Legislator Case Law & Legislation
I PKN 15/01 AI generated

Polish Supreme Court dismissed cassation as obvious legal violation did not exist.

Case Number I PKN 15/01
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Polish Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by employees against a state railway company regarding their dismissal and compensation. The plaintiffs argued that the employer violated social norms and specific labor law articles, but the court found no grounds for review. The court ruled that an obvious legal violation must be evident without deep analysis, and the plaintiffs failed to demonstrate such a clear error or a significant legal issue requiring Supreme Court intervention.

Legislator headnote

AI generated

Art. 393 § 1, 2 KPC; Art. 393 § 2 KPC: A cassation appeal is admissible only if it raises a significant legal issue or an obvious violation of law, where the latter must be apparent without deep analysis of interpretation or application.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility obvious violation of law Polish Code of Civil Procedure social norms violation labor dispute cassation legal interpretation standards state railway employment

Cited Legislation

AI generated
art. 393 § 1 KPC
Oczywistość naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 KPC powinna
art. 393 § 2 KPC
Oczywistość naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 KPC powinna
art. 393 § 7 KPC
Oczywistość naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 KPC powinna
art. 45 § 1 Kodeksu pracy
kasacji podniesione zostały zarzuty naruszenia art. 45 § 1 i 2 i art.
art. 45 § 2 Kodeksu pracy
kasacji podniesione zostały zarzuty naruszenia art. 45 § 1 i 2 i art.
art. 8 Kodeksu pracy
45 § 1 i 2 i art. 8 Kodeksu pracy
§ 8 ust. 2 Paktu Gwarancji Pracowniczych
oraz § 8 ust. 2 Paktu Gwarancji Pracowniczych w okresie II etapu restrukturyzacji
art. 233 § 1 KPC
PKP, a także naruszenia art. 233 § 1 i 234 § 1 KPC.
art. 234 § 1 KPC

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 26 lutego 2001 r.

I PKN 15/01

Oczywistość naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 KPC powinna

być rozumiana jako widoczna bez pogłębionej analizy sprzeczności wykładni

lub stosowania prawa z jego brzmieniem albo powszechnie pojętymi regułami

interpretacji.

Przewodnicząc SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy, rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2001 r.

sprawę Ignacego N., Ryszarda S., Mikołaja K., Arkadiusza Ś. przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowemu „P.K.P.” Zakładowi Infrastruktury Kolejowej w B. o przywrócenie do pracy i odszkodowanie, na skutek kasacji wniesionej przez powoda Ignacego N. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 20 października 2000 r. [...]

o d m ó w i ł przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Powód Ignacy N. wniósł (działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym) kasację od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Białymstoku, którym oddalono jego apelację od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu

Pracy w Białymstoku. Sąd Rejonowy - między innymi - zasądził na rzecz powoda

odszkodowanie w kwocie 5.986 zł w miejsce żądanego przywrócenia do pracy. W

kasacji podniesione zostały zarzuty naruszenia art. 45 § 1 i 2 i art. 8 Kodeksu pracy

oraz § 8 ust. 2 Paktu Gwarancji Pracowniczych w okresie II etapu restrukturyzacji

PKP, a także naruszenia art. 233 § 1 i 234 § 1 KPC. Kasacja zawiera też następujący wywód: „Końcowo trzeba podkreślić, mając na uwadze art. 3933 pkt 3 KPC, iż za

rozpatrzeniem niniejszej kasacji przemawia w szczególności to, iż jest zasadna ze

względu na rażące naruszenie przez pracodawcę zasad współżycia społecznego.”

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja powoda spełnia wymagania ustalone dla tego środka zaskarżenia w

art. 3933 § 1 KPC. Zawiera zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, jak i przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 393 3 §

1 pkt 3 KPC). Oceny tej nie zmienia fakt, że przedstawienie okoliczności uzasadniających, zdaniem autora kasacji, rozpoznanie kasacji, nie nawiązuje do treści art. 393

§ 1 i 2 KPC, w którym określone zostały przesłanki odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania. Trzeba bowiem uznać dopuszczalność kasacji, która zawiera przedstawienie okoliczności, o których jest mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 KPC, chociażby nie były to

takie okoliczności, których istnienie mogło spowodować przyjęcie kasacji. O spełnieniu wymagania z tego przepisu świadczy formalne jego wykonanie, nie zaś wykonanie skuteczne, czy też poprawne merytorycznie.

Kasacja powoda, aczkolwiek dopuszczalna, nie mogła jednakże zostać przyjęta do rozpoznania. Kasacja może zostać przyjęta do rozpoznania wówczas, gdy w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów. Na takie okoliczności powód nie wskazuje. Sprzeczność działań pracodawcy z zasadami współżycia społecznego nie jest okolicznością uzasadniającą

przyjęcie kasacji do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie stwierdził też, by występowały

w sprawie okoliczności, które uniemożliwiałyby odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania, to znaczy nieważność postępowania lub oczywiste naruszenie prawa przez

zaskarżone orzeczenie. Te okoliczności mogą być zarówno podnoszone w kasacji,

jak i powinny być brane z urzędu pod rozwagę przez Sąd Najwyższy. Oczywistość

naruszenia prawa w rozumieniu art. 393 § 2 KPC, powinna być rozumiana jako widoczna bez pogłębionej analizy sprzeczności wykładni lub stosowania prawa z jego

brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Nie chodzi zatem o

takie naruszenie prawa, które może stanowić podstawę kasacji w rozumieniu art.

3931 KPC, lecz o naruszenie kwalifikowane.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu, na

mocy art. 3937 KPC.