Legislator Case Law & Legislation
I PKN 353/97 AI generated

Supreme Court dismisses appeal; Art. 117 § 1 KP limits liability, not absolves it entirely.

Case Number I PKN 353/97
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a judgment awarding damages to the bankruptcy administrator. The defendant argued that the first-instance court erred by using Article 117 § 1 of the Civil Code to fully absolve him of liability rather than merely limiting it based on his contribution to the loss. The court held that this article cannot serve as a basis for total dismissal of the claim, as it only restricts the employee's liability proportionally to their contribution to the damage.

Legislator headnote

AI generated

Art. 117 § 1 Kodeksu cywilnego; Art. 124 § 3 Kodeksu cywilnego; The provision regarding contribution to damage limits the employee's liability but does not permit the total dismissal of the claim for damages.

Keywords

AI generated
employee liability contribution to damage total dismissal of claim civil code interpretation cassation appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 117 § 1 Kodeksu cywilnego
Przepis art. 117 § 1 KP nie może być podstawą do oddalenia w całości
Art. 124 § 3 Kodeksu cywilnego
W kasacji zarzucono naruszenie art. 124 KP oraz art.
Art. 393 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego
Z tych względów n a podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Wyrok z dnia 13 listopada1997 r.

I PKN 353/97

Przepis art. 117 § 1 KP nie może być podstawą do oddalenia w całości

powództwa o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności materialnej pracownika.

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski,

(sprawozdawca), Barbara Wagner.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 1997 r. sprawy z powództwa Syndyka Masy Upadłości Spółki "A.I.” w N.S. przeciwko Januszowi G. o

zapłatę, na skutek kasacji pozwanego od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 6 marca 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Pozwany Janusz G. w sprawie z powództwa syndyka masy upadłości "A.-I."

spółki z o.o. w N.S. o zapłatę, wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 6 marca 1997 r. [...]. Zaskarżonym wyrokiem zmieniono wyrok Sądu I instancji, oddalający powództwo i zasądzono od pozwanego na rzecz powoda 6.000 zł z ustawowymi odsetkami oraz

koszty postępowania. W kasacji zarzucono naruszenie art. 124 KP oraz art. 378 § 1,

art. 382 i art. 328 § 2 KPC. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o jego zmianę przez oddalenie

apelacji powoda od wyroku Sądu I instancji. Zarzut naruszenia art. 124 KP uzasadniono twierdzeniem, że skoro Sąd I instancji ustalił, iż sporna kwota została przez

pozwanego wpłacona do kasy powódki, a Sąd Wojewódzki te ustalenia uznał za

prawidłowe, to powódka nie poniósła szkody. Zdaniem wnoszącego kasację Sąd II

instancji naruszył art. 378 § 1 i art. 382 KPC przez przekroczenie przy rozpoznawaniu sprawy granic apelacji oraz nieuwzględnienie zasady bezpośredniości postępo-

-2wania. Według skarżącego naruszenie art. 328 § 2 KPC polega na niewskazaniu w

uzasadnieniu przyczyn, dlaczego nie zostały uznane za wiarygodne zeznania

świadków stwierdzających, że otrzymali zaliczki po wpłaceniu przez pozwanego pieniędzy do kasy powódki. Powódka wniosła o oddalenie kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona.

Przede wszystkim należy podnieść, iż nie jest prawdziwe twierdzenie dotyczące ustaleń Sądu I instancji co do wypłacenia powódce kwoty dochodzonej pozwem. Sąd ten oddalił bowiem powództwo nie z tej przyczyny, iż strona powodowa nie

poniosła szkody, ale dlatego, że - jego zdaniem - przyczyniła się ona do powstania

szkody w takim stopniu, iż pozwany nie powinien w ogóle ponosić odpowiedzialności.

Z tego względu na podstawie art. 117 § 1 KP oddalono powództwo. Sąd II instancji

trafnie wskazał, że ten przepis nie może być podstawą do oddalenia powództwa, a

jedynie do ograniczenia odpowiedzialności pracownika stosownie do stopnia

przyczynienia się zakładu pracy (pracodawcy) do powstania szkody. Słusznie także

podniesiono w zaskarżonym wyroku, iż znaczny upływ czasu od powstania szkody

do wytoczenia powództwa (nie powodujący jednak przedawnienia roszczenia o odszkodowanie) nie jest okolicznością świadczącą o przyczynieniu powódki do powstania szkody. O tym, iż pozwany nie wpłacił do jej kasy spornej kwoty, którą pobrał

od osoby trzeciej z tytułu usług świadczonych jej przez powódkę, dowiedział się on

dopiero po upływie ponad 2 lat i wtedy wystąpił z powództwem.

Sąd II instancji nie dokonywał nowych ustaleń faktycznych i dlatego postawione w kasacji zarzuty naruszenia prawa procesowego są pozbawione podstaw.

Zmiana wyroku Sądu I instancji, polegająca na uwzględnieniu powództwa, jest następstwem prawidłowej wykładni art. 124 § 3 KP. Z przepisu tego wprost wynika, że

od odpowiedzialności za powierzone mienie pracodawcy pracownik może się uwolnić

wtedy, gdy wykaże, iż szkoda powstała z przyczyn od niego niezależnych. Nie

zostało to w sprawie wykazane. Dowody przedstawione przez pozwanego miały na

celu wykazanie, iż powódka nie poniosła szkody, gdyż sporna kwota została przez

pozwanego wpłacona. Wykazanie tego faktu oczywiście także przesądzałoby o

-3braku odpowiedzialności pozwanego, gdyż nie istniałaby szkoda. Okoliczność ta nie

została jednak udowodniona w postępowaniu przed Sądem I instancji, a pozwany nie

wnosił o jego uzupełnienie przez Sąd Wojewódzki.

Z tych względów n a podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji.