawania bez pracy. Wyrok ten został uchylony do ponownego rozpoznania przez Sąd drugiej instancji, który w uzasadnieniu orzeczenia z dnia 23 maja 1996
r. uznał, że strona pozwana nie miała obowiązku konsultowania zamiaru wypowiedzenia powodowi umowy o pracę w trybie art. 38 KP, gdyż w Kancelarii Prezydenta
nie działał ówcześnie żaden związek zawodowy. Wprawdzie w Gospodarstwie Pomocniczym, powiązanym z działaniem Kancelarii Prezydenta, funkcjonowała Komisja
Zakładowa NSZZ „Solidarność”, do której przyjmowano także pracowników Kancelarii, jednakże w 1993 r. zapadła uchwała o rozwiązaniu tej struktury związkowej.
Następnie w dniu 21 października 1993 r. podjęto uchwałę o utworzeniu nowej zakładowej organizacji związkowej oraz uchwałę o powołaniu Komitetu Założycielskiego,
który nie poinformował o tym zdarzeniu regionalnych władz NSZZ „Solidarność” ani
nie podjął działalności związkowej. W konsekwencji Sąd drugiej instancji uznał zarzut
nieprzeprowadzenia konsultacji związkowej wypowiedzenia powodowi umowy o
pracę za nieuzasadniony oraz nakazał dokonanie merytorycznej oceny zasadności
wypowiedzenia powodowi umowy o pracę.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 4 listopada
1998 r. oddalił powództwo, argumentując, że dodatkowe dokumenty związkowe nie
zawierały nowych okoliczności w sprawie funkcjonowania związków zawodowych w
Kancelarii Prezydenta RP, a ponadto w zakresie zarzutu braku związkowej konsultacji wypowiedzenia powodowi umowy o pracę uznał się za związany ustaleniami i
oceną zawartą w wyroku Sądu drugiej instancji z dnia 23 maja 1996 r.
Natomiast merytoryczna ocena przyczyn wypowiedzenia umowy o pracę potwierdziła zasadność rozwiązania z powodem stosunku pracy w tym trybie. Sąd ten
uznał, że potwierdziły się zarzuty nieterminowej i nierzetelnej realizacji powierzonych
zadań oraz złej współpracy z innymi pracownikami stawiane powodowi, który nie miał
właściwych kwalifikacji do zajmowanego stanowiska, sprawował niepełny nadzór nad
podwładnymi pracownikami, w podległych mu magazynach panował bałagan i
stwierdzono w nich superaty, powód zmieniał terminy przejęcia rozliczeń rozmów
telefonicznych, a także przerzucał wykonanie swoich powinności na innych naczelników. Te zarzuty uzasadniały wypowiedzenie umowy o pracę powodowi zajmującemu
samodzielne stanowisko pracy, na którym praca podlega ostrzejszym kryteriom
oceny.
Oddalając apelację powoda Sąd drugiej instancji ustalił, że w dacie wypowiedzenia powodowi umowy o pracę u strony pozwanej nie funkcjonowała struktura
związkowa, która byłaby legitymowana do zajmowania stanowiska w indywidualnych
sprawach pracowniczych, a także powołał się na związanie w tej kwestii taką samą
oceną prawną i wskazówkami co do dalszego postępowania zawartymi w poprzednim wyroku Sądu drugiej instancji (art. 386 § 2 KPC). Dalej uznał, że nieterminowe i
nierzetelne realizowanie pracowniczych powinności przez powoda oraz brak nadzoru
nad podwładnymi i nieumiejętność współpracy z przełożonymi uzasadniały wypowiedzenie mu umowy o pracę. Równocześnie zmiana sposobu obliczania dodatku służbowego z „kwotowego” na „procentowy”, która nie wpływała na jego wysokość, nie
wymagała wypowiedzenia zmieniającego.
W kasacji powoda podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego „polegające na przyjęciu przez Sąd Orzekający drugiej instancji, jakoby pracodawca w
dacie sporządzenia wypowiedzenia nie miał obowiązku konsultacji ze związkami zawodowymi, a także przez ustalenie, że pracodawca nie miał w tym czasie obowiązku
podania przyczyn dla których nastąpiło wypowiedzenie” oraz naruszenie art. 316 § 1
KPC i 244 KPC „poprzez wydanie wyroku bez uwzględnienia oczywistych dowodówdokumentów potwierdzających istnienie związków zawodowych w zakładzie pracy w
dacie złożenia wypowiedzenia”. Zdaniem skarżącego Sąd drugiej instancji bezpodstawnie przyjął, że u strony pozwanej w ogóle nie został utworzony związek zawodowy, dlatego miała ona obowiązek skonsultowania z nim wypowiedzenia umowy o
pracę powodowi, którego powinna poinformować o przyczynach rozwiązania stosunku pracy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 39311 KPC Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach kasacji, które wytyczają wskazane w skardze kasacyjnej podstawy kasacji oraz ich
uzasadnienie (art. 3931 i 3933 KPC). Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia prawa
materialnego nie spełniał tych wymagań, albowiem pełnomocnik skarżącego nie
wskazał naruszenia jakichkolwiek konkretnych przepisów prawa materialnego, jakie
w jego ocenie miał naruszyć Sąd drugiej instancji przy wydaniu zaskarżonego wyroku. Związanie Sądu Najwyższego granicami kasacji powoduje, że postawiony zarzut
naruszenia nieokreślonych przepisów prawa materialnego nie mógł być w ogóle
przedmiotem weryfikacji kasacyjnej. Sąd Najwyższy nie ma obowiązku do domyślania się jakie konkretnie przepisy prawa materialnego miały być naruszone w ocenie
skarżącego, wyłącznie którego obciąża powinność dokładnego określenia zarzutu
naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego. Zresztą nie wykraczało to
poza możliwości lub kompetencje profesjonalnego pełnomocnika procesowego (art.
3932 § 1 KPC), zwłaszcza że Sąd drugiej instancji miał na uwadze dyspozycje zawarte w art. 232 i art. 38 KP oraz art. 7 i 30 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. Nr 55, poz. 234 ze zm.), które analizował w uzasadnieniu
zaskarżonego wyroku, dokonując przeglądu orzecznictwa sądowego w zakresie procedur związkowej konsultacji w indywidualnych sprawach pracowniczych, ale pełnomocnik skarżącego nie sformułował zarzutu naruszenia żadnego z tych przepisów
prawa materialnego. Dlatego niewskazanie w kasacji zarzutu naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego dotyczących współdziałania pracodawcy z zakładowymi strukturami związkowymi w indywidualnych sprawach ze stosunku pracy
powodowało, że Sąd Najwyższy nie badał zasadności kasacyjnego zarzutu niezachowania trybu związkowej konsultacji wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę.
Z tych samych przyczyn Sąd Najwyższy pominął zarzut nieprawidłowego jakoby ustalenia przez Sąd drugiej instancji, że pozwany pracodawca nie miał obowiązku podania powodowi przyczyn wypowiedzenia mu umowy o pracę w dniu 3
stycznia 1994 r., niezależnie od tego, iż dopiero art. 30 § 4 KP, w brzmieniu obowiązującym od dnia 2 czerwca 1996 r., przewiduje taką powinność pracodawcy, a Sąd
drugiej instancji wykazał istnienie uzasadnionej przyczyny wypowiedzenia powodowi
umowy o pracę, której skarżący w żaden sposób nie podważał w kasacji.
Chybiony okazał się zarzut naruszenia art. 316 KPC, ponieważ Sąd drugiej
instancji miał na uwadze stan rzeczy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy i prawidłowo wskazał, że był związany, mieszczącą się w sferze wykładni i stosowania
prawa, oceną prawną zawartą w poprzednim wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 23 maja 1996 r. co do braku
obowiązku pozwanego pracodawcy konsultacji zamiaru wypowiedzenia powodowi
umowy o pracę (art. 386 § 6 KPC). Zresztą, jak to już wyżej podkreślono, brak wskazania w kasacji zarzutu naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego dotyczących obowiązku zachowania trybu związkowej konsultacji wypowiedzenia powodowi umowy o pracę i tak wyłączał tę kwestię spod kasacyjnej kontroli Sądu Najwyższego.
Mając powyższe na uwadze kasację należało oddalić na podstawie art. 39312
KPC.