Supreme Court dismissed appeal for failure to provide circumstances justifying its consideration under Civil Procedure Code. Appeal rejected for missing required circumstances justifying consideration under Civil Procedure Code. Appeal dismissed for failure to provide circumstances justifying consideration under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against a labor court decision terminating the proceedings. The appellant argued procedural violations regarding the reasoning of the lower court's order and the validity of a settlement agreement. The court ruled that the appeal failed to meet the statutory requirement of presenting specific circumstances justifying its consideration, rendering the appeal inadmissible ab initio.
Legislator headnote
AI generatedart. 392 KPC; art. 3933 § 1 pkt 3 KPC: The requirement to present circumstances justifying the consideration of a cassation appeal applies to appeals against final procedural decisions terminating the case, and failure to do so renders the appeal inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Postanowienie z dnia 9 sierpnia 2001 r.
I PKN 155/01
Wymaganie przedstawienia okoliczności uzasadniających rozpoznanie
kasacji (art. 3933 § 1 pkt 3 KPC) dotyczy zarówno kasacji od wyroków, jak i kasacji od kończących postępowanie w sprawie postanowień w przedmiocie odrzucenia pozwu i umorzenia postępowania.
Sędzia SN: Katarzyna Gonera.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 sierpnia
2001 r. sprawy z powództwa Jerzego S. przeciwko Polskim Kolejom Państwowym
Zakładowi Maszyn Torowych w G. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od postanowienia Sądu Okręgowego w Gdańsku-Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych z siedzibą w Gdyni z dnia 13 listopada 2000 r. [...]
o d r z u c i ł kasację.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą
w Gdyni postanowieniem z 13 listopada 2000 r. oddalił zażalenie powoda Jerzego S.
na postanowienie Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Gdańsku z 22 sierpnia 2000 r.,
którym umorzone zostało postępowanie w sprawie z jego powództwa przeciwko pozwanemu Przedsiębiorstwu Państwowemu Polskie Koleje Państwowe Zakładowi
Maszyn Torowych w G. o odszkodowanie w związku z niezgodnym z prawem rozwiązaniem umowy o pracę bez wypowiedzenia. Sąd Rejonowy umorzył postępowanie w wyniku zawarcia przez strony ugody sądowej.
Postanowienie Sądu Okręgowego zaskarżył kasacją powód (na podstawie art.
392 KPC), zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny
wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 328 § 2 KPC w związku z art. 361 KPC
przez sporządzenie uzasadnienia postanowienia, które nie odpowiada rygorom
przewidzianym w tym przepisie, a także art. 469 KPC przez uznanie, że ugoda za-
warta przed Sądem Rejonowym nie narusza słusznego interesu pracownika. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Okręgowego oraz poprzedzającego go postanowienia Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zaskarżone postanowienie zostało wydane po dniu 1 lipca 2000 r., a zatem do
złożenia i rozpoznania kasacji należy stosować przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów,
ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554), która weszła w życie z dniem 1 lipca
2000 r. (art. 5 ust. 2 tej ustawy). Zgodnie z art. 392 KPC w nowym brzmieniu kasacja
przysługuje między innymi od postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania, kończącego postępowanie w sprawie. Z takim właśnie postanowieniem - podlegającym zaskarżeniu kasacją - mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie.
Zgodnie z art. 393 § 1 KPC w nowym brzmieniu, Sąd Najwyższy, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w § 2, może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba
wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących
rozbieżności w orzecznictwie sądów albo gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna,
zaś stosownie do przepisu art. 3933 § 1 KPC, kasacja - obok oznaczenia zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia oraz wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu uchylenia lub zmiany - powinna zawierać także przedstawienie
okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 3933 § 1 pkt 3 KPC) i to niezależnie od zamieszczenia przewidzianego w art. 3933 § 1 pkt 2 KPC uzasadnienia podstaw kasacyjnych (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r.,
V CKN 1780/00, OSNC 2001 z. 3, poz. 52).
Nie jest spełnieniem wymogu z art. 3933 § 1 pkt 3 KPC przedstawienie jedynie
uzasadnienia podstaw kasacyjnych, bez wyraźnego powołania się na okoliczności
wskazane w art. 393 KPC. Nie są to bowiem obowiązki tożsame, co wynika z jednoznacznej treści ustawy (art. 3933 § 1 pkt 2 i 3 KPC), wskazującej na odmienny
przedmiot regulacji. W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie kasacji w istocie nie
zawiera nawet uzasadnienia podniesionych w niej zarzutów naruszenia art. 328 § 2
KPC i art. 469 KPC, ani nie wykazuje, jaki wpływ miało ewentualne naruszenie tych
przepisów na wynik sprawy (art. 3931 pkt 2 KPC). Zarzut naruszenia art. 328 § 2 KPC
nie został w ogóle uzasadniony, więc nie wiadomo, na czym miałoby polegać wadliwe sporządzenie uzasadnienia przez Sąd Okręgowy. Z kolei zarzut naruszenia art.
469 KPC, sprowadzający się do twierdzenia skarżącego, że zawarta ugoda sądowa
narusza słuszny interes pracownika, nie wskazuje żadnych przepisów ani nie przedstawia jakiegokolwiek wywodu prawnego, z których wynikałoby, że powód mógł
otrzymać „pakiet osłonowy wielkości 9-cio miesięcznego wynagrodzenia lub nawet
wyższy”. Wynikający z art. 3933 § 1 pkt 3 KPC wymóg przedstawienia okoliczności
uzasadniających rozpoznanie kasacji dotyczy zarówno kasacji od wyroków i postanowień orzekających co do istoty sprawy wydanych w postępowaniu nieprocesowym,
jak i kasacji od kończących postępowanie w sprawie postanowień w przedmiocie
odrzucenia pozwu i umorzenia postępowania (kończących postępowanie w sposób
formalny, bez orzekania co do istoty sprawy).
Przedmiotowa kasacja nie spełnia wymagania z art. 3933 § 1 pkt 3 KPC, gdyż
nie wskazuje żadnej okoliczności uzasadniającej przyjęcie jej do rozpoznania przewidzianej w art. 393 KPC. Nieprzedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji jest zaś jej wadą istotną, o konstrukcyjnym charakterze, wykluczającym uzupełnienie tego braku w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych
pism procesowych, co czyni kasację niedopuszczalną i powoduje jej odrzucenie a
limine (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN
1385/00, OSNC 2001, z. 3, poz. 51).
Z tych względów kasacja podlegała odrzuceniu na podstawie art. art. 393 7 § 2
KPC w związku z art. 3935 KPC.