Supreme Court dismisses appeal as appeal against dismissal of appeal against dismissal of request to extend time limit is not final ruling.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appeal filed by the defendants against the regional court's rejection of their request to extend the deadline for requesting the reasoning of a ruling dismissing the proceedings. The defendants argued that the lower court failed to recognize the appeal as a final ruling under Article 378 of the Civil Procedure Code. The court held that because the order refusing to draft and serve the reasoning was appealable without being served, it was not a final ruling, and thus the subsequent order dismissing the appeal to extend the time limit was also not final.
Legislator headnote
AI generatedArt. 392 § 1 KPC; Art. 357 § 1 KPC; Art. 394 § 2 KPC; Art. 394 § 1 KPC; Art. 393 § 1 KPC; Art. 393 § 5 KPC: An appeal against a second-instance court's decision dismissing an appeal against a decision refusing to draft and serve the reasoning of a ruling dismissing the proceedings is inadmissible because such a decision does not conclude the proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Postanowienie z dnia 28 kwietnia 1997 r.
I PKN 121/97
Niedopuszczalna jest kasacja od postanowienia sądu drugiej instancji
oddalającego zażalenie na postanowienie oddalające wniosek o przywrócenie
terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia o umorzeniu postępowania.
Przewodniczący SSN: Józef Iwulski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Teresa
Flemming-Kulesza, Walerian Sanetra.
Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 1997 r. na posiedzeniu
niejawnym sprawy z powództwa Moniki P. przeciwko Bogumile K. i Maji K. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji strony pozwanej od postanowienia Sądu
Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu z dnia 16 stycznia
1997 r. [...]
p o s t a n o w i ł:
o d r z u c i ć kasację.
Uzasadnienie
Powódka Monika P. wniosła o przywrócenie jej do pracy w Przedsiębiorstwie
Handlowym "M." w W., stanowiącym własność pozwanych Bogumiły K. i Marii K. Na
rozprawie w dniu 10 czerwca 1996 r. strony zawarły ugodę i Sąd Rejonowy-Sąd Pracy
we Włocławku, postanowieniem z tej samej daty [...] umorzył postępowanie. W dniu 29
sierpnia 1996 r. pozwane wniosły o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o
sporządzenie i doręczenie uzasadnienia postanowienia z dnia 10 czerwca 1996 r. o
umorzeniu postępowania. Postanowieniem z dnia 21 października 1996 r. Sąd
Rejonowy we Włocławku oddalił ten wniosek, a postanowieniem z dnia 16 stycznia
1997 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu oddalił
zażalenie pozwanych. Od tego postanowienia kasację złożyły pozwane, które zarzuciły
mu naruszenie art. 378 § 1 KPC, polegające na nierozpoznaniu sprawy w granicach
zażalenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 392 § 1 KPC kasacja przysługuje tylko od postanowień kończących postępowanie w sprawie. Przedmiotem kasacji pozwanych jest postanowienie
Sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie oddalające wniosek o
przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia,
zapadłego na rozprawie, postanowienia o umorzeniu postępowania. Zgodnie z art. 357
§ 1 KPC (w brzmieniu przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o
zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej
- Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania
administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych
innych ustaw - Dz.U. Nr 43, poz.189) postanowienia ogłoszone na posiedzeniu jawnym
sąd uzasadniał tylko wtedy, gdy podlegały one zaskarżeniu i tylko na żądanie strony
zgłoszone w terminie tygodniowym od dnia ogłoszenia postanowienia. Zgodnie z
obowiązującym wówczas przepisem art. 394 § 2 KPC termin do wniesienia zażalenia
liczył się od doręczenia postanowienia, a gdy strona nie zażądała w terminie
przepisanym doręczenia postanowienia zapadłego na rozprawie - od ogłoszenia
postanowienia. Wynika z tego, że w przypadku ogłoszenia na rozprawie postanowienia
podlegającego zaskarżeniu, złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia i jego
doręczenie nie był warunkiem tego zaskarżenia. Inaczej mówiąc, możliwe było
zaskarżenie postanowienia bez żądania sporządzenia i doręczenia jego uzasadnienia.
Tym samym należy uznać, że odmowa sporządzenia i doręczenia uzasadnienia
postanowienia wydanego na rozprawie nie była postanowieniem kończącym
postępowanie w sprawie, gdyż bez tej czynności możliwe było zaskarżenie postanowienia. Wniosek taki jest potwierdzony systematyką przepisu art. 394 § 1 KPC. Zgodnie
z nim zażalenie przysługiwało na postanowienia kończące postępowanie w sprawie
oraz na inne postanowienia wymienione w 11 punktach tego przepisu, w tym między
innymi na postanowienie w przedmiocie odmowy uzasadnienia orzeczenia oraz jego
doręczenia (pkt 7). Wynika stąd, że postanowienie o odmowie sporządzenia uzasadnienia i jego doręczenia nie zostało zakwalifikowane przez ustawodawcę jako "kończące postępowanie w sprawie", lecz jako inne postanowienie podlegające zaskarżeniu z
mocy szczególnego przepisu art. 394 § 1 pkt 7 KPC. Skoro postanowienie o odmowie
sporządzenia i doręczenia uzasadnienia postanowienia nie jest postanowieniem
kończącym postępowanie w sprawie, to tym bardziej nie można uznać za kończące
postępowanie w sprawie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do tych
czynności, a więc także o oddaleniu zażalenia w tym przedmiocie.
W postanowieniu z dnia 14 listopada 1996 r., I CKN 7/96 (OSNC 1997 z. 3 poz.
31) Sąd Najwyższy stwierdził, że postanowienie wydane przez sąd drugiej instancji jest
zaskarżalne kasacją tylko wtedy, gdy kończy sprawę jako pewną całość poddaną pod
osąd; takie więc postanowienia jak odrzucające wniosek o sporządzenie uzasadnienia
orzeczenia sądu pierwszej instancji, odrzucające zażalenie na takie postanowienie,
odrzucające wniosek o uzupełnienie postanowienia sądu pierwszej instancji, nie są
orzeczeniami kończącymi postępowanie i kasacja od nich jest niedopuszczalna.
Podzielając ten pogląd i uzupełniając go o wskazaną wyżej wykładnię, należało kasację
pozwanych uznać za niedopuszczalną (art. 392 § 1 KPC) i jako taką za podlegającą
odrzuceniu na podstawie art. 3938 § 1 w związku z art. 3935 KPC).