Legislator Case Law & Legislation
I PKN 112/98 AI generated

Supreme Court dismissed judge's appeal, ruling judicial tenure ends three months after dismissal notice. The court held that labor law does not apply to judges. The court rejected the claim that the judge remained fit for duty. The court confirmed the regional court is the sole employer. The court dismissed the procedural challenge regarding standing. The court upheld the statutory termination timeline for judges.

Case Number I PKN 112/98
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by Judge Władysław Z. against the lower courts' rejection of his claim to establish his fitness for duty and award damages. The lower courts correctly determined that the judge's dismissal by the President of the Republic ended his employment relationship three months after the notice was delivered on February 26, 1997. The Supreme Court ruled that the specific provisions of the Judges Law govern the termination of a judge's tenure, excluding the general Labor Code and Public Service Employees Act from this context.

Legislator headnote

AI generated

Art. 59 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych; Art. 60 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych: The employment relationship of a judge terminates three months after the delivery of the dismissal notice, and the Labor Code does not apply to judges dismissed under the Judges Law.

Keywords

AI generated
judges employment termination Judges Law provisions Labor Code exclusion dismissal notice period judicial tenure end standing in labor dispute employer identification

Cited Legislation

AI generated
art. 60 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych
Z mocy art. 60 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych - Ustawa z dnia
art. 59 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych
powód został odwołany ze stanowiska sędziego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych.
art. 13 ustawy o pracownikach urzędów państwowych
naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 13 ustawy o pracownikach urzędów państwowych oraz art.
art. 70 § 2 KP
13 ustawy o pracownikach urzędów państwowych oraz art. 70 § 2 KP i 72 § 3 KP w związku z art.
art. 72 § 3 KP
art. 150 p.o u.s.p.
70 § 2 KP i 72 § 3 KP w związku z art. 150 p.o u.s.p., a
art. 3 Kodeksu pracy
Sąd Najwyższy podziela także stanowisko Sądów obu instancji rozpoznających przedmiotową sprawę, że - stosownie do art. 3 Kodeksu pracy - w sprawie o
art. 39312 KPC
Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39312 KPC Sąd Najwyższy

Cited Case Law

AI generated
uchwała Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1993 r., I PZP 30/93, OSNCP 1994 z. 6, poz. 123

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Wyrok z dnia 18 czerwca 1998 r.

I PKN 112/98

Z mocy art. 60 § 1 Prawa o ustroju sądów powszechnych - Ustawa z dnia

20 czerwca 1985 r. (jednolity tekst: Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.) w

brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 28 sierpnia 1997 r. o

zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych

ustaw (Dz.U. Nr 124, poz. 782 ze zm.) stosunek służbowy sędziego rozwiązywał

się po upływie trzech miesięcy od daty doręczenia mu zawiadomienia o jego

odwołaniu. W tym zakresie nie miały zastosowania przepisy

Przewodniczący SSN: Barbara Wagner, Sędziowie SN: Maria Mańkowska

(sprawozdawca), Andrzej Wróbel.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 1998 r. sprawy z powództwa Władysława Z. przeciwko Sądowi Wojewódzkiemu w G. i Sądowi Rejonowemu w G. o ustalenie, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu WojewódzkiegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 14

października 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Powód Władysław Z., sędzia Sądu Rejonowego w G. zażądał ustalenia, że

jest zdolny do pełnienia obowiązków sędziego, opierając roszczenie na treści art.

189 KPC oraz zasądzenia odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu, jakiego doznał

wskutek trudnych warunków pracy.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 14

października 1997 r. oddalił apelację powoda od wyroku częściowego Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Stargardzie Gdańskim z dnia 4 czerwca 1997 r., którym zostało

oddalone powództwo o ustalenie. Sądy obu instancji ustaliły, że decyzją Prezydenta

Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 listopada 1996 r. powód został odwołany ze stanowiska sędziego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych. Pismo w tym przedmiocie zostało powodowi doręczone w dniu 26 lutego

1997 r. W dniu 8 kwietnia 1997 r. powód osiągnął 65 lat życia, a datę jego przejścia

na emeryturę Prezes Sądu Wojewódzkiego ustalił na 31 maja 1997 r.

Sąd Wojewódzki podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, że stroną pozwaną o

roszczenia pracownicze sędziego sądu rejonowego jest Sąd Rejonowy i powód

niesłusznie wskazuje w charakterze pozwanego, również Sąd Wojewódzki. Zdaniem

Sądu drugiej instancji - wbrew stanowisku skarżącego - Sąd pierwszej instancji dokonał właściwej interpretacji art. 59 § 1 pkt 2 i art. 60 § 1 ustawy z dnia 20 czerwca

1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (jednolity tekst: Dz.U. z 1994 r., Nr 7,

poz. 25 ze zm.) i w konsekwencji prawidłowo przyjął, że stosunek służbowy rozwiązuje się po upływie trzech miesięcy od doręczenia zawiadomienia o odwołaniu, co

bezspornie miało miejsce w dniu 26 lutego 1997 r. Okoliczność ta przesądza bowiem

o bezpodstawności podnoszonych twierdzeń o istnieniu interesu prawnego w ustaleniu, iż powód jest nadal zdolny do pełnienia obowiązków sędziego.

W kasacji od powyższego wyroku powód zarzuca:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 13 ustawy o pracownikach urzędów państwowych oraz art. 70 § 2 KP i 72 § 3 KP w związku z art. 150 p.o u.s.p., a

ponadto art. 60 § 1 p.o u.s.p., przez przyjęcie, że stosunek pracy mógł ustać wcześniej niż 31 lipca 1997 r.;

2) naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 67 § 2 i art. 460 KPC przez przyjęcie, że Sąd Wojewódzki nie ma legitymacji biernej w tym procesie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest zasadna.

Warunki, w jakich dochodzi do odwołania sędziego oraz termin rozwiązania z

tego powodu stosunku służbowego sędziego regulują art. 59 i 60 ustawy z dnia 20

czerwca 1985 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. W tej kwestii nie stosuje się

zatem przepisów ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych ani przepisów Kodeksu pracy na podstawie art. 150 ustawy p.o u.s.p., który

odsyła do stosowania tych aktów tylko w sprawach nie uregulowanych ustawą p.o

u.s.p.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 60 § 1 ustawy p.o u.s.p., bowiem powód został odwołany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, a zgodnie

z tym przepisem stosunek służbowy sędziego rozwiązuje się po upływie trzech miesięcy od doręczenia zawiadomienia o odwołaniu, co miało miejsce w dniu 26 lutego

1997 r. Prawidłowo zatem uznano, że rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z

dniem 31 maja 1997 r.

Sąd Najwyższy podziela także stanowisko Sądów obu instancji rozpoznających przedmiotową sprawę, że - stosownie do art. 3 Kodeksu pracy - w sprawie o

roszczenie pracownicze sędziego sądu rejonowego stroną pozwaną jest wyłącznie

zatrudniający sędziego sąd rejonowy, jako jego zakład pracy (tak też: uchwała Sądu

Najwyższego z dnia 23 lipca 1993 r., I PZP 30/93, OSNCP 1994 z. 6, poz. 123).

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 39312 KPC Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji.