Legislator Case Law & Legislation
I PKN 12/96 AI generated

Supreme Court quashes labor award for failure to examine factual basis of employer's plea of acceptance.

Case Number I PKN 12/96
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court quashed the Regional Court's award granting Urszula K. back pay and vacation compensation against a trust company. The employer had accepted the claim, but the court failed to verify if this acceptance was factually justified given the plaintiff's absence and lack of personal files. The court ruled that under the law in force at the time, the judge must independently examine the factual and legal grounds of the acceptance before granting relief.

Legislator headnote

AI generated

Art. 213 § 2 KPC; The court must independently examine the factual and legal justification of a defendant's plea of acceptance before granting a claim, rather than being bound by such acceptance.

Keywords

AI generated
plea of acceptance factual justification civil procedure code labor dispute judicial review supreme court quashing verdict

Cited Legislation

AI generated
art. 213 § 2 KPC
Przepis art. 213 § 2 KPC w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 1996 r.
art. 232 KPC
213 § 2 KPC, art. 232 i 316 § 1 KPC i
art. 316 § 1 KPC
art. 393 § 1 KPC
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39313 § 1 KPC Sąd Najwyższy
art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego
podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i

Cited Case Law

AI generated
III CRN 188/83
III CRN 232/76

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Wyrok z dnia 20 listopada 1996 r.

I PKN 12/96

Przepis art. 213 § 2 KPC w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 1996 r. dawał

sądowi podstawę do badania w oparciu o zebrany materiał dowodowy, czy

uznanie pozwu było uzasadnione w okolicznościach faktycznych sprawy i w

świetle obowiązujących przepisów prawa.

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska (sprawozdawca), Sędziowie SN: Józef

Iwulski, Walerian Sanetra.

Sąd Najwyższy, z udziałem Prokuratora Prokuratury Krajowej Iwony

Kaszczyszyn, po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 1996 r. sprawy z powództwa Urszuli

K. przeciwko [...] Trustowi Kapitałowo-Inwestycyjnemu SA w R. o wynagrodzenie za

pracę i ekwiwalent za urlop, na skutek kasacji Ministra Sprawiedliwości [...] od wyroku

Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie z dnia 12

marca 1996 r. [...]

u c h y l i ł zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi WojewódzkiemuSądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Powódka Urszula K. w pozwie przeciwko [...] Trustowi Kapitałowo-Inwestycyjnemu SA w R. dochodziła zapłaty wynagrodzenia za okres trzech miesięcy, tj. za

styczeń, luty i marzec 1995 r., ekwiwalentu za jeden miesiąc urlopu wypoczynkowego

oraz wydania świadectwa pracy podając, że była zatrudniona u strony pozwanej,

ostatnio na stanowisku Prezesa Zarządu pozwanej Spółki.

Strona pozwana uznała powództwo.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Rzeszowie uwzględnił

powództwo w całości, wyrok nie został zaskarżony przez strony, a wobec braku

stosownego wniosku nie został uzasadniony.

Powyższy wyrok zaskarżył Minister Sprawiedliwości w drodze kasacji na

podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i

Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr

43, poz. 189) zarzucając rażące naruszenie art. 213 § 2 KPC, art. 232 i 316 § 1 KPC i

wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego

rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu-Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Rzeszowie.

Sąd Najwyższy uznał, że kasacja jest w pełni uzasadniona. Uznanie powództwa

przez nowego Prezesa Zarządu pozwanej Spółki, który uczynił to na pierwszej

rozprawie przed Sądem Rejonowym, a na kolejne rozprawy wyznaczone przez Sąd

Wojewódzki nie stawił się, pomimo prawidłowego zawiadomienia ich o terminach

rozprawy, nie mogło stanowić podstawy wydania orzeczenia w niniejszej sprawie.

Uznanie pozwu, jako odnoszące się zarówno do podstawy prawnej, jak i

faktycznej zgłoszonego żądania, stanowiło akt dyspozycyjny, lecz o ograniczonym

znaczeniu. Podlegało ono kontroli co do zgodności z obowiązującym stanem prawnym i

obiektywnie istniejącym stanem faktycznym. Przeprowadzenie kontroli powinno być

poprzedzone wyjaśnieniem w niezbędnym zakresie elementów stanu faktycznego i

właściwej w świetle przepisów prawa materialnego podstawy zgłoszonego i uznanego

żądania. Dopiero wynik takich prawidłowo dokonanych czynności pozwalał na

rozeznanie w "okolicznościach sprawy" w rozumieniu przepisu art. 213 § 2 KPC i

stanowił dostateczną podstawę wyrażenia oceny, co do znaczenia, jakie może odegrać

akt uznania pozwu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 września 1983 r., III CRN

188/83, OSNCP 1984 z.4 poz. 60, wyrok z dnia 28 października 1976 r., III CRN

232/76, OSNCP 1977 z. 5 -6 poz. 101).

Zgodnie z art. 213 § 2 KPC Sąd wydając wyrok w niniejszej sprawie nie był

związany uznaniem pozwu, w przeciwieństwie do treści art. 213 § 2 KPC w brzmieniu

przewidzianym ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego... (Dz. U. Nr 43, poz. 189), który stanowi, że sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa. Dawne brzmienie art. 213 § 2 KPC, dawało

sądowi podstawę do badania w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie, czy

uznanie pozwu znajdowało uzasadnienie w okolicznościach faktycznych sprawy i

obowiązujących przepisach prawa. Tymczasem w aktach sprawy brak jest nawet akt

osobowych.

Sąd nie badał zatem istotnych okoliczności sprawy, chociaż sama powódka na

rozprawie w dniu 12 grudnia 1995 r. podała, że "poza przedłożonymi przez nią

dokumentami, żadnych innych dokumentów związanych z jej aktami osobowymi nie

ma, gdyż ja byłam właścicielką [...] Trustu Kapitałowo Inwestycyjnego SA w R. i nie

przywiązywałam wagi do dokumentów" .

Ograniczenie w tej sytuacji postępowania dowodowego do przesłuchania

powódki w charakterze strony i kserokopii dokumentów przedłożonych przez powódkę

rażąco narusza art. art. 213 § 2, 232 i 316 § 1 KPC , zwłaszcza iż Sądowi było wiadome

z akt niniejszej sprawy, że przeciwko [...] Trustowi Kapitałowo Inwestycyjnemu SA w R.

toczy się postępowanie w Prokuraturze Wojewódzkiej w R. i cała dokumentacja tegoż

Trustu jest zabezpieczona w związku z doniesieniem o popełnieniu przestępstwa na

szkodę kilku tysięcy osób, przez przyjmowanie lokat pieniężnych i prowadzenie

działalności parabankowej, narażającej klientów na utratę oszczędności.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39313 § 1 KPC Sąd Najwyższy

orzekł, jak w sentencji.