Labor dispute arbitration clause invalid; case must be heard by labor court under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the lower courts' decision to transfer a labor dispute to an arbitration court. The plaintiff argued that an arbitration clause in a representation agreement was valid, but the court found the underlying claim constituted a labor relationship. Consequently, the court ruled that arbitration clauses cannot govern labor disputes, mandating the case be heard by the appropriate labor court.
Legislator headnote
AI generatedart. 691 § 1 KPC; art. 697 § 1 KPC: An arbitration clause is invalid and ineffective in disputes arising from an employment relationship, as such matters fall exclusively within the jurisdiction of labor courts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Postanowienie z dnia 6 maja 1999 r.
I PKN 140/99
Przekazanie sprawy ze stosunku pracy sądowi polubownemu na podstawie art. 464 § 1 KPC jest niedopuszczalne, gdyż w takiej sprawie nie jest skuteczny zapis na sąd polubowny (art. 691 § 1 KPC).
Przewodniczący: SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie
SN: Jerzy Kwaśniewski, Walerian Sanetra.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja
1999 r. sprawy z powództwa Ogólnopolskiego Niezależnego Związku Zawodowego
Piłkarzy Amatorów i Nieamatorów w Ł. działającego na rzecz Roberta Z. przeciwko
Robotniczemu Klubowi Sportowemu „R.” przy Hucie „C.” w C. o odszkodowanie, na
skutek kasacji strony powodowej od postanowienia Sądu Wojewódzkiego-Sądu
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie z dnia 20 lipca 1998 r. [...]
postanowił:
u c h y l i ć zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Częstochowie z dnia 2 czerwca 1998 r. [...] i przekazać sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Uzasadnienie
Ogólnopolski Niezależny Związek Zawodowy Piłkarzy Amatorów i Nieamatorów działający na rzecz Roberta Z., wniósł o zasądzenie od Robotniczego Klubu
Sportowego „R.” przy Hucie „C.” w C. kwoty 5400 zł.
Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Częstochowie wydał postanowienie z dnia 2
czerwca 1998 r. o treści: „akta przedstawić Piłkarskiemu Sądowi Polubownemu działającemu przy Polskim Związku Piłki Nożnej w W. według właściwości”, powołując się
na art. 464 § 1 KPC.
Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie pos-
tanowieniem z dnia 20 lipca 1998 r. oddalił zażalenie na to postanowienie. Sąd drugiej instancji stwierdził w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, że strony w umowie o
reprezentowanie barw klubowych wszelkie sprawy powstałe na tle jej wykonywania
poddały pod właściwość Piłkarskiego Sądu Polubownego działającego przy PZPN.
Dopóki strony wiąże ta umowa, to zgodnie art. 697 § 2 KPC nie mogą żądać rozpoznania sprawy przez sąd. Wprawdzie sprawy ze stosunku pracy nie mogą być poddane pod rozstrzygnięcie sądu polubownego, jednakże strony w § 8 umowy wyłączyły
stosowanie przepisów Kodeksu pracy, a w sprawie mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego.
Powód wniósł kasację od tego postanowienia, podnosząc zarzut naruszenia
art. 697 § 1 KPC przez przyjęcie, iż zapis na sąd polubowny w sprawach ze stosunku
pracy jest skuteczny i powoduje niedopuszczalność drogi sądowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja jest uzasadniona. Żądanie zasądzenia kwoty 5400 zł jest wywodzone
z twierdzenia, że Roberta Z. łączył stosunek pracy z pozwanym Klubem, a umowa „o
reprezentowanie barw klubowych” w istocie rzeczy była umową o pracę na czas
określony. Zgodnie z art. 697 § 1 KPC zapis na sąd polubowny nie może dotyczyć
między innymi sporów ze stosunku pracy. O charakterze sprawy decyduje dochodzone roszczenie. Tak też potraktowały sprawę Sądy orzekające w sprawie, skoro
uznały, że należy ją przekazać właściwemu organowi na podstawie art. 464 § 1 KPC.
W sprawach cywilnych, nie będących sprawami z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń
społecznych, pozew ulega odrzuceniu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy należy do sądu
polubownego (art. 199 § 1 KPC) i nie dochodzi do przekazania sprawy temu sądowi
polubownemu. Tak więc stanowisko Sądów było nie tylko błędne, ale i niekonsekwentne.
Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu na mocy art. 393 13 § 1
KPC.